We hadden mooi op tijd gegeten zodat ik nog even een paar uur erop uit kon. 'Waarheen?' vroeg ik me af. Ik besloot gewoon maar eens te rijden en mijn neus achterna te gaan. Ik kwam uit in het Dwingeldeveld, Zomaar. Morgen geef ik hier een excursie en wellicht speelde dat een rol. Of wist mijn onderbewustzijn al dat juist hier het hele mooie wandeling zou worden? God only knows. En jij straks ook.
Het is sinds een paar dagen officieel herfst en de natuur volgt de kalender gewillig. Als de avondzon, net onder de takken door op de grond schijnt worden ze mooi opgelicht.
Heel langzaam kleuren vooral de berken een ietsje geel op. Het levert een leuk plaatje op aan de rand van een typische uitgegraven Drentse hoogven.
Aan de rand van de oude postweg groeit op een paar plekken grondster. Een inmiddels zeldzame pionier die houdt van natte omstandigheden op zandgrond. Hier aan de rand van de berm is het meer een halve ster.
Op de heide aangekomen, is het ondanks dat de zon nog lange niet onder gaat, al een mooie lichtval te zien.
Een stukje verderop hoor ik ze eerder dan dat ik ze zie. Kraanvogels! Ik wend al mijn militaire skills aan, om zo dicht mogelijk bij te komen. Wat zijn het prachtige beesten die ook nog eens mooi in het zonnetje worden gezet. Ze maken samen flink lawaai en merken me gelukkig niet op. Dit jaar hebben in dit gebied twee paartjes gebroed en is er 1 jong groot geworden lees ik op de site van Natuurmonumenten.
Omdat ze steeds zoveel lawaai maken, besluit ik een filmpje te maken. Hoewel ze mi niet opmerken, worden mijn blote handen wel opgemerkt door wel twintig muggen die bloed ruiken.
Wellicht krijgen ze uiteindelijk toch lucht van me want opeens vliegen ze weg. Ik zie echter verder nergens verstoring.
Ze vliegen mooi voor de verlichte hemel langs richting de heide.
De eenzame bomen op de grote stille heide vormen prachtige objecten.
Geelachtig beschenen grauwe ganzen trekken mijn aandacht. Deze gans was dertig jaar geleden een zeldzame broedvogel maar heeft, door het aanleggen van de talloze natte natuurgebieden, een opmerkelijke revival ondergaan.
Vanuit mijn ooghoek zie ik wat bruins in het weiland. Ik duik in elkaar en betrap een plassende reebok. Al bukkend kruip ik snel achter een boompje weg.
Een stuk verderop kijk ik langs de bosjes en zie ik hem inmiddels weer vreedzaam grazen.
Als ik langzaam wegsluip en over de zandweg terugloop zie ik twee geiten wegrennen. De bok voegt zich bij hem. Een stuk verderop blijven ze onrustig staan. Zoals zo vaak leer ik weer de belangrijkste natuurles die universeel van toepassing is in het hele leven; er is altijd zoveel meer aan de hand dan dat je op het eerste gezicht ziet.
Ik haast me naar een mooie plek om de ondergaande zon te fotograferen.
In de verte gaan de grauwe ganzen op zoek naar een geschikte slaapplaats.
Het kost me twee natte voeten maar het het is het helemaal waard. Het is adembenemend om hier als een standbeeld in het water te staan.
Het is een waar kleurenspel dat zich voor mijn ogen afspeelt.
Ik dacht dat het al niet mooier kon maar vader zon en moeder aarde hebben voor mij nog één laatste uitsmijter in huis,
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
Het Roegwold was voor mij een onbekende naam, maar na vandaag zal ik het nooit meer vergeten. Midden in de provincie Groningen, van Kolham tot aan Steendam, is de de laatste jaren een prachtig nieuw natuurgebied ontstaan. Tijdens de graafwerkzaamheden stuitten de kraanmachinisten op boomstronken van dennen en eiken die meer dan vierduizend jaar in het veen verstopt zijn geweest. Ga je mee op zoek? Rond half acht kleurt de hemel licht roze en geel nabij de til over het afwateringskanaal ten zuidwesten van het Schildmeer. Ik ploeter 50 meter door het riet op zoek naar de eerste glimp van de opkomende zon. De Uiterburensloot richting Schildwolde. Een half uur later geeft de zon de wereld een compleet ander gezicht. Ik wrijf eens in mijn ogen. Rijdt daar nu een authentieke Gado-bus uit de jaren tachtig over de weg? De losstaande kerktoren van Schildwolde. Ik bevind me nu een paar meter hoger op een zandrug waar alle buurdor...
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
Ingeklemd tussen een bedrijventerrein, de A28, het spoor en de Toldijk ligt een bijzonder door de gemeente Hoogeveen aangelegd natuurgebied. Ik kom er een paar keer per jaar, in het voorjaar als hier honderden orchideeën bloeien en nu ook eens in augustus, als het parnassia bloeit. In 2013 is het hier voor het eerst gevonden en nu tel ik al meer dan twintig plekken waar het groeit over een lengte van zo'n 10 meter. Een bloem is zoveel mooier als er een insect op zit. Ze kunnen niet zonder elkaar en dat maakt mij toch meer en meer bezorgt. Er komen namelijk steeds minder insecten en de teruggang is zo langzamerhand volgens mij echt dramatisch te noemen. Toen ik in Frankrijk in de natuur liep, zoemde de het werkelijk overal en deed dat me denken aan vroeger. Nu is het hier in Nederland meestal, behalve wat krekels steeds stiller aan het worden. En wat te denken van het feit dat we nooit meer onze autoruit extra hoeven te ontdoen van honderden muggenlijkjes? Een tot voorheen o...
Brunsting, een gehucht nabij Beilen. Als je er nog nooit van hebt gehoord dan snap ik dat helemaal. Het ligt in een een gebied waar iemand die er niet woont niets te zoeken heeft, Behalve voor Bartje Struun natuurlijk, want hier vlakbij ligt zowel de Brunstingerplas, een zandafgraving als ook de Brunstingerplassen. Een natuurparel, gelegen tussen landbouwgronden, dat erom vraagt om, te worden ontdekt. Aan de oever van de Bruntingerplas zie ik vanaf de weg een zilverreiger en een bloeiende hazelaar. De zilverreiger vliegt weg, zo snel ik ook maar een beetje in de buurt kom. Het voordeel van bomen en planten is dat je alle tijd hebt om ze er mooi op te zetten. De hazelaar bloeit als allereerste boom van Nederland. De stoere mannelijke katjes schijnen opvallend geel op maar zie je ook de vrouwelijke bloemen? Deze bloemen ontwikkelen zich na bevruchting tot een hazelnoot. De Brunstingerplas is een diepe zandwinningsplas waar de 'Brunstingerleek' dwars doorheen stroom...
De plaats Hoogeveen weten de meeste mensen wel te liggen maar waar die naam nu precies vandaag komt weet de gemiddelde Nederlander niet. Hoogveen lijkt ook iets van lang vergeten dagen. Toen Nederland nog nederig was. Bijna al het veen is afgegraven en in de turfkachel beland. Op wat er nog over is zijn we heel zuinig geworden. Het hypocriete is dat momenteel nog steeds veel veen wordt afgegraven in bijvoorbeeld Estland ten behoeve van onze tuinaarde. Hieronder een beeldverslag van hoe dat turf nu ontstaat en wat op het hoogveen groeit. De planten die groeien op een zwevend pakket bovenop het water noemen we levend hoogveen. Je mag de plantjes nederig noemen in hun voedselopname maar groots in hun aanpassingsvermogen. Er zijn nog maar een paar plaatsen in Nederland waar levend hoogveen is te vinden. Het Bargerveen en het Fochteloërveen zijn het meest bekend maar in verschillende kleine vennen in Drenthe zijn nog kleine stukjes te vinden. Voor een natuurliefhebber zijn...
Vele oudere beschavingen wisten het al; de zon is wellicht het meest magisch iets van wat er bestaat op aarde. Iedere dag hebben we weer een nieuwe kans om te genieten van dit hemels moment, als hij als een klein bolletje boven de horizon verschijnt. Maar ook vlak daarvoor, in het zogenaamde 'blauw uurtje' is het al dikwijls genieten geblazen in de natuur. Als even later de zon wat hoger staat en je hebt het geluk dat er grondmist hangt over de velden, dan is het helemaal een feestje om buiten te zijn. Dan richt ik mijn blik altijd naar beneden. De insecten en spinnewebben zijn nu op hun mooist en de beestjes kunnen nog niet bewegen, wat maakt dat ze van alle kanten zijn te fotograferen. Wat een zonsopkomst een extra dimensie geeft, is de rust die er dan nog heerst. Even geen mensen, de wind is vaak wat minder dan overdag en er zijn nog maar weinig storende geluiden te horen Ik krijg regelmatig de vraag wat de mooiste plek is om een zonsopkomst te zien in Drenthe. Ter ...
De Gouden Driehoek is in het noorden van het land een bekende naam voor het gebied tussen Groningen, Drachten en Assen. Een streek waar het voor mens en onderneming goed vertoeven is, maar waar ook de natuur zich van haar mooiste kant laat zien. In 2025 had ik het genoegen hier vele malen rond te mogen struinen. In de uiteenlopende natuurgebieden ontdekte ik bijzondere en soms zeldzame paddenstoelen en planten, elk met hun eigen verhaal. Maar ook mistige zonsopkomsten, bijzondere weersverschijnselen, oeroude bomen en bossen en uitgestrekte landschappen passeerden mijn pad. In deze blog neem ik je mee langs die momenten: kleine ontdekkingen en grote indrukken, in een landschap dat telkens weer weet te verrassen. In de bossen rondom Roden komt op een enkele plek het zeer zeldzaam voorkomende beekmijtertje voor. Dit kieskeurig zwammetje, van slechts enkele millimeters groot, komt alleen maar voor in het voorjaar in kwelgebieden waar voedselarm en zuurstofrijk water naar boven komt. ...
Verstopt tussen Siberië en Stuifzand liggen de 'wijken van Eleveld'. Één van de zeer weinige plekken in Nederland waar gegraven veenwijken omzoomd worden door bos. Je komt als je hier loopt bijna nooit iemand tegen terwijl het toch een bijzonder gebied is. Er loopt een wandelroute doorheen die is aangegeven met paaltjes. Zoals de naam al aangeeft was het een veengebied dat eigenaar was van dhr. Eleveld. Een vermogende voorvader van Magreet Morret , de huidige eigenaar. Het is het meest noordwestelijke deel van het veengebied van Hoogeveen. De wijken eindigen hier aan het einde van het bos. Zoals te zien op onderstaande kaart van1900 was bijna het hele gebied rondom nog bos. Donkere wolken maken plaats voor de zon 'Cristian' de storm van 28 oktober 2013 heeft zijn sporen achtergelaten Prachtige lanen doorkruisen het gebied maar lopen soms zomaar dood. Weilanden afgewisseld met singels en bos. Typisch voor dit gebied Kamperfoeli...
Het voorjaar van 2018 is best bijzonder geweest. Sinds februari zijn de, voor de lage landen 'normale' zuidwestelijke winden gestopt. De wind komt nu al maanden uit hoofdzakelijk noordelijk tot oostelijke richtingen. Waar dit in maart nog tot een paar venijnige kou-invallen leidde, staat diezelfde wind in juni en juli in Drenthe garant voor heerlijk maar droog zomerweer. Hoelang gaat dit nog duren vraag ik me af. We stevenen momenteel af op een record droog jaar maar, met dit in sneltreinvaart veranderende klimaat, zou dit wel eens binnen een paar jaar weer verbroken kunnen worden. Hieronder een paar van mijn fotografische hoogtepunten van de afgelopen periode waar ik letterlijk soms voor dag en dauw over de heide liep en waar een ander foto-avontuur soms eindigde ver na middernacht. Een zonsopkomst met grondmist op de heide, is toch wel één van de dingen waar ik het meest van kan genieten. Het spel tussen zon en mist duurde deze keer zelfs een paar uur. Het koste me wat...
Wat een mooie fotoos, Bart. Ga door.
BeantwoordenVerwijderenDank je Peter. Ga ik zeker doen. Het blijft leuk en telkens een grote verrassing.
BeantwoordenVerwijderenSchitterend!
BeantwoordenVerwijderen