De droogte en de steeds weer terugkerende warmte, maakt dat 2018 wel eens een heel bijzonder weer jaar kan worden. Voor de gemiddelde burger allemaal heerlijk, maar als je je erin verdiept en het in breder perspectief ziet, dan is dit de zoveelste waarschuwing dat het klimaat steeds verder opwarmt. De gevolgen in de Drentse natuur zijn momenteel duidelijk zichtbaar, maar gelukkig zeker niet dramatisch.
Hier niet, maar in andere delen van de wereld is het water al letterlijk naar de lippen gestegen.
En ik? Ik probeer ook toch vooral te blijven genieten van de prachtige natuur, want ik besef steeds meer hoe kwetsbaar het allemaal is en dat wat ik hier nu allemaal zie en beleef, kan over 100 jaar zomaar eens niet meer mogelijk zijn. Amen :-)
Bij het ochtendgloren in de Mepper Hooilanden, is mooi de scheiding tussen de droge lucht in Duitsland en de opdringende vochtige lucht uit het westen zichtbaar.
Een bruine kikker wil wel even poseren op een blauwe kaaszwam.
Kleverige koraalzwam in het zonnetje gezet.
Eten en gegeten worden. Een schimmel 'eet' deze paddenstoel op.
De schoonheid van de porseleinzwam is betoverend.
Het is een van de meest mysterieuze wezens van Nederland en beweegt zich heel langzaam door alle bossen van Nederland; slijmzwammen. Je hebt ze in vele uitvoeringen en ze hebben als kenmerk dat ze zich kunnen verplaatsen op zoek naar voedsel ! Ze lijken op paddenstoelen en werden daar ook altijd tot gerekend, maar inmiddels weet men dat het zelfs geen naaste familie is. Wat het wel is, daar zijn de meningen nog over verdeeld, maar dat ik het leuk vind om weer een nieuwe soort te ontdekken dat is wel zeker. Dit is waarschijnlijk rossig buiskussen.
12 uur later wordt ik al vroeg door Alinda gewekt en aangemoedigd om een stukje op te halen, om het onder een microscoop te bekijken. Tot onze verbazing zijn de sporenkapsels al helemaal verkleurd. Thuis zie ik dat er een soort van duizendpoot onder vandaan kruipt.
De geboorte van de grote stinkzwam, met de toepasselijke Latijnse naam Phallus impudicus, is altijd leuk om te zien. De naar poep ruikende zwam komt omhoog uit een 'duivelsei'. De bruine hoed stinkt niet voor niets zo erg. Vliegen komen er vaak binnen een paar uur op af en vreten al snel de geleiachtige toplaag er af. De sporen die er in zitten worden op die manier verspreidt door de vliegen. O ja, de steel van jonge exemplaren is eetbaar. Eet smakelijk.
Dit jaar zie ik heel veel valse hanenkammen. Hierbij een lief tafereeltje.
Er is natuurlijk veel meer te beleven dan alleen paddo's.
Zo had deze juffer de pech om in een web van een kruisspin te vliegen
Ben je net heerlijk bezig, probeert een jaloers mannetje het feestje te verstoren !
Pantserjuffer in driehoekscompositie.
Behalve pantserjuffers, zijn ook heidelibellen met dit weer nog flink actief. Ik weet de ei afzetting van een paar stelletjes steenrode heidelibellen in slow motion vast te leggen. Klok er maar eens op.
De plassen en vennen zijn nog maar van geringe afmetingen of staan volledig droog. Deze blauwe reiger heeft het daardoor wat gemakkelijker want de vis concentraties zijn daardoor hoog.
Drooggevallen vennen zijn veranderd in groene weides, hier met een kievit.
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
Tussen het paaseieren zoeken en de verwachte regen en visite van vanmiddag moest ik er nog even op uit. Omdat ik er al jaren niet was geweest, besloot maar eens weer naar de Hooge Stoep te gaan. Een heidegebied in boswachterij Gees. Ik ben nog geen 5 ,minuten aan het lopen als er vlak voor me een mooi klein vogeltje in een klein boompje gaat zitten. Het is volgens mij het vrouwtje van de roodborsttapuit. De hoge stoep is een gevarieerd heideterrein. In deze omgeving kan je zowel de ringslang, de adder als ook de gladde slang tegenkomen. Vanwege de lage temperatuur en een zon die al snel achter de wolken schuift is de kans dat ik die zie vandaag wel heel erg klein. Tussen de heide staat op de meer kale plekken verschillende soorten mossen en korstmos. Van dichtbij is het rood bekermos een echte blikvanger. Ze zijn nog maar twee weken in het land en nu al slepen de roodborsttapuiten ze al met nestmateriaal. Het mannetje ro...
Over en weer begint men de strijd. Als ze tegen de vijand oprukken, zakken onze voorste gelederen meteen langzaam weg in het stinkende dode moeras, waarin ze tenslotte door het gewicht van hun wapenuitrusting geheel wegzinken. Van verre met pijlen en speren en van dichtbij met het zwaard slachtten de Drentse onmensen hen af als vee. Door dit slechte begin werden onze mannen door zo’n vrees bevangen, dat heel dat ongelukkige leger, wijd en zijd over het moeras verspreid, tot zijn schande in grote paniek op de vlucht sloeg die hun de dood zou brengen. Het gevolg was dat velen, doordat ze zo hard liepen en door de buitensporige hitte van die dag, geen lucht meer konden krijgen en tallozen, treurig genoeg, smadelijk in die smerige modderpoel wegzakten. De slag bij Ane, 28 juli 1227. Misschien is deze veldslag voor de Drent nog magischer dan het verhaal van David en Goliath. Uit de boeken kennen we het wel zo ongeveer, maar wie weet waar deze historische veldslag werkelijk h...
Het Roegwold was voor mij een onbekende naam, maar na vandaag zal ik het nooit meer vergeten. Midden in de provincie Groningen, van Kolham tot aan Steendam, is de de laatste jaren een prachtig nieuw natuurgebied ontstaan. Tijdens de graafwerkzaamheden stuitten de kraanmachinisten op boomstronken van dennen en eiken die meer dan vierduizend jaar in het veen verstopt zijn geweest. Ga je mee op zoek? Rond half acht kleurt de hemel licht roze en geel nabij de til over het afwateringskanaal ten zuidwesten van het Schildmeer. Ik ploeter 50 meter door het riet op zoek naar de eerste glimp van de opkomende zon. De Uiterburensloot richting Schildwolde. Een half uur later geeft de zon de wereld een compleet ander gezicht. Ik wrijf eens in mijn ogen. Rijdt daar nu een authentieke Gado-bus uit de jaren tachtig over de weg? De losstaande kerktoren van Schildwolde. Ik bevind me nu een paar meter hoger op een zandrug waar alle buurdor...
De maand september 2016 begint op weergebied steeds meer bijzonder geworden. Ook vandaag tikte de thermometer in Drenthe weer bijna de tropische waarde van dertig graden Celsius aan. Dit heeft direct zijn weerslag op de natuur. De vinders en libellen vliegen nog volop. Ik had geluk en maakte precies een foto op het moment dat de heidelibel ging zitten. Nou ja, geluk. Ik was al minutenlang bezig om van alle kanten dit vrouwtje van de bruinrode heidelibel te bekijken en vast te leggen. Ze kwam na korte vluchten telkens weer terug naar haar favoriete tak. Met tegenlicht zie je mooie de aders in de vleugels . Op de grond zie ik een poepje van een das. Vol met pitten van de Amerikaanse vogelkers, Normaal graaft de das een mestputje waar hij keurig zijn behoefte in doet, maar soms kom je ze ook zo tegen. De das is een echte opportunist en eet wat hem voor de snuit komt. De bessen van de Amerikaanse vogelkers zijn niet alleen bij de das gewild. Er...
Als je een nieuwe computer krijgt dan kan dat het moment zijn om nog eens het verleden in te duiken. In de diepste regionen van mijn documenten vond ik op die manier nog een mapje met gedichten en gedachten. Ook tegenwoordig borrelen er soms wat woorden boven op bepaalde momenten. Samen met een bijpassende foto zal ik die hier plaatsen. In 2003 rende ik mezelf, in al mijn enthousiasme, nogal eens voorbij. De foto is genomen bovenop de berg de Zaltman in Tjechië. Na mijn geboorte was 2001 mijn meest bewogen jaar in mijn leven. Een burn-out en daarna een ernstig verkeersongeluk, veranderde iets in mijn hersencellen. Liggend op een ziekenhuisbed op de intensive care in een vreemd land. Helemaal op mezelf deed me afdalen tot de kern van het leven. Doe eens gek en ga 's ochtends op een mistige dag in september eens langs de oude kerkhof van Hoogeveen. Beelden en woorden vielen als vanzelf samen.
Schaapskudde van het Holtingerveld nabij het Hunehuis Het was op een hete dag in augustus toen, net als op bijna alle andere dagen in het jaar, een kudde Drentse heideschapen bovenop de Havelterberg over een uitgesleten zandpad ons tegemoet liep. Een paar duizend hoefjes wierpen het droge zand hoog de lucht in, terwijl ze ons bijna rennend passeerden; ze roken vast de droge heide en het heerlijke gras dat op hen wachtte. Nu er weer wolven zwerven door het prachtige Drentse landschap, zie je de meeste schapen langzaam maar zeker verdwijnen achter steeds hogere afrasteringen. De schaapskuddes blijven echter, bewaakt door hond en herder, hun rondjes lopen over de heide. Al eeuwenlang, maar met één verschil. De kudde slaapt nu ’s nachts in één grote schaapskooi, terwijl tot in de jaren vijftig de schepers met hun markekudden nog over de Drentse heidevelden trokken en de schapen – veilig voor de wolf – sliepen in de verschillende keuterboerderijtjes op de es. Iedere ochtend verzamelden de...
Zon, grondmist & rijp in het voorjaar De laatste maanden was het 's ochtends dikwijls nog flink koud en mistig. Het leverde fantastische plaatjes op. Nu de ijsheiligen geweest zijn, neemt de kans op nachtvorst behoorlijk af en daarom, als afluiter van deze periode, een visuele natuurreis met mijn mooiste momenten in de vorm van een virtuele dag in het voorjaar. Voor zonsopkomst hebben moeder en veulen zin aan de dag. De maan gaat in de roze gloed van de naderende zonsopkomst onder. Als de volle maan bijna ondergaat wordt ze heel even prachtig geelrood en als een reus zo groot. Even later komt een vurige bal uit het water oprijzen. Liefdespaartje in de schijnwerpers gezet. Enkele graden vorst aan de grond levert in combinatie met mist rijp op. Op de bloemen, zoals hier een boterbloem, levert dat een ongewoon schouwspel op. Op een pinksterbloem vormen zich scherpe ijsnaalden. De libellen z...
Omdat de auto naar de garage moest heb ik vanochtend de eerste echte struuntocht gelopen van 2014 van Hoogeveen naar Stuifzand. Onder een bijna voorjaarsachtige temperatuur van negen graden Celsius was het heerlijk wandelen van langs integrerende plekken vol met verrassende observaties. Als je op het station van Hoogeveen staat zie je aan de noordkant aan de andere kant van een brede sloot een verhoging begroeit met vooral eiken. Ik hoorde ooit dat dat daar een bunker zou liggen. Dat vroeg natuurlijk om nadere inspectie. Als ik naar boven klim zie ik tot mijn verrassing inderdaad iets van beton ingegraven in de heuvel. Het lijkt echter niet op een bunker maar meer op een fundering, maar waarvan? Naspeuren op internet blijkt het in eerste instantie afkomstig te zijn van luchtafweergeschut die de Duitsers in 1944 hebben geplaatst ter bescherming van spoor en station tegen aanvallen van geallieerde vliegtuigen. Maar klopt dat wel ? Op een topografische kaart ui...
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
Reacties
Een reactie posten
Benieuwd naar je reactie.