Tussen herfst en winter.

Na alle sinterklaasverwikkelingen hedenochtend zag ik, op de terugweg naar huis, dat de mist uit Hoogeveen was verdwenen. Op het platteland van Stuifzand waren echter nog prachtige mistflarden aan het ronddolen. Snel dus een vulling van brood bovenop de suikermassa in mijn maag gelegd en daarna heerlijk mijn energie kwijtgeraakt in het veld. Struun maar es een eindje mee.

Op een enkele plek was het ook na twaalven nog wit van de rijp. Het dooide echter voor mijn ogen weg en het regende ijsbrokjes uit de bomen. 

Uitgebloeid met een dun laagje ijs. 


Drie maal hetzelfde, alleen dan anders 

Lamellen van de doorschijnende oranje oesterzwam.

Gelukkig is deze soort een taaie en redelijk vorstbestendig. Zie hier hoe ik deze zeldzaamheid een maand geleden voor het eerst zag. 

Bij de Mepper hooilanden schijnt ook een vriendelijk zonnetje.  

De kleine zwanennekken weerspiegeld. 

Ze maken rustgevende geluidjes en samen met  hoofden die steeds op en neer bewegen wordt er heel wat af gecommuniceerd.  

In het bos blijft de mist hangen en het is een feest om hier langzaam  doorheen te rijden. 
De duizenden ganzen die 's nachts op de plassen slapen, lopen een paar kilometer verderop te foerageren  in de weilanden. 

De mist blijft op sommige plekken de hele dag hangen en ik zit hier precies op de grens, met een grijze muur op de achtergrond. 

Hooglanders met tegenlicht met in de achtergrond het verstrooide licht dat door de mist heen schijnt. 
Zo scherp was de grens. Ik sta in de zon en de cavalerie staat in linie in de schaduw.  
Hier een impressie hoe anders het hier ruim een  jaar geleden in de mist was :
http://bartjestruun.blogspot.nl/2015/10/rondom-de-mepper-hooilanden.html