Het voorjaar van 2018 is best bijzonder geweest. Sinds februari zijn de, voor de lage landen 'normale' zuidwestelijke winden gestopt. De wind komt nu al maanden uit hoofdzakelijk noordelijk tot oostelijke richtingen. Waar dit in maart nog tot een paar venijnige kou-invallen leidde, staat diezelfde wind in juni en juli in Drenthe garant voor heerlijk maar droog zomerweer. Hoelang gaat dit nog duren vraag ik me af. We stevenen momenteel af op een record droog jaar maar, met dit in sneltreinvaart veranderende klimaat, zou dit wel eens binnen een paar jaar weer verbroken kunnen worden.
Hieronder een paar van mijn fotografische hoogtepunten van de afgelopen periode waar ik letterlijk soms voor dag en dauw over de heide liep en waar een ander foto-avontuur soms eindigde ver na middernacht.
Een zonsopkomst met grondmist op de heide, is toch wel één van de dingen waar ik het meest van kan genieten. Het spel tussen zon en mist duurde deze keer zelfs een paar uur. Het koste me wat slaap maar dan heb je ook wat!
Heel nieuwsgierig keken de Schotse hooglanders verbaasd op. Wat doet die man hier?
In het Dwingelderveld poseerden de koeien ook heel graag wanneer ik langs kom fietsen.
.
Op handen en voeten en even later zelfs tijgerend door pitrus en distel kroop ik helemaal door tot aan het water. Doorweekt met dauwdruppels maakte ik dit plaatje in de Boerenveensche plassen.
Langzamerhand komen er steeds meer lepelaars voor in Drenthe. Ze zijn echter schuw en als je ze van dichtbij wilt zien moet je vroeg uit de veren.
Bij de stroomversnellingen in het Oude Diepje vliegen ieder jaar weer meer weidebeekjuffers. 's Ochtends zijn ze nog koud en warmen ze zich op in de zon. Dit is hét moment om ze vast te leggen op de gevoelige plaat.
Hier het mannetje met zijn karakteristieke donkere band in zijn vleugels.
Ook het vrouwtje is besprenkeld met dauwdruppels.
Het bijzondere zit vaak in het gewone, wat je bijna niet meer opmerkt maar er altijd is.
Heideblauwtje met dauwdruppels.
Een eindje verder staan zwanenbloemen. Door een bloem heen fotograferend krijg je een mooie kleurzweem.
Hier met wat hardere kleuren maar ook zo mooi.
Ik ben niet de enige vroege vogel. De boer is ook al uren bezig en wanneer de koeien gemolken zijn en ik naar huis rijd om ook aan het werk te gaan, gaan de koeien enthousiast de weilanden in.
In Zuidwolde ontdek ik tientallen bloemetje van het zeer zeldzaam voorkomend vetblad dat hier een paar jaar geleden is gezaaid.
Als een insect op de kleverige bladeren van het vetblad land, komt ie niet meer los en gaan de bladeren zich om het beestje oprollen. Er worden dan sappen uitgescheiden die het stikstof uit de prooi oplossen. Je vind het plantje dan ook op het voedselarme keileem waar andere planten het meestal heel moeilijk hebben.
Beenbreek. Een prachtig maar weinig voorkomend plantje, dat groeit in de vennen.
Als de jonge boerenzwaluwen zijn uitgevlogen worden ze nog een paar dagen (bij)gevoerd. Het is een prachtig gezicht wat een perfecte afstemming tussen jong en ouder behelst.
Vanaf een bruggetje is het relatief gemakkelijk om een metaalglanslibel te fotograferen.
De mannetjes hangen namelijk iedere keer even een paar seconden stil in de lucht.
De meikevers vlogen dit jaar tot laat in juni nog door.
Bijna bloeiende kleine zonnedauw. Een vleesetend plantje.
De prachtig bloeiende moeraswespenorchis.
Wat zou de wereld zijn zonder distel? Hier met een sint-jansvlinder.
In slowmotion zie je pas echt hoe mooi deze overdag vliegende nachtvlinder vliegt.
De distelvlinder is helemaal uit zuid-Europa of Afrika hierheen gevlogen om hier te foerageren op akkerdistel en zet vervolgens hierop ook vaak haar eitjes af.
In mei begin ik samen met vele ander dassenliefhebbers aan de dassentelling.
Met mijn dochter maakte ik geweldige filmpjes van o.a. een klein dasje die wel heel erg dichtbij kwam. Het mooiste moment van dit jaar tot nu toe!
Een paar weken later, op een ander burcht, zijn de jongen al aardig gegroeid.
Door de laatste stralen van het gele avondlicht beschenen.
De minuten vlak voor zonsondergang zijn het moment om met tegenlicht te spelen. Hier scheen de zon nog net door een wilgenboom en zette deze zwanenbloem in de spotlight.
Als de zon even later net achter de horizon is verdwenen kun je ook vaak nog de mooiste plaatjes schieten. Hier boven de Boerenveensche plassen.
Als de zon is verdwenen, de volle maan verschijnt en alle mensen in hun bedje liggen, voel je pas echt de rust en de schoonheid van de natuur.
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
Ik had het voorrecht om een week in de Algarve te mogen verblijven voor een opleiding tot natuurcoach. Dat betekende dat de natuur mijn werkomgeving vormde. Wat wil een Bart nog meer? De hoop op een heerlijke zonnige week had ik vooraf afgeschreven. Een hogedrukgebied bevond zich ergens boven West-Europa en de depressies, die normaal vaak over Nederland trekken, moesten daardoor een zuidelijker koers beschrijven. En laat dat nu precies over Portugal gaan. Daardoor de eerste dagen geen stralend blauwe hemel maar soms Hollandse luchten. Voordeel was dat het heerlijk wandelweer was, Ik was nog maar net op het eco-resort Case Vale de Lama geïnstalleerd of het begon al te kriebelen. Mijn hele systeem wou maar een ding; strunen! Hieronder de hoogtepunten van een hele week samengevat in een fictieve wandeling van de resort naar de kliffen bij Lagos. De omgeving van het resort is een ware Hof van Eden met vogelsoorten waar je in Nederland alleen maar van kan dromen. Ee...
Sinds ik er, een paar jaar geleden, voor het eerst van hoorde wil ik dolgraag eens zien; ijshaar. Toen gisteravond laat duidelijk werd dat de omstandigheden ervoor vanochtend wel eens heel goed zouden kunnen zijn, kwam ik in actie met de voorbereidingen. Een laatste check op de satelliet en wat weersites bevestigde vanochtend om 06.15 mijn vermoedens. Het was onbewolkt met mist en de temperatuur was een paar graden onder nul. Snel zette ik dan ook mijn slaperige lijf in beweging. Even voor zeven uur arriveer ik in het Dwingelderveld. De maan is nog net zichtbaar terwijl het eerste ochtendgloren zich aandient. Het is op de heide onbewolkt, maar bijna rondom is er in de verte mistbanken of bewolking te zien. Even later komt er langzaam een rode bol omhoog kruipen vanachter de horizon. Flink ingezoomd geeft het samen met een kraai, een mooi effect. Het is windstil en de rook van de vuilverbrander bij Wijster gaat dan ook recht omhoog Nu d...
Meer dan een paar centimeter sneeuw komt niet bijzonder vaak meer voor in Nederland, dus als het zover is dan moet je er bij zijn. Toen het tegen tienen stopte met sneeuwen lag er zo'n 6 á 7 centimeter sneeuw. Vandaag in twee etappes rondom huus gelopen. Waarom zou je ver weg gaan als het dichtbij zo mooi is? Als afsluiter ben ik ook nog tegen de avond even naar het oude diepje en naar de heide gereden.Hier beleefde ik voor de tweede keer in korte tijd en spannend avontuur met een Schotse hooglander. Het water in de Pesserma is alweer behoorlijk gedaald en steekt mooi af in de sneeuw. 'Pommel' (Gronings woord voor lisdodde) aan één kant bestoven door de sneeuw. Met de kont naar de wind gedraaid. Slootje langs 'de Sleutel'. Bartje Struun in actie. Even tussendoor een sneeuwdouche om af te koelen. Na een paar plakken brood en even een rustmoment brak de zon langzaam door de wolken en ging ik nogmaals op pad. Deze keer alleen en rich...
In 1990 liep ik er tientallen kilometers. Over de heide en door het bos. Ook regelmatig scheurde ik met een rupsvoertuig over de Elspeter heide. Als we midden in de zomer ergens stopten, kwamen er regelmatig kwajongens aan die even in het voertuig of op de foto wilden. Het geweer heb ik ingeruild voor een fototoestel en de rupsbanden zijn ingewisseld voor de nopbanden van mijn moutainbike. Wat is gebleven is mijn groene kleding en het uren lang lopen. Toen op zoek naar een denkbeeldige vijand, die gelukkig nimmer uit het oosten is komen opdagen, nu op zoek naar het leven waar ik toen met mijn neus bovenop zat, maar geen benul van had. . Bloeiende rode bosbes, ook wel vossenbes genoend 's Ochtends een half uurtje op de heide bij zo'n 14 graden levert al snel een levendbarende hagedis op. Of is het een vrouwtje zandhagedis? Helemaal gelukkig wordt ik als ik dit groene mannetje van de zandhagedis tegenkom. Nog geen 4 meter verder nog twee exemplaren. D...
Brenazet is een campinghoeve in de Auvergne. Een rustige streek in midden Frankrijk, waar het heerlijk toeven is. Zodra ik er was werd ik onrustig; ik wilde er op uit. Want wat was er veel natuur te zien rondom de hoeve. Ik telde maar liefst 15 verschillende soorten vlinders. Bijna iedere dag liep ik even een rondje, maar die eerste keer dat ik in 'het verborgen valleitje' midden in het bos kwam was niet meer te evenaren. Het leek wel of de dieren hier nog nooit een mens hadden gezien en vele vlinders, juffers als ook een familie beverraten en zelfs een boommarter liepen hier een paar meter voor mijn voeten rond te scharrelen. Op het erf bij de boerderij zag ik direct al een vlinder die me in vervoering bracht. Een kolibrievlinder zat boven mij in de vlinderstruik, te smullen van het nectar. Ik maak verschillende foto's van deze overdag vliegende nachtvlinder, die ik heb bewerkt in bovenstaande samengestelde foto. Dit was wat mij betreft de mooiste. &nbs...
Op de laatste dag van augustus 2015 kwamen er in de nacht vele bijzonder zware supercells tot ontwikkeling in zuid en midden Nederland. Ook in Drenthe kwamen er wat kleinere onweersbuien over. Rond middernacht kwam het geheel steeds dichterbij. Opvallend waren de ontladingen van wolk naar wolk, die tientallen kilometers lang waren. Toen ik na een korte nacht, vanochtend rond negen uur naar buiten keek, verslikte ik me bijna in de koffie. Een zeer zeldzaam prachtig wolkenspel was zichtbaar in het zuidoosten. Asperitas ! (voorheen bekend asperatus ) Snel sprong ik op de fiets. De buienradar laat hier nog niets zijn om 9.00 uur. Het golfde in de lucht Het was bijna windstil en het bleef lang op één plaats hangen. Deze wolken zijn zeldzaam. Zo zeldzaam dat ze pas sinds 2009 een officiële wetenschappelijk naam hebben. 180 graden gedraaid lijkt het wel een woeste zee met golven. Misschien is golfwolk wel ...
Schaapskudde van het Holtingerveld nabij het Hunehuis Het was op een hete dag in augustus toen, net als op bijna alle andere dagen in het jaar, een kudde Drentse heideschapen bovenop de Havelterberg over een uitgesleten zandpad ons tegemoet liep. Een paar duizend hoefjes wierpen het droge zand hoog de lucht in, terwijl ze ons bijna rennend passeerden; ze roken vast de droge heide en het heerlijke gras dat op hen wachtte. Nu er weer wolven zwerven door het prachtige Drentse landschap, zie je de meeste schapen langzaam maar zeker verdwijnen achter steeds hogere afrasteringen. De schaapskuddes blijven echter, bewaakt door hond en herder, hun rondjes lopen over de heide. Al eeuwenlang, maar met één verschil. De kudde slaapt nu ’s nachts in één grote schaapskooi, terwijl tot in de jaren vijftig de schepers met hun markekudden nog over de Drentse heidevelden trokken en de schapen – veilig voor de wolf – sliepen in de verschillende keuterboerderijtjes op de es. Iedere ochtend verzamelden de...
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
Hoewel deze winter, tot vorige week, de geschiedenisboeken in leek te gaan als één van de warmste ooit, is er een paar dagen geleden een flinke weeromslag geweest. Tenminste hier in noord Nederland. Al dagenlang zitten we in het strijdgebied tussen ijskoude lucht in het noordoosten en warme lucht ten zuidwesten. Vooralsnog wint aan de grond de koude vrieslucht en is het bovenin de warme lucht die aan de winnende hand is. Dit alles heeft tot gevolg dat het nu al twee dagen lang van tijd tot tijd ijzelt. Dit leid tot gevaarlijke toestanden op de weg. Scholen, instellingen en bedrijven zijn gesloten, Het melk van de boerderij kan niet worden opgehaald, de straten zijn letterlijk veranderd in ijsbanen en mensen wordt afgeraden het bos in te gaan. Alle seinen op groen dus voor mij, om volop te genieten van deze unieke situatie en er een paar uur op uit te trekken. Wie weet immers hoe lang het duurt voordat we dit ooit weer kunnen meemaken? Blad van de haagbeuk. Braam Weiland bij...
Reacties
Een reactie posten
Benieuwd naar je reactie.