We hadden mooi op tijd gegeten zodat ik nog even een paar uur erop uit kon. 'Waarheen?' vroeg ik me af. Ik besloot gewoon maar eens te rijden en mijn neus achterna te gaan. Ik kwam uit in het Dwingeldeveld, Zomaar. Morgen geef ik hier een excursie en wellicht speelde dat een rol. Of wist mijn onderbewustzijn al dat juist hier het hele mooie wandeling zou worden? God only knows. En jij straks ook.
Het is sinds een paar dagen officieel herfst en de natuur volgt de kalender gewillig. Als de avondzon, net onder de takken door op de grond schijnt worden ze mooi opgelicht.
Heel langzaam kleuren vooral de berken een ietsje geel op. Het levert een leuk plaatje op aan de rand van een typische uitgegraven Drentse hoogven.
Aan de rand van de oude postweg groeit op een paar plekken grondster. Een inmiddels zeldzame pionier die houdt van natte omstandigheden op zandgrond. Hier aan de rand van de berm is het meer een halve ster.
Op de heide aangekomen, is het ondanks dat de zon nog lange niet onder gaat, al een mooie lichtval te zien.
Een stukje verderop hoor ik ze eerder dan dat ik ze zie. Kraanvogels! Ik wend al mijn militaire skills aan, om zo dicht mogelijk bij te komen. Wat zijn het prachtige beesten die ook nog eens mooi in het zonnetje worden gezet. Ze maken samen flink lawaai en merken me gelukkig niet op. Dit jaar hebben in dit gebied twee paartjes gebroed en is er 1 jong groot geworden lees ik op de site van Natuurmonumenten.
Omdat ze steeds zoveel lawaai maken, besluit ik een filmpje te maken. Hoewel ze mi niet opmerken, worden mijn blote handen wel opgemerkt door wel twintig muggen die bloed ruiken.
Wellicht krijgen ze uiteindelijk toch lucht van me want opeens vliegen ze weg. Ik zie echter verder nergens verstoring.
Ze vliegen mooi voor de verlichte hemel langs richting de heide.
De eenzame bomen op de grote stille heide vormen prachtige objecten.
Geelachtig beschenen grauwe ganzen trekken mijn aandacht. Deze gans was dertig jaar geleden een zeldzame broedvogel maar heeft, door het aanleggen van de talloze natte natuurgebieden, een opmerkelijke revival ondergaan.
Vanuit mijn ooghoek zie ik wat bruins in het weiland. Ik duik in elkaar en betrap een plassende reebok. Al bukkend kruip ik snel achter een boompje weg.
Een stuk verderop kijk ik langs de bosjes en zie ik hem inmiddels weer vreedzaam grazen.
Als ik langzaam wegsluip en over de zandweg terugloop zie ik twee geiten wegrennen. De bok voegt zich bij hem. Een stuk verderop blijven ze onrustig staan. Zoals zo vaak leer ik weer de belangrijkste natuurles die universeel van toepassing is in het hele leven; er is altijd zoveel meer aan de hand dan dat je op het eerste gezicht ziet.
Ik haast me naar een mooie plek om de ondergaande zon te fotograferen.
In de verte gaan de grauwe ganzen op zoek naar een geschikte slaapplaats.
Het kost me twee natte voeten maar het het is het helemaal waard. Het is adembenemend om hier als een standbeeld in het water te staan.
Het is een waar kleurenspel dat zich voor mijn ogen afspeelt.
Ik dacht dat het al niet mooier kon maar vader zon en moeder aarde hebben voor mij nog één laatste uitsmijter in huis,
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
Over en weer begint men de strijd. Als ze tegen de vijand oprukken, zakken onze voorste gelederen meteen langzaam weg in het stinkende dode moeras, waarin ze tenslotte door het gewicht van hun wapenuitrusting geheel wegzinken. Van verre met pijlen en speren en van dichtbij met het zwaard slachtten de Drentse onmensen hen af als vee. Door dit slechte begin werden onze mannen door zo’n vrees bevangen, dat heel dat ongelukkige leger, wijd en zijd over het moeras verspreid, tot zijn schande in grote paniek op de vlucht sloeg die hun de dood zou brengen. Het gevolg was dat velen, doordat ze zo hard liepen en door de buitensporige hitte van die dag, geen lucht meer konden krijgen en tallozen, treurig genoeg, smadelijk in die smerige modderpoel wegzakten. De slag bij Ane, 28 juli 1227. Misschien is deze veldslag voor de Drent nog magischer dan het verhaal van David en Goliath. Uit de boeken kennen we het wel zo ongeveer, maar wie weet waar deze historische veldslag werkelijk h...
De plaats Hoogeveen weten de meeste mensen wel te liggen maar waar die naam nu precies vandaag komt weet de gemiddelde Nederlander niet. Hoogveen lijkt ook iets van lang vergeten dagen. Toen Nederland nog nederig was. Bijna al het veen is afgegraven en in de turfkachel beland. Op wat er nog over is zijn we heel zuinig geworden. Het hypocriete is dat momenteel nog steeds veel veen wordt afgegraven in bijvoorbeeld Estland ten behoeve van onze tuinaarde. Hieronder een beeldverslag van hoe dat turf nu ontstaat en wat op het hoogveen groeit. De planten die groeien op een zwevend pakket bovenop het water noemen we levend hoogveen. Je mag de plantjes nederig noemen in hun voedselopname maar groots in hun aanpassingsvermogen. Er zijn nog maar een paar plaatsen in Nederland waar levend hoogveen is te vinden. Het Bargerveen en het Fochteloërveen zijn het meest bekend maar in verschillende kleine vennen in Drenthe zijn nog kleine stukjes te vinden. Voor een natuurliefhebber zijn...
De Pesserma is een noodwaterberging gebied, direct te westen van Stuifzand. Door deze functie is het een dynamisch natuurgebied, dat soms wekenlang voor een groot gedeelte vol staat met water. Het is omgeven door een laag dijkje waarover je helemaal om het gebied heen kan lopen en je kan genieten van een nat natuurgebied met rietvelden en moeras. Een type landschap dat je verder niet veel ziet in zuid-Drenthe. Als je heel stil bent, de wind gunstig hebt staan en ontzetend veel geluk hebt, dan heb je zelfs kans dat je hier een statige reebok tegenkomt! De komende weken ben ik er vast vaker te zien, want vanaf begin maart gaan de eerste blauwborsten arriveren. Lopend op het dijkje kan je de mannetjes hoog in het riet of lisdoddes met een verrekijkertje mooi observeren. Iets minder fotogeniek, maar in februari al in het riet te zien en te horen, zijn de rietgorzen. Het mannetje is goed te herkennen aan zijn zwarte kapje en witte halsring. Als ze ver weg...
's Ochtends vroeg op fietse over de heide en langs oude veenwijken keer ik in gedachten terug naar vroeger. Een tijd waarin trekschuiten nog door moeder en kind, moeizaam door het water werden voortgetrokken. Het turf hoog opgestapeld op de schuit. Waar vader de schipper ondertussen een heerlijk jenevertje achteroversloeg. Waar de turfstekers achterdochtig alles bekeken wat boven het boekweit uitstak. In dat decor zwierf Cilie, net als ik, graag 's ochtend en 's avonds laat door de Hollandsche velden. Ze kwam van elders en werd door de plaatselijke bevolking zacht fluisterend Cilie de nevelhekse genoemd. Mensen die er anders uitzagen werden hier met de grootst mogelijk argwaan bekeken en als vanzelfsprekend kreeg ze al snel de schuld van alle mogelijke onheil. Ze werd bespot en bekogeld met stenen. Wat kon ze anders doen dan op de vlucht slaan, haar geliefde velden in? Zo nu en dan zie ik 's ochtends vroeg of 's avonds laat een glimp van haar rondzweven boven e...
Welkom in de wereld der archeologie. Vol verbazing keek ik deze zeer droge zomer hoe ze in Engeland diverse archeologische vondsten deden door het bestuderen van luchtfoto's. Door de droogte was veel gras geel gekleurd, maar iets lager gelegen terreinen waren vaak net iets groener. Daardoor werden opeens oude sloten, loopgraven, kasteelgrachten en greppels rondom grafheuvels zichtbaar als zogenaamde 'crop marks'. Pas sinds een week heb ik geleerd hoe je ook zélf op satellietbeelden, gemaakt in augustus, je eigen omgeving kan afspeuren, op zoek naar opvallende zaken. Een zeer leerzame én verslavende bezigheid moet ik zeggen. Een beetje actueel opererende school zou dit zo per direct kunnen invoeren! Helaas hebben we hier in het arme Drenthe maar weinig kastelen en is het landschap op de meeste plekken door ontginning, egalisering en ruilverkaveling compleet op de kop gezet, maar soms kan je ook hier nog leuke, grappige of spannende zaken ontdekken. Hieronder zal ik ...
Het Nolderveld was tot bijna halverwege de twintigste eeuw een groot heidegebied ten westen van de esdorpen Nolde en Linde. Tegenwoordig is de meeste heide ontgonnen en resten er nog slechts enkele kleine stukken heide en verschillende bosjes. Kaart 1940 Het is een gebied dat geologische en archeologisch interessant is. Vanmiddag liep ik daarom samen met mijn 'Red Arrow' archeovrienden dwars over de akkers op zoek naar sporen uit een ver verleden. Er was weer veel te zien, ontdekken en te verwonderen. Op de hoogtekaart is mooi te zien hoe de stuwwal van Zuidwolde net even onder Nolde eindigt. (Hoe geler hoe hoger) De stuwwal is ontstaan door een gigantische ijsmassa in de voorlaatste ijstijd die als een bulldozer het land heeft opgestuwd. Door opwarming van het klimaat ging deze 'gletsjer' precies in dit gebied niet verder zuidwaarts. De ijsmassa smolt langzaam weg en begon aan de onderkant smeltwater af te voeren en stroomde ten zuiden v...
Als we de gordijnen opentrekken is het nog onbewolkt maar tijdens het vroege kerstontbijt zien we de omgeving steeds verder dichttrekken. Het vriest zo'n 2 tot 3 graden als ik besluit naar de VAM berg te gaan, want de mistlaag lijkt me dun en boven de mist uitkijken, blijft een wens van me. Onderweg zie ik de zon al door de mist heen prikken. Twee hazen zitten dicht langs de weg nog wat te dutten. Verschrikt kijkt één me aan alvorens het op lopen te zetten. Bovenop de VAM berg zie je inderdaad de pijp en top van de heuvel boven de mist uitkomen. 5 minuten later trekt het alweer wat meer dicht en zie je alleen nog maar de pijp. Tot mijn verbazing ontdek ik naast de weg een stang van een reebok liggen. Er vlak naast, staat een groepje berijpte paddenstoelen mooi te zijn in het gras. De mist wordt ook beneden wat minder dik IJskoud Buizerd Hij gaat veilig in de boom verderop zitten. Pol pijpenstrootje ...
Brenazet is een campinghoeve in de Auvergne. Een rustige streek in midden Frankrijk, waar het heerlijk toeven is. Zodra ik er was werd ik onrustig; ik wilde er op uit. Want wat was er veel natuur te zien rondom de hoeve. Ik telde maar liefst 15 verschillende soorten vlinders. Bijna iedere dag liep ik even een rondje, maar die eerste keer dat ik in 'het verborgen valleitje' midden in het bos kwam was niet meer te evenaren. Het leek wel of de dieren hier nog nooit een mens hadden gezien en vele vlinders, juffers als ook een familie beverraten en zelfs een boommarter liepen hier een paar meter voor mijn voeten rond te scharrelen. Op het erf bij de boerderij zag ik direct al een vlinder die me in vervoering bracht. Een kolibrievlinder zat boven mij in de vlinderstruik, te smullen van het nectar. Ik maak verschillende foto's van deze overdag vliegende nachtvlinder, die ik heb bewerkt in bovenstaande samengestelde foto. Dit was wat mij betreft de mooiste. &nbs...
Nieuw Balinge is voor mij bekend terrein. Ik heb er jaren gewoond en toen we vanochtend vroeg, onderweg naar oma, erlangs kwamen had ik opeens het idee dat we wel eens een ringslang zouden kunnen treffen. Het warmt namelijk al snel op en het is bijna onbewolkt. Het meest in het oog springende plant is hier de waterlelie. De grote roodoogjuffer vliegt hier massaal. We zien twee ringslangen. Één blijft een poosje mooi in de zon liggen terwijl wij hem bewonderen. Het is een grote slang van wel 80 cm lang. Hij heeft geen giftanden en is dus ongevaarlijk. Hij eet vooral kikker en het is een echte waterslang. De aanwezige vissers vertellen dat ze er gisteren nog een in hun schepnet hadden. Een ringslang is gemakkelijk te onderscheiden van een adder vanwege zijn grote maar ook vanwege zijn 'ring' vlak achter zijn hoofd. Ik maak nog een kort filmpje van de slang en zijn publiek. Alinda ontdekt opens een mooie Sint jacobsvlinder. De rups van de vlin...
Wat een mooie fotoos, Bart. Ga door.
BeantwoordenVerwijderenDank je Peter. Ga ik zeker doen. Het blijft leuk en telkens een grote verrassing.
BeantwoordenVerwijderenSchitterend!
BeantwoordenVerwijderen