Bartje Struun

        De droogte en de steeds weer terugkerende warmte, maakt dat 2018 wel eens een heel bijzonder weer jaar kan worden. Voor de gemiddelde burger allemaal heerlijk, maar als je je erin verdiept en het in breder perspectief ziet, dan is dit de zoveelste waarschuwing dat het klimaat steeds verder opwarmt. De gevolgen in de Drentse natuur zijn momenteel duidelijk zichtbaar, maar gelukkig zeker niet dramatisch. Hier niet, maar in andere delen van de wereld is het water al letterlijk naar de lippen gestegen. En ik? Ik probeer ook toch vooral te blijven genieten van de prachtige natuur, want ik besef steeds meer hoe kwetsbaar het allemaal is en dat wat ik hier nu allemaal zie en beleef, kan over 100 jaar zomaar eens niet meer mogelijk zijn.   Amen :-) Bij het ochtendgloren in de Mepper Hooilanden, is mooi de scheiding tussen de droge lucht in Duitsland en de opdringende vochtige lucht uit het westen zichtbaar. Een bruine kikker wil wel even poser...

Het Oude Diepje was een honderd jaar geleden vermaard om o.a. haar vele orchideeën en prachtige natuur. Tot in de jaren 50 van de vorige eeuw 'de vooruitgang' ervoor zorgde dat het beekje werd rechtgetrokken en er eigenlijk niet meer dan een brede sloot overbleef. Gelukkig is de mens een beetje tot inkeer gekomen, tenminste op dit punt en wordt stukje bij stukje het Oude Diepje weer omgetoverd tot een meanderende beek. Het doet me altijd goed om te zien hoe snel de natuur weer terug komt maar van vele zeldzame soorten hebben we helaas afscheid moeten nemen. Bij Drijber.  Nabij Echten stroomt het beekje langs een prachtig landgoed met bijbehorende oude eiken. 's Ochtends vroeg is het een lust om hier je camera boven de grondmist uit te steken.  De reebokken zijn deze weken erg druk met de vrouwtjes en deze heeft me niet eens door. Als de zon opkomt speur ik tevergeefs naar de bandheidelibel. Helaas niet gevonden, maar dit schouwspel kon me ook zeker bekor...

Waar je 3G overgaat in een enkele G en waar zelfs Google Maps het soms even niet meer weet, daar was ik vandaag. Ik doorkruiste de geestdodende kanaalstreek om even later door een hek een andere wereld binnen te stappen om hier vergaande industrie vast te leggen. Het deed me denken aan mijn pubertijd, waar we onze tussenuren vulden door rond te lopen in oude gebouwen. Qua fotografie en manier van kijken moet ik nog veel leren merk ik, maar voor een eerste keer ben ik niet ontevreden. 'Waarom ga je niet Urbex fotografie doen? ' werd me gevraagd en inderdaad, het is altijd goed voor je ontwikkeling om de wereld ook eens van de andere kant te bekijken. Wat een mooi symbool was het dan ook, dat ik in een greppel, precies onder deze twee ogen, een lens van een camera vond. Dat juist Nicky, die me de vraag stelde,  deze ogen blijkt te hebben gespoten ( https://www.nickynahafahik.com ) maakt het nog leuker.  In de door een brand verwoeste fabriekshal hing een prachtig schild...

            Eind juli en begin augustus 2018, trok de zomer alle registers open met steeds nieuwe warmte en droogte records. Door de droogte regende het dorre bladeren, de reptielen kropen weg in de grond en  het gras kleurde geel. We stonden veertien dagen op een natuurcamping in Eesveen en genoten van al het moois op en rondom onze tijdelijke woonomgeving. De zon komt rond zes uur boven de horizon uit. Dit blijft het mooiste moment van de dag om buiten te zijn en het is nog even een paar uurtjes aangenaam weer buiten.  Op een weiland direct naast de camping.   Midden in het bosgebied ligt een mooi stuk heide met grafheuvels en oude karrensporen. De nevel blijft hier net wat langer hangen dan op de weilanden en zorgt voor een mysterieuze sfeer.  Als de zon wat hoger klimt is het tijd om mijn favoriete vriendjes van deze vakantie op te zoeken. Boomkikkerpubers!  Als de zon op de braamstruiken gaat schijnen...