Nederland heeft toch wel een heerlijk afwisselend klimaat. Een recordkoude maand maart had de groei van alle planten in de wachtstand gezet, maar midden april werden er, onder een stralend blauwe lucht, dagenlang temperaturen tussen de 20 en de 25 graden gemeten.
Per dag werd het buiten kleurrijker door alle bloeiende bomen en planten. Het dierenrijk reageerde hier op hun beurt weer op en dat moest worden vastgelegd met mijn camera. Opeens had ik aan een paar uur slaap per nacht genoeg.
Een paar ochtenden waren net even wat vochtiger en als je er dan op tijd bij bent, dan zie je heerlijke sfeerbeelden.
Hoe vaak ik er ook rond dwaal, de Boerveensche plassen blijft een prachtig gebied.
Als het opwarmt, bewegen de eerste libellennimfen zich uit het water en komen er prachtige libellen uit hun rug gekropen. Hier een noordse witsnuitlibel die net is uitgeslopen. De natte vleugels laat ze in de zon opdrogen.
Als het boven de tien 12 graden wordt, doen de mannetjes van oranjetipjes hun vleugels open en zijn ze opeens veel gemakkelijker te ontdekken.
Het zijn mijn favoriete vlinders. Waar ieder mens vaak een minder leuke kant heeft, kan het oranjetipje trots zijn op zowel zijn marmerkleurige onderkant, als ook pronken met zijn oranje vleugeluiteinden.
Het wordt rond een uur of tien razendsnel warmer en de vlinders worden steeds actiever. Aan het einde van het vlinderuurtje zit dit juweeltje net even een paar seconden stil.
Ik speur het hele weiland af naar vrouwtjes maar die zijn hier nog niet uit hun pop gekropen. Dat is normaal, ze zijn altijd een paar weken later. Ik ontdek wel een klein koolwitje op een paardenbloem. Een waardevol 'onkruid' voor vlinders. Daarom mag ik het ook niet uit de tuin mag halen van mijn dochter..
Als ik even later op de schrale graslanden loop, blijkt ook hier dat de paardenbloem weer leverancier is van nectar voor de kleine vuurvlinder.
In bomen en struiken die aan de rand van het heideveld staan, kan je rond deze tijd de smaragdlibellen vinden. Het mannetje van deze grote glimmende libel kan je gemakkelijk herkennen aan de knotsvorm van zijn lichaam.
Het lichaam van het vrouwtje van de smaragdlibel is net zo mooi maar is sigaarvormig.
De viervlek is een veelvoorkomende libel, ze zijn als ze vers zijn, prachtig van kleur.
De eerste juffers die vliegen zijn de vuurjuffers, dit vers exemplaar is nog niet uit gekleurd. Een juffer is kleiner dan een libel en heeft zijn vleugels altijd langs het lichaam gestrekt. Totdat ze gaan vliegen natuurlijk, maar dat is logisch.
Ze vliegen deze week massaal. Een zandweg is een prima plek om je op te warmen voor dit uitgekleurd exemplaar.
Nu ik bijna alle libellensoorten, die momenteel vliegen in deze omgeving, redelijk mooi op de foto heb, richt ik mijn aandacht op andere kleine beestjes. Een paartje parende bastaardzandloopkevers doen het op het zand.
Waar vroeger schapen de heide in stand hielden, zie je tegenwoordig steeds meer dat ook andere grazers worden ingezet om de bomen een beetje in toom te houden.
In de avond loop ik tegen de wind in met de zon precies achter me, als ik in de verte twee reebokjes op het pad zie staan grazen. Ik stop, zie en bewonder. Ze zien me niet, horen me niet en ruiken me niet. Ik loop als een slak steeds verder tot op zo'n 20 meter en verroer me daarna niet meer.
Meer dan een half uur sta ik oog in oog, maar ze lijken wel dwars door me heen te kijken, of ik niet besta. Totdat de zon achter de struiken gaat en één bok opeens weg rent en de ander er achteraan gaat.
In dit stadium is het gewei nog bekleed met een harig velletje. In mei is het gewei uitgegroeid en veegt hij hem schoon tegen kleine boompjes aan.
Bij de voor-dassentelling bleken de dassen niet iin dat gedeelte van de burcht te zitten waar ze als jaren zitten, maar doken twee dassen opeens op enkele meters van me op, waar ik net langs was gelopen. Ik baal, ze zullen me ruiken en wegvluchten de burcht is mijn inschatting. Wellicht door vermenging met de indringende geur van een nabijgelegen boerderij, werd ik echter schijnbaar niet als gevaarlijk maar als curieus bestempeld en kwam een das heel nieuwsgierig steeds dichterbij tot op een meter of 6. Daar ging hij een hol in en ik maakte me op om me snel uit de voeten te maken.Tot mijn grote verbazing dook er nog geen 20 seconden later uit een hol vlak voor me, op nog geen 3 meter afstand, een prachtig zwart-wit kopje op. Tientallen minuten lang keken we elkaar aan. Kennelijk werd ik slaapverwekkend want hij gaapte het soms uit.
In dit geval zegt een filmpje meer dan foto's.
Op zondag 22 april werd 's ochtends al duidelijk dat er een weeromslag aan zat te komen. Als je op een warme dag namelijk deze wolkjes ziet, dan weet je bijna zeker dat het binnen een uur of acht gedaan is met het warme weer.
Persoonlijk vind ik het geweldig, deze imposante regen en hagelbuien.
De koude lucht is gearriveerd.
Ook dat heeft weer een voordeel, want nu kunnen we extra lang genieten van alle bloeiende planten en bomen.
Wat een heerlijk klimaat hebben we hier toch schreef ik toch al? :-)
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
Tussen het paaseieren zoeken en de verwachte regen en visite van vanmiddag moest ik er nog even op uit. Omdat ik er al jaren niet was geweest, besloot maar eens weer naar de Hooge Stoep te gaan. Een heidegebied in boswachterij Gees. Ik ben nog geen 5 ,minuten aan het lopen als er vlak voor me een mooi klein vogeltje in een klein boompje gaat zitten. Het is volgens mij het vrouwtje van de roodborsttapuit. De hoge stoep is een gevarieerd heideterrein. In deze omgeving kan je zowel de ringslang, de adder als ook de gladde slang tegenkomen. Vanwege de lage temperatuur en een zon die al snel achter de wolken schuift is de kans dat ik die zie vandaag wel heel erg klein. Tussen de heide staat op de meer kale plekken verschillende soorten mossen en korstmos. Van dichtbij is het rood bekermos een echte blikvanger. Ze zijn nog maar twee weken in het land en nu al slepen de roodborsttapuiten ze al met nestmateriaal. Het mannetje ro...
Na een paar dagen onvervalst herfstweer, met maartse buien in april, deed het weer vandaag weer haar best om een beetje in het gareel te komen. De twintigers, die we vorig jaar rond deze datum hadden, zaten er nog niet in, maar met een graad of tien en eindelijk verlost van die harde wind en hagelbuien, deed het toch een beetje voorjaarsachtig aan. Ideale omstandigheden om nog even na het werken, over het idyllische Terhorsterzand te struinen. De Makkumerplas is een plaatje. Typisch Drents met een ven met op de achtergrond jeneverbesstruwelen met daarboven onvervalste Nederlandse wolkenformaties. Spiegelglad was het water vandaag. Op de plas dobberen twee stelletjes kuifeenden. Kuifeenden houden van diepe vennen met helder water. Het zijn echte duikers die zowel waterplanten als waterdieren die tussen de planten eten. Zullen dit nog overwinteraars zijn die straks terug gaan naar het noorden of zullen dit al de eerste broedvogels die overwinterd hebben i...
Het Roegwold was voor mij een onbekende naam, maar na vandaag zal ik het nooit meer vergeten. Midden in de provincie Groningen, van Kolham tot aan Steendam, is de de laatste jaren een prachtig nieuw natuurgebied ontstaan. Tijdens de graafwerkzaamheden stuitten de kraanmachinisten op boomstronken van dennen en eiken die meer dan vierduizend jaar in het veen verstopt zijn geweest. Ga je mee op zoek? Rond half acht kleurt de hemel licht roze en geel nabij de til over het afwateringskanaal ten zuidwesten van het Schildmeer. Ik ploeter 50 meter door het riet op zoek naar de eerste glimp van de opkomende zon. De Uiterburensloot richting Schildwolde. Een half uur later geeft de zon de wereld een compleet ander gezicht. Ik wrijf eens in mijn ogen. Rijdt daar nu een authentieke Gado-bus uit de jaren tachtig over de weg? De losstaande kerktoren van Schildwolde. Ik bevind me nu een paar meter hoger op een zandrug waar alle buurdor...
Als je een nieuwe computer krijgt dan kan dat het moment zijn om nog eens het verleden in te duiken. In de diepste regionen van mijn documenten vond ik op die manier nog een mapje met gedichten en gedachten. Ook tegenwoordig borrelen er soms wat woorden boven op bepaalde momenten. Samen met een bijpassende foto zal ik die hier plaatsen. In 2003 rende ik mezelf, in al mijn enthousiasme, nogal eens voorbij. De foto is genomen bovenop de berg de Zaltman in Tjechië. Na mijn geboorte was 2001 mijn meest bewogen jaar in mijn leven. Een burn-out en daarna een ernstig verkeersongeluk, veranderde iets in mijn hersencellen. Liggend op een ziekenhuisbed op de intensive care in een vreemd land. Helemaal op mezelf deed me afdalen tot de kern van het leven. Doe eens gek en ga 's ochtends op een mistige dag in september eens langs de oude kerkhof van Hoogeveen. Beelden en woorden vielen als vanzelf samen.
Omdat de auto naar de garage moest heb ik vanochtend de eerste echte struuntocht gelopen van 2014 van Hoogeveen naar Stuifzand. Onder een bijna voorjaarsachtige temperatuur van negen graden Celsius was het heerlijk wandelen van langs integrerende plekken vol met verrassende observaties. Als je op het station van Hoogeveen staat zie je aan de noordkant aan de andere kant van een brede sloot een verhoging begroeit met vooral eiken. Ik hoorde ooit dat dat daar een bunker zou liggen. Dat vroeg natuurlijk om nadere inspectie. Als ik naar boven klim zie ik tot mijn verrassing inderdaad iets van beton ingegraven in de heuvel. Het lijkt echter niet op een bunker maar meer op een fundering, maar waarvan? Naspeuren op internet blijkt het in eerste instantie afkomstig te zijn van luchtafweergeschut die de Duitsers in 1944 hebben geplaatst ter bescherming van spoor en station tegen aanvallen van geallieerde vliegtuigen. Maar klopt dat wel ? Op een topografische kaart ui...
Op de laatste dag van augustus 2015 kwamen er in de nacht vele bijzonder zware supercells tot ontwikkeling in zuid en midden Nederland. Ook in Drenthe kwamen er wat kleinere onweersbuien over. Rond middernacht kwam het geheel steeds dichterbij. Opvallend waren de ontladingen van wolk naar wolk, die tientallen kilometers lang waren. Toen ik na een korte nacht, vanochtend rond negen uur naar buiten keek, verslikte ik me bijna in de koffie. Een zeer zeldzaam prachtig wolkenspel was zichtbaar in het zuidoosten. Asperitas ! (voorheen bekend asperatus ) Snel sprong ik op de fiets. De buienradar laat hier nog niets zijn om 9.00 uur. Het golfde in de lucht Het was bijna windstil en het bleef lang op één plaats hangen. Deze wolken zijn zeldzaam. Zo zeldzaam dat ze pas sinds 2009 een officiële wetenschappelijk naam hebben. 180 graden gedraaid lijkt het wel een woeste zee met golven. Misschien is golfwolk wel ...
Over en weer begint men de strijd. Als ze tegen de vijand oprukken, zakken onze voorste gelederen meteen langzaam weg in het stinkende dode moeras, waarin ze tenslotte door het gewicht van hun wapenuitrusting geheel wegzinken. Van verre met pijlen en speren en van dichtbij met het zwaard slachtten de Drentse onmensen hen af als vee. Door dit slechte begin werden onze mannen door zo’n vrees bevangen, dat heel dat ongelukkige leger, wijd en zijd over het moeras verspreid, tot zijn schande in grote paniek op de vlucht sloeg die hun de dood zou brengen. Het gevolg was dat velen, doordat ze zo hard liepen en door de buitensporige hitte van die dag, geen lucht meer konden krijgen en tallozen, treurig genoeg, smadelijk in die smerige modderpoel wegzakten. De slag bij Ane, 28 juli 1227. Misschien is deze veldslag voor de Drent nog magischer dan het verhaal van David en Goliath. Uit de boeken kennen we het wel zo ongeveer, maar wie weet waar deze historische veldslag werkelijk h...
Met buiten zo'n 10 graden en een prachtige blauwe lucht ging ik vandaag aan de struun langs de Reest. De harde zuidwester had ik grotendeels in de rug dus het liep heerlijk. Het uiterste zuiden van Drenthe doet heel anders aan dan de rest van de provincie. Natuur en cultuur gaan hier hand in hand. Een nog ongerepte beek stroomt hier langs vele met bos begroeide zandduinen en essen. De hooggelegen bossen zijn overdag een toevluchtsoord voor vele zoogdieren zoals de ree en das. De beekdal graslanden zijn het domein van de ooievaar, die hier in grote getale voorkomen. Schiphorst. Deze streek staat bekend om zijn herenhuizen, natuurlijk met een statige beuk. Een rode beuk gaf aan dat je de eigenaar was. Een groene beuk gaf aan dat je het huis pachtte. De reeën in dit bos zijn duidelijk wandelende mensen gewend. Ze blijven stokstijf staan en gokken erop dat je ze niet ziet. Helaas voor deze sprong reeën zag ik ze wel en kon een mooi plaatje maken. Ze...
In 1990 liep ik er tientallen kilometers. Over de heide en door het bos. Ook regelmatig scheurde ik met een rupsvoertuig over de Elspeter heide. Als we midden in de zomer ergens stopten, kwamen er regelmatig kwajongens aan die even in het voertuig of op de foto wilden. Het geweer heb ik ingeruild voor een fototoestel en de rupsbanden zijn ingewisseld voor de nopbanden van mijn moutainbike. Wat is gebleven is mijn groene kleding en het uren lang lopen. Toen op zoek naar een denkbeeldige vijand, die gelukkig nimmer uit het oosten is komen opdagen, nu op zoek naar het leven waar ik toen met mijn neus bovenop zat, maar geen benul van had. . Bloeiende rode bosbes, ook wel vossenbes genoend 's Ochtends een half uurtje op de heide bij zo'n 14 graden levert al snel een levendbarende hagedis op. Of is het een vrouwtje zandhagedis? Helemaal gelukkig wordt ik als ik dit groene mannetje van de zandhagedis tegenkom. Nog geen 4 meter verder nog twee exemplaren. D...
Reacties
Een reactie posten
Benieuwd naar je reactie.