Het voorjaar van 2018 is best bijzonder geweest. Sinds februari zijn de, voor de lage landen 'normale' zuidwestelijke winden gestopt. De wind komt nu al maanden uit hoofdzakelijk noordelijk tot oostelijke richtingen. Waar dit in maart nog tot een paar venijnige kou-invallen leidde, staat diezelfde wind in juni en juli in Drenthe garant voor heerlijk maar droog zomerweer. Hoelang gaat dit nog duren vraag ik me af. We stevenen momenteel af op een record droog jaar maar, met dit in sneltreinvaart veranderende klimaat, zou dit wel eens binnen een paar jaar weer verbroken kunnen worden.
Hieronder een paar van mijn fotografische hoogtepunten van de afgelopen periode waar ik letterlijk soms voor dag en dauw over de heide liep en waar een ander foto-avontuur soms eindigde ver na middernacht.
Een zonsopkomst met grondmist op de heide, is toch wel één van de dingen waar ik het meest van kan genieten. Het spel tussen zon en mist duurde deze keer zelfs een paar uur. Het koste me wat slaap maar dan heb je ook wat!
Heel nieuwsgierig keken de Schotse hooglanders verbaasd op. Wat doet die man hier?
In het Dwingelderveld poseerden de koeien ook heel graag wanneer ik langs kom fietsen.
.
Op handen en voeten en even later zelfs tijgerend door pitrus en distel kroop ik helemaal door tot aan het water. Doorweekt met dauwdruppels maakte ik dit plaatje in de Boerenveensche plassen.
Langzamerhand komen er steeds meer lepelaars voor in Drenthe. Ze zijn echter schuw en als je ze van dichtbij wilt zien moet je vroeg uit de veren.
Bij de stroomversnellingen in het Oude Diepje vliegen ieder jaar weer meer weidebeekjuffers. 's Ochtends zijn ze nog koud en warmen ze zich op in de zon. Dit is hét moment om ze vast te leggen op de gevoelige plaat.
Hier het mannetje met zijn karakteristieke donkere band in zijn vleugels.
Ook het vrouwtje is besprenkeld met dauwdruppels.
Het bijzondere zit vaak in het gewone, wat je bijna niet meer opmerkt maar er altijd is.
Heideblauwtje met dauwdruppels.
Een eindje verder staan zwanenbloemen. Door een bloem heen fotograferend krijg je een mooie kleurzweem.
Hier met wat hardere kleuren maar ook zo mooi.
Ik ben niet de enige vroege vogel. De boer is ook al uren bezig en wanneer de koeien gemolken zijn en ik naar huis rijd om ook aan het werk te gaan, gaan de koeien enthousiast de weilanden in.
In Zuidwolde ontdek ik tientallen bloemetje van het zeer zeldzaam voorkomend vetblad dat hier een paar jaar geleden is gezaaid.
Als een insect op de kleverige bladeren van het vetblad land, komt ie niet meer los en gaan de bladeren zich om het beestje oprollen. Er worden dan sappen uitgescheiden die het stikstof uit de prooi oplossen. Je vind het plantje dan ook op het voedselarme keileem waar andere planten het meestal heel moeilijk hebben.
Beenbreek. Een prachtig maar weinig voorkomend plantje, dat groeit in de vennen.
Als de jonge boerenzwaluwen zijn uitgevlogen worden ze nog een paar dagen (bij)gevoerd. Het is een prachtig gezicht wat een perfecte afstemming tussen jong en ouder behelst.
Vanaf een bruggetje is het relatief gemakkelijk om een metaalglanslibel te fotograferen.
De mannetjes hangen namelijk iedere keer even een paar seconden stil in de lucht.
De meikevers vlogen dit jaar tot laat in juni nog door.
Bijna bloeiende kleine zonnedauw. Een vleesetend plantje.
De prachtig bloeiende moeraswespenorchis.
Wat zou de wereld zijn zonder distel? Hier met een sint-jansvlinder.
In slowmotion zie je pas echt hoe mooi deze overdag vliegende nachtvlinder vliegt.
De distelvlinder is helemaal uit zuid-Europa of Afrika hierheen gevlogen om hier te foerageren op akkerdistel en zet vervolgens hierop ook vaak haar eitjes af.
In mei begin ik samen met vele ander dassenliefhebbers aan de dassentelling.
Met mijn dochter maakte ik geweldige filmpjes van o.a. een klein dasje die wel heel erg dichtbij kwam. Het mooiste moment van dit jaar tot nu toe!
Een paar weken later, op een ander burcht, zijn de jongen al aardig gegroeid.
Door de laatste stralen van het gele avondlicht beschenen.
De minuten vlak voor zonsondergang zijn het moment om met tegenlicht te spelen. Hier scheen de zon nog net door een wilgenboom en zette deze zwanenbloem in de spotlight.
Als de zon even later net achter de horizon is verdwenen kun je ook vaak nog de mooiste plaatjes schieten. Hier boven de Boerenveensche plassen.
Als de zon is verdwenen, de volle maan verschijnt en alle mensen in hun bedje liggen, voel je pas echt de rust en de schoonheid van de natuur.
De Gouden Driehoek is in het noorden van het land een bekende naam voor het gebied tussen Groningen, Drachten en Assen. Een streek waar het voor mens en onderneming goed vertoeven is, maar waar ook de natuur zich van haar mooiste kant laat zien. In 2025 had ik het genoegen hier vele malen rond te mogen struinen. In de uiteenlopende natuurgebieden ontdekte ik bijzondere en soms zeldzame paddenstoelen en planten, elk met hun eigen verhaal. Maar ook mistige zonsopkomsten, bijzondere weersverschijnselen, oeroude bomen en bossen en uitgestrekte landschappen passeerden mijn pad. In deze blog neem ik je mee langs die momenten: kleine ontdekkingen en grote indrukken, in een landschap dat telkens weer weet te verrassen. In de bossen rondom Roden komt op een enkele plek het zeer zeldzaam voorkomende beekmijtertje voor. Dit kieskeurig zwammetje, van slechts enkele millimeters groot, komt alleen maar voor in het voorjaar in kwelgebieden waar voedselarm en zuurstofrijk water naar boven komt. ...
Schaapskudde van het Holtingerveld nabij het Hunehuis Het was op een hete dag in augustus toen, net als op bijna alle andere dagen in het jaar, een kudde Drentse heideschapen bovenop de Havelterberg over een uitgesleten zandpad ons tegemoet liep. Een paar duizend hoefjes wierpen het droge zand hoog de lucht in, terwijl ze ons bijna rennend passeerden; ze roken vast de droge heide en het heerlijke gras dat op hen wachtte. Nu er weer wolven zwerven door het prachtige Drentse landschap, zie je de meeste schapen langzaam maar zeker verdwijnen achter steeds hogere afrasteringen. De schaapskuddes blijven echter, bewaakt door hond en herder, hun rondjes lopen over de heide. Al eeuwenlang, maar met één verschil. De kudde slaapt nu ’s nachts in één grote schaapskooi, terwijl tot in de jaren vijftig de schepers met hun markekudden nog over de Drentse heidevelden trokken en de schapen – veilig voor de wolf – sliepen in de verschillende keuterboerderijtjes op de es. Iedere ochtend verzamelden de...
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
Ik had het voorrecht om een week in de Algarve te mogen verblijven voor een opleiding tot natuurcoach. Dat betekende dat de natuur mijn werkomgeving vormde. Wat wil een Bart nog meer? De hoop op een heerlijke zonnige week had ik vooraf afgeschreven. Een hogedrukgebied bevond zich ergens boven West-Europa en de depressies, die normaal vaak over Nederland trekken, moesten daardoor een zuidelijker koers beschrijven. En laat dat nu precies over Portugal gaan. Daardoor de eerste dagen geen stralend blauwe hemel maar soms Hollandse luchten. Voordeel was dat het heerlijk wandelweer was, Ik was nog maar net op het eco-resort Case Vale de Lama geïnstalleerd of het begon al te kriebelen. Mijn hele systeem wou maar een ding; strunen! Hieronder de hoogtepunten van een hele week samengevat in een fictieve wandeling van de resort naar de kliffen bij Lagos. De omgeving van het resort is een ware Hof van Eden met vogelsoorten waar je in Nederland alleen maar van kan dromen. Ee...
Lopend van Geesbrug naar Nieuw Balinge over bospaden, schouwpaden over heide en dwars door het veld. Vandaag zo'n 16 kilometer in een grote boog gewandeld waarbij ik maar vier wegen heb gekruist. Ik waande me soms in een Drentse wildernis, kijk maar eens mee waarom. Het grote genieten begon al na een kilometer wandelen. Voor me zag ik twee reeën mij bespieden. Onderweg kwam ik verschillende 'paddestoelenschilderijtjes' tegen. Tussen Geesbrug en Meppen zijn hectaren landbouwgrond omgetoverd in natte natuurgebieden met als doel om in natte perioden het water vast te houden. Dit is goed gelukt. Vele boomsoorten houden echter niet van natte voeten en hebben het loodje gelegd. Dit levert dan weer vele leuke plaatsjes op. De winter moet nog beginnen maar nu al vond ik mijn eerste 'sterrenschot'. Deze geleiachtige substantie zijn eileiders en eitjes van een vrouwtjespad of kikker die door een reiger of andere predator is opgepeu...
Over en weer begint men de strijd. Als ze tegen de vijand oprukken, zakken onze voorste gelederen meteen langzaam weg in het stinkende dode moeras, waarin ze tenslotte door het gewicht van hun wapenuitrusting geheel wegzinken. Van verre met pijlen en speren en van dichtbij met het zwaard slachtten de Drentse onmensen hen af als vee. Door dit slechte begin werden onze mannen door zo’n vrees bevangen, dat heel dat ongelukkige leger, wijd en zijd over het moeras verspreid, tot zijn schande in grote paniek op de vlucht sloeg die hun de dood zou brengen. Het gevolg was dat velen, doordat ze zo hard liepen en door de buitensporige hitte van die dag, geen lucht meer konden krijgen en tallozen, treurig genoeg, smadelijk in die smerige modderpoel wegzakten. De slag bij Ane, 28 juli 1227. Misschien is deze veldslag voor de Drent nog magischer dan het verhaal van David en Goliath. Uit de boeken kennen we het wel zo ongeveer, maar wie weet waar deze historische veldslag werkelijk h...
Ik ben niet zo van het stilzitten. Althans; dat maak ik mezelf wijs. De werkelijkheid is dat ik urenlang in het bos of op de heide kan zitten wachten op dieren die plotseling op komen dagen. De kick die dat geeft geeft me een heerlijk gevoel. Deze keer op een wel heel bijzondere plek in Vierhouten. De foto's zijn bijna allemaal gemaakt in verschillende observatiehutten van Viva la Veluwe . De boomklever is een behendig vogeltje dat moeiteloos lang boomstammen omhoog maar ook weer naar beneden loopt. Een gaai zie ik vaak vliegen maar van dichtbij fotograferen is me nog nooit gelukt. Deze sluwe vogel laat zich niet snel verrassen. Een groenling komt vlak voor me wat drinken. Hij komt heel vaak langs en eet heel wat zaden op. Hij draait ze rond in zijn bekje en trilt het binnenste eetbare deel los van de buitenkant. In tegenstelling tot de meeste andere vogels zit dit vogeltje minutenlang te eten op één plek. Tussendoor drinkt ie eens ...
Het was een heerlijke zomerdag en ik was aangeland bij de laatste etappe van deze drieluik. Ik was begonnen bij het millenniumbos bij Fluitenberg en via ' de oude Kene ', waar ik de bandheidelibel zag, was dit de laatste etappe. Zuidwolde mag zich wel de vlinderhoofdstad van Drenthe noemen. De plaatselijke natuurvereniging doet ontzettend zijn best om een, voor vele vlindersoorten, zo goed mogelijk biotoop te scheppen. Vandaag bezocht ik de door hun aangelegde vlindertuin en de naastgelegen tuintjes. Ik waande me in een soort hof van eden, compleet met prachtige bloemen, heerlijke bramen en een heus appelboomgaard. Nadien maakte ik nog een rondje rond het dorp en daar ontdekte ik, op aanwijzing van Joop Verburg een vrouwtje van een zeldzaam juweeltje; de Sleedoornpage. Steenrode Heidelibel (m) Bruine Vuurvlinder Zwartsprietdikkopje Landkaartje (zomerkleed)
Sinds ik er, een paar jaar geleden, voor het eerst van hoorde wil ik dolgraag eens zien; ijshaar. Toen gisteravond laat duidelijk werd dat de omstandigheden ervoor vanochtend wel eens heel goed zouden kunnen zijn, kwam ik in actie met de voorbereidingen. Een laatste check op de satelliet en wat weersites bevestigde vanochtend om 06.15 mijn vermoedens. Het was onbewolkt met mist en de temperatuur was een paar graden onder nul. Snel zette ik dan ook mijn slaperige lijf in beweging. Even voor zeven uur arriveer ik in het Dwingelderveld. De maan is nog net zichtbaar terwijl het eerste ochtendgloren zich aandient. Het is op de heide onbewolkt, maar bijna rondom is er in de verte mistbanken of bewolking te zien. Even later komt er langzaam een rode bol omhoog kruipen vanachter de horizon. Flink ingezoomd geeft het samen met een kraai, een mooi effect. Het is windstil en de rook van de vuilverbrander bij Wijster gaat dan ook recht omhoog Nu d...
Reacties
Een reactie posten
Benieuwd naar je reactie.