Iedere winter hoop ik weer op een extreme winter. De laatste jaren word ik op mijn wenken bediend, want de laatste 20 jaar grossieren we in warmterecords. Maar dat is natuurlijk niet wat ik wil; ik wil dik zwart ijs, waar je weken op kan schaatsen of anders dan maar een dik pak sneeuw.
Helaas lijkt dat steeds meer iets voor de geschiedenisboekjes en daarom heb ik geleerd om dan maar genieten van iedere millimeter ijs of centimeter sneeuw.
Stiekem moet ik dan weer toegeven, dat zonder die ijzige kou, het dan heerlijk was om vanochtend een paar uur buiten foto's te maken. Bovenal merkte ik dat gebroken wit, zeker niet lelijk is!
Korstmossen met o.a. het rode heidelucifer.
Één nacht ijs met op de achtergrond een Hollandsche berg die opdoemt in de wolken.
Op een enkele plek ligt nog een sm oud sneeuwijs. Compleet met een prachtige dooister. Als er een laagje sneeuw op het ijs ligt en er ontstaat een dooigaatje, dan sijpelt het water door de sneeuwlaag en vormen zich donkere schichten vanuit het gaatje, die opnieuw bevriezen. De vertakkingen ontstaan vervolgens door een domino-effect; het water begint vanuit het gaatje in één richting te stromen, waardoor de sneeuw op dat stukje sneller smelt en het water zich vervolgens ook sneller kan bewegen. (bron: weer.nl)
Natte sneeuw met harde wind.
Bij een andere ven is het wat mistig geweest want er heeft zich wat rij gevormd op een pijpenstrootje en op de bevroren druppels.
Paddo in the snow
Rendiermos tekent zich prachtig af tegen een witte achtergrond.
Sommige stammen zijn prachtig rood met wit bekleed. Hierbij rood bekermos in tegenlicht.
Van een andere kant bekeken ziet alles er altijd heel ander uit,
Van een kilometer afstand hoor ik het trompetteren van de wilde zwanen die op de Drentse vennen en plassen de winter nachten doorbrengen. Wat een mazzel heb ik als er een paar opstijgen en precies voor me langs vliegen. Klik, ik heb je!
Na wekenlange grauw weer is het zalig om de zon weer op mijn huid te voelen en een oude berk te zien afsteken tegen de helderblauwe lucht.
De meeste grote berken zijn hier echter jaren geleden omgezaagd om ruimte te geven aan de heide. Korstmossen voelen zich prima thuis op het kale hout. Een korstmos is geen mos, maar een bijzondere samenwerking tussen een alg en een schimmel. In Nederland komen zo'n 700 soorten voor, die vaak niet met het blote oog zijn te determineren.
De wereld op zijn kop zetten.
Zaaddoosjes van haarmos op een bedje van sneeuw.
Bladeren, mossen, water, ijs met bubbels.
IJs ontstaat niet zomaar in één keer maar door vorming van ijskristallen die steeds verder door het water 'schieten'. Dit levert soms prachtige strakke platen op.
'Wonderen der natuur'
Hieronder nog, als toegift, de mooiste beelden van de laatste weken:
Hoogtepunt van dit mini wintertje, was voor mij wel wel de waterspreeuw in sneeuw. Zie hieronder prachtige filmbeelden.
Gelukkig was het 21 januari ook onbewolkt en was de bloedmaan goed te zien. Het duurde anderhalf uur en ik was tot op het bot verkleumd maar uiteindelijk ving ik haar precies, zoals ik het had bedacht, in een dode boom.
Weer opgewarmt, werden we een uur later, bij de maansondergang (vlak voor zonsopkomst), nogmaals verrast door alweer een rood schijnende maan voor een opvallende paarse lucht. Dit ontstaat door breking van zonnestralen door de aanwezigheid van kleine vocht en stof deeltjes in de atmosfeer.
In stromend water met kroos ontstond geen dooister maar een groene 'dooiboom'.
De witte buizerd van de Boerenveensche plassen.
Tot ziens wintertje. Benieuwd of er, net als vorig jaar, nog een paar koude plaagstoten komen of dat we vanaf nu langzaam het voorjaar in gaan. Wat het ook wordt; we gaan ervan Genieten!
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
Het Roegwold was voor mij een onbekende naam, maar na vandaag zal ik het nooit meer vergeten. Midden in de provincie Groningen, van Kolham tot aan Steendam, is de de laatste jaren een prachtig nieuw natuurgebied ontstaan. Tijdens de graafwerkzaamheden stuitten de kraanmachinisten op boomstronken van dennen en eiken die meer dan vierduizend jaar in het veen verstopt zijn geweest. Ga je mee op zoek? Rond half acht kleurt de hemel licht roze en geel nabij de til over het afwateringskanaal ten zuidwesten van het Schildmeer. Ik ploeter 50 meter door het riet op zoek naar de eerste glimp van de opkomende zon. De Uiterburensloot richting Schildwolde. Een half uur later geeft de zon de wereld een compleet ander gezicht. Ik wrijf eens in mijn ogen. Rijdt daar nu een authentieke Gado-bus uit de jaren tachtig over de weg? De losstaande kerktoren van Schildwolde. Ik bevind me nu een paar meter hoger op een zandrug waar alle buurdor...
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
De plaats Hoogeveen weten de meeste mensen wel te liggen maar waar die naam nu precies vandaag komt weet de gemiddelde Nederlander niet. Hoogveen lijkt ook iets van lang vergeten dagen. Toen Nederland nog nederig was. Bijna al het veen is afgegraven en in de turfkachel beland. Op wat er nog over is zijn we heel zuinig geworden. Het hypocriete is dat momenteel nog steeds veel veen wordt afgegraven in bijvoorbeeld Estland ten behoeve van onze tuinaarde. Hieronder een beeldverslag van hoe dat turf nu ontstaat en wat op het hoogveen groeit. De planten die groeien op een zwevend pakket bovenop het water noemen we levend hoogveen. Je mag de plantjes nederig noemen in hun voedselopname maar groots in hun aanpassingsvermogen. Er zijn nog maar een paar plaatsen in Nederland waar levend hoogveen is te vinden. Het Bargerveen en het Fochteloërveen zijn het meest bekend maar in verschillende kleine vennen in Drenthe zijn nog kleine stukjes te vinden. Voor een natuurliefhebber zijn...
Vele oudere beschavingen wisten het al; de zon is wellicht het meest magisch iets van wat er bestaat op aarde. Iedere dag hebben we weer een nieuwe kans om te genieten van dit hemels moment, als hij als een klein bolletje boven de horizon verschijnt. Maar ook vlak daarvoor, in het zogenaamde 'blauw uurtje' is het al dikwijls genieten geblazen in de natuur. Als even later de zon wat hoger staat en je hebt het geluk dat er grondmist hangt over de velden, dan is het helemaal een feestje om buiten te zijn. Dan richt ik mijn blik altijd naar beneden. De insecten en spinnewebben zijn nu op hun mooist en de beestjes kunnen nog niet bewegen, wat maakt dat ze van alle kanten zijn te fotograferen. Wat een zonsopkomst een extra dimensie geeft, is de rust die er dan nog heerst. Even geen mensen, de wind is vaak wat minder dan overdag en er zijn nog maar weinig storende geluiden te horen Ik krijg regelmatig de vraag wat de mooiste plek is om een zonsopkomst te zien in Drenthe. Ter ...
Ingeklemd tussen een bedrijventerrein, de A28, het spoor en de Toldijk ligt een bijzonder door de gemeente Hoogeveen aangelegd natuurgebied. Ik kom er een paar keer per jaar, in het voorjaar als hier honderden orchideeën bloeien en nu ook eens in augustus, als het parnassia bloeit. In 2013 is het hier voor het eerst gevonden en nu tel ik al meer dan twintig plekken waar het groeit over een lengte van zo'n 10 meter. Een bloem is zoveel mooier als er een insect op zit. Ze kunnen niet zonder elkaar en dat maakt mij toch meer en meer bezorgt. Er komen namelijk steeds minder insecten en de teruggang is zo langzamerhand volgens mij echt dramatisch te noemen. Toen ik in Frankrijk in de natuur liep, zoemde de het werkelijk overal en deed dat me denken aan vroeger. Nu is het hier in Nederland meestal, behalve wat krekels steeds stiller aan het worden. En wat te denken van het feit dat we nooit meer onze autoruit extra hoeven te ontdoen van honderden muggenlijkjes? Een tot voorheen o...
Brunsting, een gehucht nabij Beilen. Als je er nog nooit van hebt gehoord dan snap ik dat helemaal. Het ligt in een een gebied waar iemand die er niet woont niets te zoeken heeft, Behalve voor Bartje Struun natuurlijk, want hier vlakbij ligt zowel de Brunstingerplas, een zandafgraving als ook de Brunstingerplassen. Een natuurparel, gelegen tussen landbouwgronden, dat erom vraagt om, te worden ontdekt. Aan de oever van de Bruntingerplas zie ik vanaf de weg een zilverreiger en een bloeiende hazelaar. De zilverreiger vliegt weg, zo snel ik ook maar een beetje in de buurt kom. Het voordeel van bomen en planten is dat je alle tijd hebt om ze er mooi op te zetten. De hazelaar bloeit als allereerste boom van Nederland. De stoere mannelijke katjes schijnen opvallend geel op maar zie je ook de vrouwelijke bloemen? Deze bloemen ontwikkelen zich na bevruchting tot een hazelnoot. De Brunstingerplas is een diepe zandwinningsplas waar de 'Brunstingerleek' dwars doorheen stroom...
De Gouden Driehoek is in het noorden van het land een bekende naam voor het gebied tussen Groningen, Drachten en Assen. Een streek waar het voor mens en onderneming goed vertoeven is, maar waar ook de natuur zich van haar mooiste kant laat zien. In 2025 had ik het genoegen hier vele malen rond te mogen struinen. In de uiteenlopende natuurgebieden ontdekte ik bijzondere en soms zeldzame paddenstoelen en planten, elk met hun eigen verhaal. Maar ook mistige zonsopkomsten, bijzondere weersverschijnselen, oeroude bomen en bossen en uitgestrekte landschappen passeerden mijn pad. In deze blog neem ik je mee langs die momenten: kleine ontdekkingen en grote indrukken, in een landschap dat telkens weer weet te verrassen. In de bossen rondom Roden komt op een enkele plek het zeer zeldzaam voorkomende beekmijtertje voor. Dit kieskeurig zwammetje, van slechts enkele millimeters groot, komt alleen maar voor in het voorjaar in kwelgebieden waar voedselarm en zuurstofrijk water naar boven komt. ...
Verstopt tussen Siberië en Stuifzand liggen de 'wijken van Eleveld'. Één van de zeer weinige plekken in Nederland waar gegraven veenwijken omzoomd worden door bos. Je komt als je hier loopt bijna nooit iemand tegen terwijl het toch een bijzonder gebied is. Er loopt een wandelroute doorheen die is aangegeven met paaltjes. Zoals de naam al aangeeft was het een veengebied dat eigenaar was van dhr. Eleveld. Een vermogende voorvader van Magreet Morret , de huidige eigenaar. Het is het meest noordwestelijke deel van het veengebied van Hoogeveen. De wijken eindigen hier aan het einde van het bos. Zoals te zien op onderstaande kaart van1900 was bijna het hele gebied rondom nog bos. Donkere wolken maken plaats voor de zon 'Cristian' de storm van 28 oktober 2013 heeft zijn sporen achtergelaten Prachtige lanen doorkruisen het gebied maar lopen soms zomaar dood. Weilanden afgewisseld met singels en bos. Typisch voor dit gebied Kamperfoeli...
Het voorjaar van 2018 is best bijzonder geweest. Sinds februari zijn de, voor de lage landen 'normale' zuidwestelijke winden gestopt. De wind komt nu al maanden uit hoofdzakelijk noordelijk tot oostelijke richtingen. Waar dit in maart nog tot een paar venijnige kou-invallen leidde, staat diezelfde wind in juni en juli in Drenthe garant voor heerlijk maar droog zomerweer. Hoelang gaat dit nog duren vraag ik me af. We stevenen momenteel af op een record droog jaar maar, met dit in sneltreinvaart veranderende klimaat, zou dit wel eens binnen een paar jaar weer verbroken kunnen worden. Hieronder een paar van mijn fotografische hoogtepunten van de afgelopen periode waar ik letterlijk soms voor dag en dauw over de heide liep en waar een ander foto-avontuur soms eindigde ver na middernacht. Een zonsopkomst met grondmist op de heide, is toch wel één van de dingen waar ik het meest van kan genieten. Het spel tussen zon en mist duurde deze keer zelfs een paar uur. Het koste me wat...
Prachtige beelden, mooi oog voor details (ik kwam hier via Google terecht na het uploaden van wat achteraf een ‘dooister’ blijkt te zijn).
BeantwoordenVerwijderen