In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden.
Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen.
Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien.
In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan.
Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen.
Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid van dit viooltje?
Je kan er prachtige vormen in ontdekken.
Behalve wat hommels zie ik vooral heel veel mestkevers die zich te goed doen aan de ontlasting van het vele wild dat hier rond zwerft.
Behalve mestkevers trekt het wild nog iets anders aan; jagers. Ik heb nog nooit een bos gezien met zoveel hoogzitten. Er staan er wel meer dan honderd! Vooral het 'rustgebied' ten westen van de grote weg die door het bos loopt is er mee bezaait.
Sommige woudreuzen worden toch afgezaagd en vormt een goede bodem voor nieuw leven.
Een ontluikend beukje op de oude stam.
Als ik er op ga letten zie ik ze met duizenden. Zelfs in een vermolmde holte van een eeuwenoude boom komen ze tot ontluiking. .
Een gedeelte van het bos wordt nog pnderhouden op de manier zoals dat al eeuwen gebeurd. De haagbeuken en eiken worden afgezaagd op zo'n drie meter hoogte en er ontstaan een soort van knotbeuken.
Tien kilometer verderop ligt een bos met een heel ander karakter. Ook hier vooral eiken en haagbeuk, alleen is de bodem bedekt met een tapijt van typische voorjaarsbloeiers. Het speenkruid, sleutelbloemen en klaverzuring is uitgebloeit maar de bosanemoon doet het nog goed.
Ondanks dat het 's ochtends nog vriest en de nevel nog in het bos rond dwaalt gaan we op pad om te genieten in Samerrott. Het blad komt al aan de bomen en nog even en dan komt er te weinig licht o de bodem en is het een bos als vele andere.
Langs de kant van de paden begint het daslook te bloeien.
Niet te verwarren met de lelie van dalen die ik een paar kilometer buiten het bos zie. Een paar warme dagen en ook dit bosjuweeltje laat zijn prachtige witte bloemetjes zien.
Vanuit een uitkijktoren in Isterberg zien we in de verte het beroemde kasteel van Bad Bentheim met op de voorgrond de bossen.
Omdat je er niet omheen kan als je hier bent, het prachtig gelegen kasteel bovenop de zandstenen rots en opgetrokken uit het Bentheimer steen.
Het steen wordt op een enkele plek, zoals hier in de groeve van Romberg in Gildehaus, nog steeds gewonnen.
Als je er op let zie je deze makkelijk te bewerken zandsteen, behalve in muren van oude gebouwen, overal in het oosten van Nederland terug. Hier bijzoorbeeld als voormalig varkenstrog bij de watermolen van Bels in Mander.
Hier een filmpje wat denk ik nog weer een ander beeld geeft dan de foto's
Sinds ik er, een paar jaar geleden, voor het eerst van hoorde wil ik dolgraag eens zien; ijshaar. Toen gisteravond laat duidelijk werd dat de omstandigheden ervoor vanochtend wel eens heel goed zouden kunnen zijn, kwam ik in actie met de voorbereidingen. Een laatste check op de satelliet en wat weersites bevestigde vanochtend om 06.15 mijn vermoedens. Het was onbewolkt met mist en de temperatuur was een paar graden onder nul. Snel zette ik dan ook mijn slaperige lijf in beweging. Even voor zeven uur arriveer ik in het Dwingelderveld. De maan is nog net zichtbaar terwijl het eerste ochtendgloren zich aandient. Het is op de heide onbewolkt, maar bijna rondom is er in de verte mistbanken of bewolking te zien. Even later komt er langzaam een rode bol omhoog kruipen vanachter de horizon. Flink ingezoomd geeft het samen met een kraai, een mooi effect. Het is windstil en de rook van de vuilverbrander bij Wijster gaat dan ook recht omhoog Nu d...
De Gouden Driehoek is in het noorden van het land een bekende naam voor het gebied tussen Groningen, Drachten en Assen. Een streek waar het voor mens en onderneming goed vertoeven is, maar waar ook de natuur zich van haar mooiste kant laat zien. In 2025 had ik het genoegen hier vele malen rond te mogen struinen. In de uiteenlopende natuurgebieden ontdekte ik bijzondere en soms zeldzame paddenstoelen en planten, elk met hun eigen verhaal. Maar ook mistige zonsopkomsten, bijzondere weersverschijnselen, oeroude bomen en bossen en uitgestrekte landschappen passeerden mijn pad. In deze blog neem ik je mee langs die momenten: kleine ontdekkingen en grote indrukken, in een landschap dat telkens weer weet te verrassen. In de bossen rondom Roden komt op een enkele plek het zeer zeldzaam voorkomende beekmijtertje voor. Dit kieskeurig zwammetje, van slechts enkele millimeters groot, komt alleen maar voor in het voorjaar in kwelgebieden waar voedselarm en zuurstofrijk water naar boven komt. ...
Met 8 collega's en 7 mensen van wadloopvereniging Arenicola gaan we op weg naar Schiermonnikoog. We vertrekken bij Kleine Huisjes, een gehucht zo klein dat je het niet eens ziet. Wel staat er, aan het einde van de weg, pal onder de dijk, een soort werkschuur waar we verzamelen. De chauffeurs gaan de auto's wegbrengen naar Lauwersoog, waar we 's middags met de veerboot weer terug zullen keren. Het geeft mijn de tijd om even wat rond te struinen en dat levert direct al leuke verrassingen op. Een kiekendief jaagt laag boven de akkers en ik zie boven de dijk een torenvalk bidden. Als als ik mijn blik verleg richting het gebouw zie ik een nestkast met daarin twee donzige valkenkuikens. We lopen eerst een stuk over de dijk. De schapen kijken ons na en zien in de verte de bui al hangen.. We lopen een stuk door de kwelder, waar een kudde jonge paarden nieuwsgierig een rondje rondom ons rent. Waar de kwelder ophoudt beging het wad. Op dit punt stroom...
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
Nu de droogte dan eindelijk voorbij lijkt te zijn, heb ik vanmiddag maar eens een uurtje paddenstoelen gezocht. Mijn hoofd nog vol met allerlei gedachten zag ik eerst niet zoveel. Er waren ook nog niet zo gek veel paddenstoelen te zien en het was ook nog eens bewolkt en donker in het bos. Op één opvallende berkenstammetje zag ik opeens wel heel mooie exemplaren zitten. De zon brak ook nog eens door en ik kon ze prachtig vastleggen. Blijkt het vanavond opeens de zeer zeldzame oranje oesterzwam te zijn! Nog maar op 29 plekken in Nederland waargenomen zie ik op de verspreidingsatlas . Dan krijgt zo'n uurtje wat rondstrunen opeens een heel andere betekenis. Oranje oesterzwam De stam zat er vol mee. Van onderen. En de mooiste :-) Een gedeelte van het bos bestaat uit beuken. Zet je eigen schaduw in het zonnetje Goh, wat hou ik toch hier van.. Lamellen met tegenlicht Op 11 november ging ik weer o...
De Boerenveense Plassen is een heidegebied met veel plassen en vennen, gelegen tussen Stuifzand en Pesse. Op fietsafstand van mijn huis en ik ben hier dan ook vaak te vinden. Ik zag vorige week dat de arnica bloeide en dus vandaag er maar eens weer heen gefietst. Veel mensen kennen de naam arnica van het zalfje of druppels dat wordt gebruikt bij verstuikingen en andere klachtjes, Het is een zeldzaam voorkomend plantje dat ook wel valkruid of wolverlei wordt genoemd. Er is nog één plek in dit gebied waar het nog groeit. Het is een typisch Drents plantje die houdt van schrale graslanden, buiten Drenthe is het helemaal een zeldzaamheid. Het mannetje van een icarus blauwtje fladdert over de schrale weilanden. Van onderen Een record natte meimaand zorgt er voor dat de paddenstoelen uit de grond schieten. De kokmeeuwkolonie met enkele honderden exemplaren zorgt voor een enorm lawaai. Ze zijn extra lawaaier...
Het Zuid Hijkerzand is een 150 hectare groot natuurgebied direct ten zuiden van het Oranjekanaal. Het is eigendom van Staatsbosbeheer en bestaat voor het grootste gedeelte uit heide afgewisseld met loofbomen en enkele vennen. Het gebied is nauwelijks toegankelijk, er loopt maar 1 doodlopende weg door en ook zijn er nauwelijks wissels te vinden. Het is oppassen waar ik loop, er zijn verschillende diepe veenputten aanwezig die nauwelijks opvallen tussen de hoge struikheide. Geen gebied voor de gemiddelde wandelaar dus en juist daardoor de moeite van het ontdekken waard. Het heide aan de noordoostkant van het gebied is opvallend laag en de bomen zijn zwart geblakerd. Op 22 april 2011 brandde hier een flink stuk heide af. Gelukkig groeit er binnen een paar jaar weer heide. Voor de aanwezige reptielen is zo'n brand een groter probleem. Dwars door het gebied loopt een diepe tankgracht. Het is gegraven door dwangarbeiders in 1944 en maakte onderdeel uit van de Frieslandri...
Schaapskudde van het Holtingerveld nabij het Hunehuis Het was op een hete dag in augustus toen, net als op bijna alle andere dagen in het jaar, een kudde Drentse heideschapen bovenop de Havelterberg over een uitgesleten zandpad ons tegemoet liep. Een paar duizend hoefjes wierpen het droge zand hoog de lucht in, terwijl ze ons bijna rennend passeerden; ze roken vast de droge heide en het heerlijke gras dat op hen wachtte. Nu er weer wolven zwerven door het prachtige Drentse landschap, zie je de meeste schapen langzaam maar zeker verdwijnen achter steeds hogere afrasteringen. De schaapskuddes blijven echter, bewaakt door hond en herder, hun rondjes lopen over de heide. Al eeuwenlang, maar met één verschil. De kudde slaapt nu ’s nachts in één grote schaapskooi, terwijl tot in de jaren vijftig de schepers met hun markekudden nog over de Drentse heidevelden trokken en de schapen – veilig voor de wolf – sliepen in de verschillende keuterboerderijtjes op de es. Iedere ochtend verzamelden de...
Het is 2 mei 2014. 's Ochtends hoor ik mijn nicht op de begrafenis van haar moeder, in een aangrijpend mooie herinnering, vertellen over de kwelder achter Spijk waar ze met haar ouders altijd heenging. Het waren kwelders zonder eind. Vanmiddag met mijn zus en ouders op de kwelder nabij de Punt van Reide gelopen en herinneringen opgehaald. Als ik vanavond blader in mijn fotoalbum zie ik nog één foto van mij op de kwelder. Zijn deze goede herinneringen de wortels van mijn struuntochten? Ik weet me er niets meer van te herinneren maar één foto in mijn fotoalbum laat nog iets van gras aan zee zien, is dit op de kwelder? Het is misschien wel het laatste plasje ooit op de Spieksterkwelder gedaan, want juist in 1971 werden er dijken om de kwelders heen gelegd en werd de Eemshaven gegraven. Plassen op de kwelder in juni 1971, om problemen te voorkomen heb ik maar even gecensureerd.. In een struik zie ik een klein vogeltje. Een rietzanger. Lepelaars zijn vaste bewon...
Reacties
Een reactie posten
Benieuwd naar je reactie.