Bartje Struun

Redelijk onverwacht ging vanmiddag, na langdurige regenval, de regen over in natte sneeuw. Het voelde bijna aan alsof er een koude witte deken uit de hemel op ons neerdaalde. Binnen een half uur werd het zowaar nog een beetje wit en daalde de temperatuur van drie graden Celcius naar een halve graad boven nul. Net zo onverwacht als het begon, was het ook zomaar weer afgelopen en brak direct daarna de zon door. Ik pakte snel mijn spullen en sprong in de auto. Sneeuw en zon is feest en dit feestje zal door de alweer oplopende temperatuur waarschijnlijk maar heel even duren. Ik heb geluk, de Schotse hooglanders van de Boerenveensche plassen staan dichtbij de weg. Ik loop langzaam dichterbij en zie volgens, bij het linkerexemplaar, dat het jonge stiertjes zijn.  Behoedzaam kom ik dichterbij. Omdat ik niet te dichtbij durf te komen en de zon nog vrij hoog aan de hemel staat, krijg ik ze er niet mooi op. Misschien helaas voor de ietwat kortzichtig denkende lezer; vlak voor mij ...

Het Fochteloërveen is dé kraanvogelplek van Nederland. Sinds 2001 wordt hier succesvol gebroed en in zachte winters zijn ze hier het hele jaar door te zien. Het was vandaag mijn wens om ze te spotten en als dat ook nog eens lukt dan is dat natuurlijk wel een mazzeltje.    Er trekken nog wat buien over terwijl ik droog in de vogelkijkhut zit.  Behalve heel veel wilde eenden is er niet zoveel te zien. Ze zijn zich massaal aan het poetsen. Op het moment dat ik afdruk gaat deze woerd luid kwakend zijn vleugels uitspreiden. Het hoogveen droogde uit en daarom is rondom het gebied een bufferzone aangelegd. In dit gebied zie ik bomen met gele takken staan. Het zijn korstmossen die op de takken groeien.  De laatste buien zijn weggetrokken en het levert mooie plaatjes op. Ik ga naar mijn laatste stop. De uitkijktoren nabij Ravenswoud. In de toren heb je een magnifiek uitzicht over de uitgestrekte vlakte en twee vogelaars vertellen me alles over...

Lopen in de Eemshaven is thuiskomen. Als jochies van een jaar of 11 gingen we, soms een paar keer in de week, naar dit gebied. Op de fiets met een fietskar vol geladen met hout, spades en ander materiaal werkten, we wekenlang aan een ondergrondse hut op de rand van dit gebied. De hut vormde de uitvalsbases voor struuntochten door een onontgonnen gebied. Het industrieterrein was toen, een jaar of tien geleden, met zand opgespoten en wachtte op de industrie die maar niet wou komen. Het was dertig jaar lang een grote uitgestrektheid, waar vogels en planten het prima naar hun zin hadden. Inmiddels is de prachtige natuur er, voor het grootste gedeelte, verdrongen door electriciteitscentrales, fabrieken, grote bulten vervuild puin en honderden windmolens. Gelukkig is  de herinnering gebleven en is het achter de dijk nog steeds genieten.. Achter de dijk waar in de jaren zeventig en tachtig het Spijkster strand lag ga ik als eerste een kijkje nemen. Ten westen van de Eemscentrale kwa...

Vogelen. Bij de gedachte aan dat woord zie ik altijd mannen met baarden voor mij oog verschijnen die, bovenop hun hoofd, een groot statief dragen met een nog grotere telescoop. Op de een na laatste dag van het jaar ging ook ik met Hero Moorlag vogelen. Zonder statief en zonder telescoop. Blijkt dat, wat mij betreft, de mooiste foto van de dag een weerfoto te zijn geworden.      De hele ochtend zijn er gaten in de bewolking te zien, wat voor vele zogenaamde zonneharpen of Jacobsladders zorgt. Hierbij de mooiste van de dag. Van ver horen we al de wilde zwanen aankomen. Een ode aan de zeearend die sinds een aantal jaar hier broedt. Helaas niet gezien vandaag. De brandganzen komen in zeer grote aantallen uit Rusland en Finland hierheen om te overwinteren. Een brilduiker met zijn kenmerkende witte vlek op zijn wang. In de haven zwemt en duikt een fuut. Sinds een aantal jaren wordt onze kust overspoeld door de Japanse oester. Ze hechten zich he...