Bartje Struun

Zo eens in de paar maanden ga ik met Hero een dagje wat verder weg de natuur in. Deze keer stelde ik voor om maar eens weer naar het Fochteloërveen te gaan. Daar ergens woonde toch ook iemand te midden van honderden boomkikkers? Hoewel we onverwachts langskwamen, onthaalde Jaap 'Boomkikker' ons hartelijk met heerljke chocoladetaart en daarna leidde hij ons trots een paar uur lang rond over zijn landgoed. Ademloos genoot ik van de planten, dieren en vooral ook de bevlogenheid en verhalen van iemand die in staat is gebleken zijn eigen paradijsje te scheppen. Struun maar eens mee. We lopen nog geen tien meter, een stuk hout wordt opgetild en 5 kamsalamanders komen tevoorschijn. Een soort die op de meeste plekken in Nederland helaaas niet meer voorkomt.    Van onderen heeft ieder exemplaar zijn eigen unieke stippencode.  Wij zien ze eerst niet eens, maar dankzij wat aanwijzingen zien we op de bramen de eerste boomkikkertjes. Hoe beter we kijken, hoe meer ...

Het Fochteloërveen is dé kraanvogelplek van Nederland. Sinds 2001 wordt hier succesvol gebroed en in zachte winters zijn ze hier het hele jaar door te zien. Het was vandaag mijn wens om ze te spotten en als dat ook nog eens lukt dan is dat natuurlijk wel een mazzeltje.    Er trekken nog wat buien over terwijl ik droog in de vogelkijkhut zit.  Behalve heel veel wilde eenden is er niet zoveel te zien. Ze zijn zich massaal aan het poetsen. Op het moment dat ik afdruk gaat deze woerd luid kwakend zijn vleugels uitspreiden. Het hoogveen droogde uit en daarom is rondom het gebied een bufferzone aangelegd. In dit gebied zie ik bomen met gele takken staan. Het zijn korstmossen die op de takken groeien.  De laatste buien zijn weggetrokken en het levert mooie plaatjes op. Ik ga naar mijn laatste stop. De uitkijktoren nabij Ravenswoud. In de toren heb je een magnifiek uitzicht over de uitgestrekte vlakte en twee vogelaars vertellen me alles over...

Ik ken het Fochteloërveen eigenlijk vooral van de tijd dat ik nog op een racefiets door Drenthe heen scheurde op weg van Tuk naar Spijk. Ondertussen is mijn levenstempo wat gedaald en mijn vrijetijdsbesteding ietwat gewijzigd. Zo wist ik nooit dat er in dit natuurgebied een wel heel zeldzaam vlindertje rondfladdert. Rond deze periode schijnt hij te vliegen en samen met Hero Moorlag trokken wij onze rubberlaarzen aan liepen we 3,5 uur over de rode paaltjes route van 3,5 kilometer. We waren de auto nog niet uit of we zagen deze gewone pantserjuffer. Pantserjuffers zijn duidelijk te herkennen omdat ze de enige juffersoort zijn die hun vleugels in rust gespreid hebben. In de ruigte rondom de parkeerplaats vloog ook nog een donkere vlinder. Mijn eerste koevinkje van dit jaar.   Toen we op pad gingen vloog er vlak naast het pad een wilde eend op. Hij bleek te broeden op 9 eieren.   Een prooirestant van, wat ik vermoed, een jong haasje. Een geoorde fuut met jon...