We hadden mooi op tijd gegeten zodat ik nog even een paar uur erop uit kon. 'Waarheen?' vroeg ik me af. Ik besloot gewoon maar eens te rijden en mijn neus achterna te gaan. Ik kwam uit in het Dwingeldeveld, Zomaar. Morgen geef ik hier een excursie en wellicht speelde dat een rol. Of wist mijn onderbewustzijn al dat juist hier het hele mooie wandeling zou worden? God only knows. En jij straks ook.
Het is sinds een paar dagen officieel herfst en de natuur volgt de kalender gewillig. Als de avondzon, net onder de takken door op de grond schijnt worden ze mooi opgelicht.
Heel langzaam kleuren vooral de berken een ietsje geel op. Het levert een leuk plaatje op aan de rand van een typische uitgegraven Drentse hoogven.
Aan de rand van de oude postweg groeit op een paar plekken grondster. Een inmiddels zeldzame pionier die houdt van natte omstandigheden op zandgrond. Hier aan de rand van de berm is het meer een halve ster.
Op de heide aangekomen, is het ondanks dat de zon nog lange niet onder gaat, al een mooie lichtval te zien.
Een stukje verderop hoor ik ze eerder dan dat ik ze zie. Kraanvogels! Ik wend al mijn militaire skills aan, om zo dicht mogelijk bij te komen. Wat zijn het prachtige beesten die ook nog eens mooi in het zonnetje worden gezet. Ze maken samen flink lawaai en merken me gelukkig niet op. Dit jaar hebben in dit gebied twee paartjes gebroed en is er 1 jong groot geworden lees ik op de site van Natuurmonumenten.
Omdat ze steeds zoveel lawaai maken, besluit ik een filmpje te maken. Hoewel ze mi niet opmerken, worden mijn blote handen wel opgemerkt door wel twintig muggen die bloed ruiken.
Wellicht krijgen ze uiteindelijk toch lucht van me want opeens vliegen ze weg. Ik zie echter verder nergens verstoring.
Ze vliegen mooi voor de verlichte hemel langs richting de heide.
De eenzame bomen op de grote stille heide vormen prachtige objecten.
Geelachtig beschenen grauwe ganzen trekken mijn aandacht. Deze gans was dertig jaar geleden een zeldzame broedvogel maar heeft, door het aanleggen van de talloze natte natuurgebieden, een opmerkelijke revival ondergaan.
Vanuit mijn ooghoek zie ik wat bruins in het weiland. Ik duik in elkaar en betrap een plassende reebok. Al bukkend kruip ik snel achter een boompje weg.
Een stuk verderop kijk ik langs de bosjes en zie ik hem inmiddels weer vreedzaam grazen.
Als ik langzaam wegsluip en over de zandweg terugloop zie ik twee geiten wegrennen. De bok voegt zich bij hem. Een stuk verderop blijven ze onrustig staan. Zoals zo vaak leer ik weer de belangrijkste natuurles die universeel van toepassing is in het hele leven; er is altijd zoveel meer aan de hand dan dat je op het eerste gezicht ziet.
Ik haast me naar een mooie plek om de ondergaande zon te fotograferen.
In de verte gaan de grauwe ganzen op zoek naar een geschikte slaapplaats.
Het kost me twee natte voeten maar het het is het helemaal waard. Het is adembenemend om hier als een standbeeld in het water te staan.
Het is een waar kleurenspel dat zich voor mijn ogen afspeelt.
Ik dacht dat het al niet mooier kon maar vader zon en moeder aarde hebben voor mij nog één laatste uitsmijter in huis,
Vele oudere beschavingen wisten het al; de zon is wellicht het meest magisch iets van wat er bestaat op aarde. Iedere dag hebben we weer een nieuwe kans om te genieten van dit hemels moment, als hij als een klein bolletje boven de horizon verschijnt. Maar ook vlak daarvoor, in het zogenaamde 'blauw uurtje' is het al dikwijls genieten geblazen in de natuur. Als even later de zon wat hoger staat en je hebt het geluk dat er grondmist hangt over de velden, dan is het helemaal een feestje om buiten te zijn. Dan richt ik mijn blik altijd naar beneden. De insecten en spinnewebben zijn nu op hun mooist en de beestjes kunnen nog niet bewegen, wat maakt dat ze van alle kanten zijn te fotograferen. Wat een zonsopkomst een extra dimensie geeft, is de rust die er dan nog heerst. Even geen mensen, de wind is vaak wat minder dan overdag en er zijn nog maar weinig storende geluiden te horen Ik krijg regelmatig de vraag wat de mooiste plek is om een zonsopkomst te zien in Drenthe. Ter ...
De Boerenveense Plassen is een heidegebied met veel plassen en vennen, gelegen tussen Stuifzand en Pesse. Op fietsafstand van mijn huis en ik ben hier dan ook vaak te vinden. Ik zag vorige week dat de arnica bloeide en dus vandaag er maar eens weer heen gefietst. Veel mensen kennen de naam arnica van het zalfje of druppels dat wordt gebruikt bij verstuikingen en andere klachtjes, Het is een zeldzaam voorkomend plantje dat ook wel valkruid of wolverlei wordt genoemd. Er is nog één plek in dit gebied waar het nog groeit. Het is een typisch Drents plantje die houdt van schrale graslanden, buiten Drenthe is het helemaal een zeldzaamheid. Het mannetje van een icarus blauwtje fladdert over de schrale weilanden. Van onderen Een record natte meimaand zorgt er voor dat de paddenstoelen uit de grond schieten. De kokmeeuwkolonie met enkele honderden exemplaren zorgt voor een enorm lawaai. Ze zijn extra lawaaier...
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
De maand september 2016 begint op weergebied steeds meer bijzonder geworden. Ook vandaag tikte de thermometer in Drenthe weer bijna de tropische waarde van dertig graden Celsius aan. Dit heeft direct zijn weerslag op de natuur. De vinders en libellen vliegen nog volop. Ik had geluk en maakte precies een foto op het moment dat de heidelibel ging zitten. Nou ja, geluk. Ik was al minutenlang bezig om van alle kanten dit vrouwtje van de bruinrode heidelibel te bekijken en vast te leggen. Ze kwam na korte vluchten telkens weer terug naar haar favoriete tak. Met tegenlicht zie je mooie de aders in de vleugels . Op de grond zie ik een poepje van een das. Vol met pitten van de Amerikaanse vogelkers, Normaal graaft de das een mestputje waar hij keurig zijn behoefte in doet, maar soms kom je ze ook zo tegen. De das is een echte opportunist en eet wat hem voor de snuit komt. De bessen van de Amerikaanse vogelkers zijn niet alleen bij de das gewild. Er...
Brenazet is een campinghoeve in de Auvergne. Een rustige streek in midden Frankrijk, waar het heerlijk toeven is. Zodra ik er was werd ik onrustig; ik wilde er op uit. Want wat was er veel natuur te zien rondom de hoeve. Ik telde maar liefst 15 verschillende soorten vlinders. Bijna iedere dag liep ik even een rondje, maar die eerste keer dat ik in 'het verborgen valleitje' midden in het bos kwam was niet meer te evenaren. Het leek wel of de dieren hier nog nooit een mens hadden gezien en vele vlinders, juffers als ook een familie beverraten en zelfs een boommarter liepen hier een paar meter voor mijn voeten rond te scharrelen. Op het erf bij de boerderij zag ik direct al een vlinder die me in vervoering bracht. Een kolibrievlinder zat boven mij in de vlinderstruik, te smullen van het nectar. Ik maak verschillende foto's van deze overdag vliegende nachtvlinder, die ik heb bewerkt in bovenstaande samengestelde foto. Dit was wat mij betreft de mooiste. &nbs...
Nu ik een weekje vakantie heb en wat meer tijd heb voor de wat langere struuntochten lonkt het Bargerveen al een paar dagen. Met Hero Moorlag ben ik er nog niet uit waar we heen gaan, maar als blijkt dat de opklaringen vanuit Duitsland het eerst bij Bargerveen het land binnendrijven is onze keuze snel gemaakt. Het is zo'n 14 graden als we onderweg gaan en in de verte zien we al snel de lucht opklaren. Als we aankomen en onder een aarzelend zonnetje het gebied inlopen zien we in de beschutting van de struiken direct al tientallen noordse witsnuitlibellen vliegen. Ze zonnebaden op bomen en op hekken. Hier een vrouwtje. Het mannetje met een rode tekening. Naast elkaar op het hek. De aardbeivlinder is een zeldzame vlinder. Foto is helaas niet geweldig Omdat het nog niet heel warm is liggen de adders nog tussen de pijpenstro pollen te zonnebaden. Het is heel voorzichtig lopen, een beetje te snel bewegen of stampen en ze verdwijnen onde...
De naam Kinholt wordt voor het eerst genoemd in 1511. Destijds was het een uitgestrekt, nat bos aan beide kanten van het Oude Diep. Het strekte zich uit van Echten tot aan de plek waar nu de Hoofdstraat van Hoogeveen ligt. Thans is er nog maar een klein deel van over. Boomklever op zoek naar insecten. Een kaart van het Kinholt, links is zuiden, rechts is noorden. Jaartal: 1628 (fotoarchief A. Metselaar) Het woord kine of kene betekent ‘geul’ en zou verwijzen naar de oude naam van het Oude Diep. We mogen gerust aannemen dat het bos zelf al vele eeuwen ouder is. De bomen werden echter regelmatig gekapt en voor allerlei doeleinden gebruikt. Daarom zul je in het bos geen bomen aantreffen die ouder zijn dan 200 jaar. Toch kunnen hier bomen groeien met eeuwenoude genetische afstamming. Op sommige plekken is de bodem onaangeroerd gebleven, iets wat in Nederland zeldzaam is. Toen ik in de archieven zocht naar bijzondere vondsten uit dit gebied, ontdekte ik dat hier in 1931 de ...
Lopend over de heide kan je ze vaak vlak voor je zien, of nog vaker, horen wegschieten; hagedissen. In Nederland komen er vier soorten voor, de muurhagedis, de zandhagedis, de levendbarende hagedis en de pootloze hazelworm. Hagedissen zijn bij de meeste mensen wellicht vooral bekend van de vakantie. In Frankrijk lopen de muurhagedissen soms gewoon je caravan door en op die manier zijn er al verschillende in Nederland beland. Toen wij dit jaar twee weken lang in Campingplatz Am Niemetal neerstreken, zagen we binnen twee minuten al dat we een familie levendbarende hagedissen als naaste buren hadden. Wat is er dan mooier om vanuit onze luie stoel, met de zon op onze hoofden, dagenlang het normaal verborgen levenswijze van deze prachtige reptielen te observeren? Zonlicht is van levensbelang voor deze koudbloedige dieren. Een afgezaagde boomstam was favoriet voor deze hagedis. De nog vochtige schubben reflecteerden het zonlicht in alle kleuren van de regenboog. Ze was...
Ik had het voorrecht om een week in de Algarve te mogen verblijven voor een opleiding tot natuurcoach. Dat betekende dat de natuur mijn werkomgeving vormde. Wat wil een Bart nog meer? De hoop op een heerlijke zonnige week had ik vooraf afgeschreven. Een hogedrukgebied bevond zich ergens boven West-Europa en de depressies, die normaal vaak over Nederland trekken, moesten daardoor een zuidelijker koers beschrijven. En laat dat nu precies over Portugal gaan. Daardoor de eerste dagen geen stralend blauwe hemel maar soms Hollandse luchten. Voordeel was dat het heerlijk wandelweer was, Ik was nog maar net op het eco-resort Case Vale de Lama geïnstalleerd of het begon al te kriebelen. Mijn hele systeem wou maar een ding; strunen! Hieronder de hoogtepunten van een hele week samengevat in een fictieve wandeling van de resort naar de kliffen bij Lagos. De omgeving van het resort is een ware Hof van Eden met vogelsoorten waar je in Nederland alleen maar van kan dromen. Ee...
Hattsjoe, hattsjoe, hattsjoe! Sinds anderhalve week nies en snuit ik er lustig op los. Een pollenallergie is de boosdoener. Waar dat vroeger zo rond begin maart begon, start het tegenwoordig al midden in de winter. Dat ik nu al vóór nieuwjaarsdag al begon, is echter voor mij een absoluut record. De oorzaak is vrij duidelijk: herfst en winter zijn de afgelopen dertig jaar spectaculair warmer geworden, waardoor hazelaars steeds eerder in bloei komen. Dit jaar zelfs maar liefst drie maanden eerder dan in de strenge winter van 1963. De hazelaar laat miljoenen pollen los die door de wind worden verspreid en vervolgens gretig door mijn waterige neus worden ingeademd. in de winter 24/25 bloeiden de hazeaars halverweg januari. Van sneeuw trekken de mannelijke 'snottebellen' zich weinig aan. Het vrouwelijk bloemetje is zeer klein en kan door één waterdruppel worden omsloten . De bloeitijd van de hazelaar (Nature Today) Ik vroeg me af of dit alleen in Nederland speelt, maar het ...
Wat een mooie fotoos, Bart. Ga door.
BeantwoordenVerwijderenDank je Peter. Ga ik zeker doen. Het blijft leuk en telkens een grote verrassing.
BeantwoordenVerwijderenSchitterend!
BeantwoordenVerwijderen