De schoonheid van gebroken wit.


Iedere winter hoop ik weer op een extreme winter. De laatste jaren word ik op mijn wenken bediend, want de laatste 20 jaar grossieren we in warmterecords. Maar dat is natuurlijk niet wat ik wil; ik wil  dik zwart ijs, waar je weken op kan schaatsen of anders dan maar een dik pak sneeuw.
Helaas lijkt dat steeds meer iets voor de geschiedenisboekjes en daarom heb ik geleerd om dan maar genieten van iedere millimeter ijs of  centimeter sneeuw.
Stiekem moet ik dan weer toegeven, dat zonder die ijzige kou, het dan heerlijk was om vanochtend een paar uur buiten foto's te maken.  Bovenal merkte ik dat gebroken wit, zeker niet lelijk is! 

Korstmossen met o.a. het rode heidelucifer.

Één nacht ijs met op de achtergrond een Hollandsche berg die opdoemt in de wolken. 

Op een enkele plek ligt nog een sm oud sneeuwijs. Compleet met een prachtige dooister. Als er een laagje sneeuw op het ijs ligt en er ontstaat een dooigaatje, dan sijpelt het water door de sneeuwlaag en vormen zich donkere schichten vanuit het gaatje, die opnieuw bevriezen. De vertakkingen ontstaan vervolgens door een domino-effect; het water begint vanuit het gaatje in één richting te stromen, waardoor de sneeuw op dat stukje sneller smelt en het water zich vervolgens ook sneller kan bewegen. (bron: weer.nl)  
Natte sneeuw met harde wind.

Bij een andere ven is het wat mistig geweest want er heeft zich wat rij gevormd op een pijpenstrootje en op de bevroren druppels.



Paddo in the snow

Rendiermos tekent zich prachtig af tegen een witte achtergrond. 

Sommige stammen zijn prachtig rood met wit bekleed. Hierbij rood bekermos in tegenlicht.

Van een andere kant bekeken ziet alles er altijd heel ander uit, 

Van een kilometer afstand hoor ik het trompetteren van de wilde zwanen die op de Drentse vennen en plassen de winter nachten doorbrengen. Wat een mazzel heb ik als  er een paar opstijgen en precies voor me langs vliegen. Klik, ik heb je!

Na wekenlange grauw weer is het zalig om de zon weer op mijn huid te voelen en een oude berk te zien afsteken tegen de helderblauwe lucht. 

De meeste grote berken zijn hier echter jaren geleden omgezaagd om ruimte te geven aan de heide. Korstmossen voelen zich prima thuis op het kale hout. Een korstmos is geen mos, maar een bijzondere samenwerking tussen een alg en een schimmel. In Nederland komen zo'n 700 soorten voor, die vaak niet met het blote oog zijn te determineren. 

De wereld op zijn kop zetten. 

Zaaddoosjes van haarmos op een bedje van sneeuw. 

Bladeren, mossen, water, ijs met bubbels.

IJs ontstaat niet zomaar in één keer maar door vorming van ijskristallen die steeds verder door het water 'schieten'. Dit levert soms prachtige strakke platen op.  

'Wonderen der natuur'

Hieronder nog, als toegift, de mooiste beelden van de laatste weken:

Hoogtepunt van dit mini wintertje, was voor mij wel wel de waterspreeuw in sneeuw.  Zie hieronder prachtige filmbeelden.


Gelukkig was het 21 januari ook onbewolkt en was de bloedmaan goed te zien. Het duurde anderhalf uur en ik was tot op het bot verkleumd maar uiteindelijk ving ik haar precies, zoals ik het had bedacht, in een dode boom. 

Weer opgewarmt, werden we een uur later, bij de maansondergang (vlak voor zonsopkomst), nogmaals verrast door alweer een rood schijnende maan voor een opvallende paarse lucht. Dit ontstaat door breking van zonnestralen door de aanwezigheid van kleine vocht en stof deeltjes in de atmosfeer.

In stromend water met kroos ontstond geen dooister maar een groene 'dooiboom'.

De witte buizerd van de Boerenveensche plassen.


Tot ziens wintertje. Benieuwd of er, net als vorig jaar, nog een paar koude plaagstoten komen of dat we vanaf nu langzaam het voorjaar in gaan. Wat het ook wordt; we gaan ervan Genieten! 

Reacties

Populaire posts van deze blog

De oeroude bossen van Bad Bentheim en Samerrott.

Het wel en wee van een familie levendbarende hagedissen.