Een Motte, het Loodiep, judasoor en de eikenbloedzwam.

Waar menigeen klaagt over het Nederlandse klimaat, vind ik het heerlijk om hier te mogen wonen. Waar we gisteren de hele dag tegen een grijze muur aankeken zou het, na de de regen en wind van vannacht, weer op gaan klaren. Mijn, bijna negen jaar oude persoonlijke wekker, springt bovenop me met de mededeling dat het onbewolkt is en dat het vast een moois zonsopkomst wordt en ik eruit moet. OK dan..

Het was alweer wat jaren geleden dat ik bij de Klinkenberg was. Deze zogenaamde Motte staat midden in de, door elzensingels en houtwallen afgescheiden natte hooilanden. Sinds een paar jaar kronkelt het smalle loodiep weer door het beekdal. Hier liggen honderden hectaren nieuwe natuur klaar, om heerlijk door heen te struinen.

Het is onbewolkt als ik aankom bij de Klinkenberg. Een klein bultje in het beekdal. Ooit stond hier een motte, een steile heuvel met een verdediging bouwwerk er bovenop met slotgracht er omheen. Zie hier een plaatje zoals het eruit zou kunnen hebben gezien.

Rond kwart voor negen komt de zon boven de toppen van de wolken uit. 

Typisch beeld van deze omgeving. 

Elzenproppen met tegenlicht. 

Tientallen sijsjes doen zich te doen aan de zaden van de els. Ze zijn vooral goed te herkennen aan hun gevorkte staart. 


Vijftien jaar geleden was dit  nog landbouwgebied. Nu liggen op verschillende plekken poelen en mogen de beekjes weer kronkelen. 
Door de vernatting gaan de meeste berken en eiken dood. Voor paddenstoelen is dit een zegen. Hierbij de onderkant van de echte judasoor. Met tegenlicht is dit een echte beauty.  Volgens een bekend boek had Judas zich na zijn verraad  opgehangen aan een vlier. Laat de vlier nu net de boom zijn waar het vaakst de judasoor op groeit..  



De hele stam zit eronder. Hierbij wat verse druppels en een volwassen exemplaar van boven. 

In de verte komt, samen met vele groepen ganzen,  een eerste buitje langs getrokken. 

Behalve twee vogelaars, honderden vogels en één vreemde vogel is het hier uitgestorven.   

In een bosje ligt een ven waar zowaar nog een laatste vliesje ijs aanwezig is. Een dubbel gespiegeld plaatje. 

Er komen nu meerder buitjes langs trekken als ik weer op de Klinkenberg ben. 

De eeuwenoude eiken verliezen soms een dikke tak verschillende soorten korstmossen nemen er bezit van.

Een slakje  kruipt over een eikenbloedzwam. 

Drie jaar geleden liep ik hier voor het laatst. Toen met heel andere plaatjes.
Zie : http://bartjestruun.blogspot.nl/2013/12/door-de-drentse-wildernis.html