De afgelopen week zijn de adders uit hun winterslaap wakker geworden. Op een walletje in het Dwingelderveld ontdekten we vanmiddag 5 stuks. In de half uur dat we er waren kwamen er echter wel tientallen mensen een kijkje nemen. Ze bleken een ware attractie.
Helemaal opgerold liggen ze te wachten tot het nog wat warmer wordt.
Toch wel heel leuk dat mensen en vooral kinderen gewoon langs het pad ,op een meter afstand zoveel adders kunnen spotten.
De oude zaaddozen van het haarmos zijn van dichtbij zo mooi.
Één van de eerste planten die bloeien, is het klein hoefblad.. De bloemen komen eerder tevoorschijn dan het blad. Het is dan ook een zogenaamde naaktbloeier.
Een omgevallen beukenstam zit onder de pukkels van de roestbruine kogelzwam.
Er zijn ook in het voorjaar nog vele -harde- paddenstoelen te spotten. Deze roodgerande houtzwam zie je al op meters afstand.
Een paar meter naast de voet van de stam van een nog levende spar komt deze dennenvoetzwam uit de grond. Een paar meter verderop zit een oud vergaand en verdroogd exemplaar van vorig jaar. Ook deze wortelparasiet is al ver heen. Volgend herfst komt er gewoon weer een nieuw exemplaar, weer een par meter verderop. De schimmel veroorzaakt bruinrot en de boom is ten dode opgeschreven.
Een week later was het nog mooier en maakte ik bovenstaande film.
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
De plaats Hoogeveen weten de meeste mensen wel te liggen maar waar die naam nu precies vandaag komt weet de gemiddelde Nederlander niet. Hoogveen lijkt ook iets van lang vergeten dagen. Toen Nederland nog nederig was. Bijna al het veen is afgegraven en in de turfkachel beland. Op wat er nog over is zijn we heel zuinig geworden. Het hypocriete is dat momenteel nog steeds veel veen wordt afgegraven in bijvoorbeeld Estland ten behoeve van onze tuinaarde. Hieronder een beeldverslag van hoe dat turf nu ontstaat en wat op het hoogveen groeit. De planten die groeien op een zwevend pakket bovenop het water noemen we levend hoogveen. Je mag de plantjes nederig noemen in hun voedselopname maar groots in hun aanpassingsvermogen. Er zijn nog maar een paar plaatsen in Nederland waar levend hoogveen is te vinden. Het Bargerveen en het Fochteloërveen zijn het meest bekend maar in verschillende kleine vennen in Drenthe zijn nog kleine stukjes te vinden. Voor een natuurliefhebber zijn...
Het Roegwold was voor mij een onbekende naam, maar na vandaag zal ik het nooit meer vergeten. Midden in de provincie Groningen, van Kolham tot aan Steendam, is de de laatste jaren een prachtig nieuw natuurgebied ontstaan. Tijdens de graafwerkzaamheden stuitten de kraanmachinisten op boomstronken van dennen en eiken die meer dan vierduizend jaar in het veen verstopt zijn geweest. Ga je mee op zoek? Rond half acht kleurt de hemel licht roze en geel nabij de til over het afwateringskanaal ten zuidwesten van het Schildmeer. Ik ploeter 50 meter door het riet op zoek naar de eerste glimp van de opkomende zon. De Uiterburensloot richting Schildwolde. Een half uur later geeft de zon de wereld een compleet ander gezicht. Ik wrijf eens in mijn ogen. Rijdt daar nu een authentieke Gado-bus uit de jaren tachtig over de weg? De losstaande kerktoren van Schildwolde. Ik bevind me nu een paar meter hoger op een zandrug waar alle buurdor...
Als je in Nederland muurhagedissen wil zien, dan moet je naar Maastricht. Hier zit de meest noordelijke populatie. Bij de vroegere vestingwerken de Hoge Fronten en ook bij de Lage Fronten kan je ze veelvuldig tegenkomen. Maar niet alleen voor de muurhagedissen moet iedere natuurliefhebber hier ooit eens heen. Het is een bijzondere historische plek waar ook vele hazelwormen, vlinders en wat al niet meer te zien zijn. Hieronder een fotoverslag van mijn bezoek op 31 juli 2014. Hier kan je goed zien waarom de muurhagedis het hier zo naar zijn zin heeft. Om de muren te renoveren hebben ze in de jaren zeventig opnieuw gevoegd met als gevold dat het drastisch slechter ging met de muurhagedis. Er werden daarop weer extra gaten gemaakt waarin de muurhagedis zich snel kan terugtrekken in geval van onraad. De muurhagedis is best een nieuwsgierig beestje, als je niet al te dichtbij komt dan accepteert hij jou aanwezigheid maar wordt je met één oog nauwgezet in de gaten gehouden. D...
Vele oudere beschavingen wisten het al; de zon is wellicht het meest magisch iets van wat er bestaat op aarde. Iedere dag hebben we weer een nieuwe kans om te genieten van dit hemels moment, als hij als een klein bolletje boven de horizon verschijnt. Maar ook vlak daarvoor, in het zogenaamde 'blauw uurtje' is het al dikwijls genieten geblazen in de natuur. Als even later de zon wat hoger staat en je hebt het geluk dat er grondmist hangt over de velden, dan is het helemaal een feestje om buiten te zijn. Dan richt ik mijn blik altijd naar beneden. De insecten en spinnewebben zijn nu op hun mooist en de beestjes kunnen nog niet bewegen, wat maakt dat ze van alle kanten zijn te fotograferen. Wat een zonsopkomst een extra dimensie geeft, is de rust die er dan nog heerst. Even geen mensen, de wind is vaak wat minder dan overdag en er zijn nog maar weinig storende geluiden te horen Ik krijg regelmatig de vraag wat de mooiste plek is om een zonsopkomst te zien in Drenthe. Ter ...
Aan het begin van de twintigste eeuw zag Drenthe er totaal anders uit dan tegenwoordig. Niet alleen de komst van de auto en de verstedelijking was grote invloed op het landschap. Ook de ontginning van duizenden hectare heidevelden en de aanplant van de boswachterijen in de jaren dertig betekenden een complete metamorfose van het aanzicht van Drenthe. De ruilverkavelingen en de komst van kunstmest en het grootschalige gebruik van gif was bijna letterlijk de doodsteek voor heel veel leven. Ik hoorde vanavond tijdens een zeer leerzame excursie van orchidee goeroe Hans Dekker dat juist Hoogeveen honderd jaar geleden bekend stond om de vele soorten en aantallen orchideeën. Eind jaren zestig was hier nog maar weinig van over. In de tachtiger jaren begonnen heel langzaam steeds meer mensen in te zien dat het anders moest. Vooral na de (bijna) wateroeverstromingen in de jaren negentig kwam er een echte kentering op gang. De Nederlander ervoer weer de kracht van moeder Aarde en besloten wer...
Begin augustus 2014 waren we een week op vakantie in Foulain. Een klein dorpje in de Haute-Marne. Het bleek een prachtige omgeving te zijn waar het beekje de Moiron en al zijn zijstroompjes ontspringt en in de Marne stroomt. Hierbij een samenvatting van de verschillende struuntochten die ik hier in de omgeving maakte. Met veel diersoorten die in Nederland zeldzaam zijn maar hier volop aanwezig. We stonden op een camping naast het chateau van Centre Lothlorien. Een plek waar in oude tijden onder ander een nonnenklooster was gevestigd. Het chateau doet nu dienst als overnachtingsplek voor rustzoekers en er worden veel cursussen aangeboden. Vanuit de kano zag ik paartjes blauwe breedscheenjuffers. De eitjes worden direct in een tandem afgezet in het water van het stuwmeer. De keizersmantel, een prachtig grote vlindersoort die daar veelvuldig rondvliegt. Het is een warmte minnende soort die in Nederland alleen nog maar als zwerver voorkomt. In Ned...
Het voorjaar van 2018 is best bijzonder geweest. Sinds februari zijn de, voor de lage landen 'normale' zuidwestelijke winden gestopt. De wind komt nu al maanden uit hoofdzakelijk noordelijk tot oostelijke richtingen. Waar dit in maart nog tot een paar venijnige kou-invallen leidde, staat diezelfde wind in juni en juli in Drenthe garant voor heerlijk maar droog zomerweer. Hoelang gaat dit nog duren vraag ik me af. We stevenen momenteel af op een record droog jaar maar, met dit in sneltreinvaart veranderende klimaat, zou dit wel eens binnen een paar jaar weer verbroken kunnen worden. Hieronder een paar van mijn fotografische hoogtepunten van de afgelopen periode waar ik letterlijk soms voor dag en dauw over de heide liep en waar een ander foto-avontuur soms eindigde ver na middernacht. Een zonsopkomst met grondmist op de heide, is toch wel één van de dingen waar ik het meest van kan genieten. Het spel tussen zon en mist duurde deze keer zelfs een paar uur. Het koste me wat...
Ingeklemd tussen een bedrijventerrein, de A28, het spoor en de Toldijk ligt een bijzonder door de gemeente Hoogeveen aangelegd natuurgebied. Ik kom er een paar keer per jaar, in het voorjaar als hier honderden orchideeën bloeien en nu ook eens in augustus, als het parnassia bloeit. In 2013 is het hier voor het eerst gevonden en nu tel ik al meer dan twintig plekken waar het groeit over een lengte van zo'n 10 meter. Een bloem is zoveel mooier als er een insect op zit. Ze kunnen niet zonder elkaar en dat maakt mij toch meer en meer bezorgt. Er komen namelijk steeds minder insecten en de teruggang is zo langzamerhand volgens mij echt dramatisch te noemen. Toen ik in Frankrijk in de natuur liep, zoemde de het werkelijk overal en deed dat me denken aan vroeger. Nu is het hier in Nederland meestal, behalve wat krekels steeds stiller aan het worden. En wat te denken van het feit dat we nooit meer onze autoruit extra hoeven te ontdoen van honderden muggenlijkjes? Een tot voorheen o...
Reacties
Een reactie posten
Benieuwd naar je reactie.