Nederland heeft toch wel een heerlijk afwisselend klimaat. Een recordkoude maand maart had de groei van alle planten in de wachtstand gezet, maar midden april werden er, onder een stralend blauwe lucht, dagenlang temperaturen tussen de 20 en de 25 graden gemeten.
Per dag werd het buiten kleurrijker door alle bloeiende bomen en planten. Het dierenrijk reageerde hier op hun beurt weer op en dat moest worden vastgelegd met mijn camera. Opeens had ik aan een paar uur slaap per nacht genoeg.
Een paar ochtenden waren net even wat vochtiger en als je er dan op tijd bij bent, dan zie je heerlijke sfeerbeelden.
Hoe vaak ik er ook rond dwaal, de Boerveensche plassen blijft een prachtig gebied.
Als het opwarmt, bewegen de eerste libellennimfen zich uit het water en komen er prachtige libellen uit hun rug gekropen. Hier een noordse witsnuitlibel die net is uitgeslopen. De natte vleugels laat ze in de zon opdrogen.
Als het boven de tien 12 graden wordt, doen de mannetjes van oranjetipjes hun vleugels open en zijn ze opeens veel gemakkelijker te ontdekken.
Het zijn mijn favoriete vlinders. Waar ieder mens vaak een minder leuke kant heeft, kan het oranjetipje trots zijn op zowel zijn marmerkleurige onderkant, als ook pronken met zijn oranje vleugeluiteinden.
Het wordt rond een uur of tien razendsnel warmer en de vlinders worden steeds actiever. Aan het einde van het vlinderuurtje zit dit juweeltje net even een paar seconden stil.
Ik speur het hele weiland af naar vrouwtjes maar die zijn hier nog niet uit hun pop gekropen. Dat is normaal, ze zijn altijd een paar weken later. Ik ontdek wel een klein koolwitje op een paardenbloem. Een waardevol 'onkruid' voor vlinders. Daarom mag ik het ook niet uit de tuin mag halen van mijn dochter..
Als ik even later op de schrale graslanden loop, blijkt ook hier dat de paardenbloem weer leverancier is van nectar voor de kleine vuurvlinder.
In bomen en struiken die aan de rand van het heideveld staan, kan je rond deze tijd de smaragdlibellen vinden. Het mannetje van deze grote glimmende libel kan je gemakkelijk herkennen aan de knotsvorm van zijn lichaam.
Het lichaam van het vrouwtje van de smaragdlibel is net zo mooi maar is sigaarvormig.
De viervlek is een veelvoorkomende libel, ze zijn als ze vers zijn, prachtig van kleur.
De eerste juffers die vliegen zijn de vuurjuffers, dit vers exemplaar is nog niet uit gekleurd. Een juffer is kleiner dan een libel en heeft zijn vleugels altijd langs het lichaam gestrekt. Totdat ze gaan vliegen natuurlijk, maar dat is logisch.
Ze vliegen deze week massaal. Een zandweg is een prima plek om je op te warmen voor dit uitgekleurd exemplaar.
Nu ik bijna alle libellensoorten, die momenteel vliegen in deze omgeving, redelijk mooi op de foto heb, richt ik mijn aandacht op andere kleine beestjes. Een paartje parende bastaardzandloopkevers doen het op het zand.
Waar vroeger schapen de heide in stand hielden, zie je tegenwoordig steeds meer dat ook andere grazers worden ingezet om de bomen een beetje in toom te houden.
In de avond loop ik tegen de wind in met de zon precies achter me, als ik in de verte twee reebokjes op het pad zie staan grazen. Ik stop, zie en bewonder. Ze zien me niet, horen me niet en ruiken me niet. Ik loop als een slak steeds verder tot op zo'n 20 meter en verroer me daarna niet meer.
Meer dan een half uur sta ik oog in oog, maar ze lijken wel dwars door me heen te kijken, of ik niet besta. Totdat de zon achter de struiken gaat en één bok opeens weg rent en de ander er achteraan gaat.
In dit stadium is het gewei nog bekleed met een harig velletje. In mei is het gewei uitgegroeid en veegt hij hem schoon tegen kleine boompjes aan.
Bij de voor-dassentelling bleken de dassen niet iin dat gedeelte van de burcht te zitten waar ze als jaren zitten, maar doken twee dassen opeens op enkele meters van me op, waar ik net langs was gelopen. Ik baal, ze zullen me ruiken en wegvluchten de burcht is mijn inschatting. Wellicht door vermenging met de indringende geur van een nabijgelegen boerderij, werd ik echter schijnbaar niet als gevaarlijk maar als curieus bestempeld en kwam een das heel nieuwsgierig steeds dichterbij tot op een meter of 6. Daar ging hij een hol in en ik maakte me op om me snel uit de voeten te maken.Tot mijn grote verbazing dook er nog geen 20 seconden later uit een hol vlak voor me, op nog geen 3 meter afstand, een prachtig zwart-wit kopje op. Tientallen minuten lang keken we elkaar aan. Kennelijk werd ik slaapverwekkend want hij gaapte het soms uit.
In dit geval zegt een filmpje meer dan foto's.
Op zondag 22 april werd 's ochtends al duidelijk dat er een weeromslag aan zat te komen. Als je op een warme dag namelijk deze wolkjes ziet, dan weet je bijna zeker dat het binnen een uur of acht gedaan is met het warme weer.
Persoonlijk vind ik het geweldig, deze imposante regen en hagelbuien.
De koude lucht is gearriveerd.
Ook dat heeft weer een voordeel, want nu kunnen we extra lang genieten van alle bloeiende planten en bomen.
Wat een heerlijk klimaat hebben we hier toch schreef ik toch al? :-)
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
De plaats Hoogeveen weten de meeste mensen wel te liggen maar waar die naam nu precies vandaag komt weet de gemiddelde Nederlander niet. Hoogveen lijkt ook iets van lang vergeten dagen. Toen Nederland nog nederig was. Bijna al het veen is afgegraven en in de turfkachel beland. Op wat er nog over is zijn we heel zuinig geworden. Het hypocriete is dat momenteel nog steeds veel veen wordt afgegraven in bijvoorbeeld Estland ten behoeve van onze tuinaarde. Hieronder een beeldverslag van hoe dat turf nu ontstaat en wat op het hoogveen groeit. De planten die groeien op een zwevend pakket bovenop het water noemen we levend hoogveen. Je mag de plantjes nederig noemen in hun voedselopname maar groots in hun aanpassingsvermogen. Er zijn nog maar een paar plaatsen in Nederland waar levend hoogveen is te vinden. Het Bargerveen en het Fochteloërveen zijn het meest bekend maar in verschillende kleine vennen in Drenthe zijn nog kleine stukjes te vinden. Voor een natuurliefhebber zijn...
Het Roegwold was voor mij een onbekende naam, maar na vandaag zal ik het nooit meer vergeten. Midden in de provincie Groningen, van Kolham tot aan Steendam, is de de laatste jaren een prachtig nieuw natuurgebied ontstaan. Tijdens de graafwerkzaamheden stuitten de kraanmachinisten op boomstronken van dennen en eiken die meer dan vierduizend jaar in het veen verstopt zijn geweest. Ga je mee op zoek? Rond half acht kleurt de hemel licht roze en geel nabij de til over het afwateringskanaal ten zuidwesten van het Schildmeer. Ik ploeter 50 meter door het riet op zoek naar de eerste glimp van de opkomende zon. De Uiterburensloot richting Schildwolde. Een half uur later geeft de zon de wereld een compleet ander gezicht. Ik wrijf eens in mijn ogen. Rijdt daar nu een authentieke Gado-bus uit de jaren tachtig over de weg? De losstaande kerktoren van Schildwolde. Ik bevind me nu een paar meter hoger op een zandrug waar alle buurdor...
Als je in Nederland muurhagedissen wil zien, dan moet je naar Maastricht. Hier zit de meest noordelijke populatie. Bij de vroegere vestingwerken de Hoge Fronten en ook bij de Lage Fronten kan je ze veelvuldig tegenkomen. Maar niet alleen voor de muurhagedissen moet iedere natuurliefhebber hier ooit eens heen. Het is een bijzondere historische plek waar ook vele hazelwormen, vlinders en wat al niet meer te zien zijn. Hieronder een fotoverslag van mijn bezoek op 31 juli 2014. Hier kan je goed zien waarom de muurhagedis het hier zo naar zijn zin heeft. Om de muren te renoveren hebben ze in de jaren zeventig opnieuw gevoegd met als gevold dat het drastisch slechter ging met de muurhagedis. Er werden daarop weer extra gaten gemaakt waarin de muurhagedis zich snel kan terugtrekken in geval van onraad. De muurhagedis is best een nieuwsgierig beestje, als je niet al te dichtbij komt dan accepteert hij jou aanwezigheid maar wordt je met één oog nauwgezet in de gaten gehouden. D...
Vele oudere beschavingen wisten het al; de zon is wellicht het meest magisch iets van wat er bestaat op aarde. Iedere dag hebben we weer een nieuwe kans om te genieten van dit hemels moment, als hij als een klein bolletje boven de horizon verschijnt. Maar ook vlak daarvoor, in het zogenaamde 'blauw uurtje' is het al dikwijls genieten geblazen in de natuur. Als even later de zon wat hoger staat en je hebt het geluk dat er grondmist hangt over de velden, dan is het helemaal een feestje om buiten te zijn. Dan richt ik mijn blik altijd naar beneden. De insecten en spinnewebben zijn nu op hun mooist en de beestjes kunnen nog niet bewegen, wat maakt dat ze van alle kanten zijn te fotograferen. Wat een zonsopkomst een extra dimensie geeft, is de rust die er dan nog heerst. Even geen mensen, de wind is vaak wat minder dan overdag en er zijn nog maar weinig storende geluiden te horen Ik krijg regelmatig de vraag wat de mooiste plek is om een zonsopkomst te zien in Drenthe. Ter ...
Aan het begin van de twintigste eeuw zag Drenthe er totaal anders uit dan tegenwoordig. Niet alleen de komst van de auto en de verstedelijking was grote invloed op het landschap. Ook de ontginning van duizenden hectare heidevelden en de aanplant van de boswachterijen in de jaren dertig betekenden een complete metamorfose van het aanzicht van Drenthe. De ruilverkavelingen en de komst van kunstmest en het grootschalige gebruik van gif was bijna letterlijk de doodsteek voor heel veel leven. Ik hoorde vanavond tijdens een zeer leerzame excursie van orchidee goeroe Hans Dekker dat juist Hoogeveen honderd jaar geleden bekend stond om de vele soorten en aantallen orchideeën. Eind jaren zestig was hier nog maar weinig van over. In de tachtiger jaren begonnen heel langzaam steeds meer mensen in te zien dat het anders moest. Vooral na de (bijna) wateroeverstromingen in de jaren negentig kwam er een echte kentering op gang. De Nederlander ervoer weer de kracht van moeder Aarde en besloten wer...
Begin augustus 2014 waren we een week op vakantie in Foulain. Een klein dorpje in de Haute-Marne. Het bleek een prachtige omgeving te zijn waar het beekje de Moiron en al zijn zijstroompjes ontspringt en in de Marne stroomt. Hierbij een samenvatting van de verschillende struuntochten die ik hier in de omgeving maakte. Met veel diersoorten die in Nederland zeldzaam zijn maar hier volop aanwezig. We stonden op een camping naast het chateau van Centre Lothlorien. Een plek waar in oude tijden onder ander een nonnenklooster was gevestigd. Het chateau doet nu dienst als overnachtingsplek voor rustzoekers en er worden veel cursussen aangeboden. Vanuit de kano zag ik paartjes blauwe breedscheenjuffers. De eitjes worden direct in een tandem afgezet in het water van het stuwmeer. De keizersmantel, een prachtig grote vlindersoort die daar veelvuldig rondvliegt. Het is een warmte minnende soort die in Nederland alleen nog maar als zwerver voorkomt. In Ned...
Drenthe wordt vooral geassocieerd met schapen en een open heidelandschap. Toch is er meer bos dan heide te vinden. Vooral de staatsbossen zijn uitgestrekt en grootschalig. Tussen de akkers en weilanden liggen echter ook duizenden kleine bosjes welke omgerekend per vierkante meter soms een hoge natuurwaarde kunnen hebben. Vooral de zogenaamde beekdalbosjes die zijn gelegen op ophogingen langs de Drentse beekjes zijn waardevol. Sommige zijn van natuurorganisaties maar de meeste zijn eigendom van boeren, adel, buitenlui en, in zuid Drenthe, van Mevr. Morret. De tijd staat hier soms stil en het lijkt of niemand er naar omkijkt. Rommelbosjes danken hun naam aan het feit dat ze vaak als stortplaats voor de plaatselijke boer gebruikt werden. Een gedeelte van een kar die hier al tientallen jaren staat. Een doorgeroeste olietank, je ruikt de olie nog steeds . Een wissel van een das dicht bij een dassenburcht is vaak zeer gemakkelijk te herkennen. Al...
Mijn verwachting was dat het wel eens een heel mooie ochtend kon gaan worden. Daarom besloten Hero, Alinda en ik vandaag, voor dag en dauw naar de Mepper Hooilanden te gaan. Dat is een natuurgebied met een ondiep meer en tientallen hectaren verschraalde weidegronden. Het vormt het bovenste brongebied van de Geeserstroom. Doordat er kwelwater vanuit het naast gelegen Geeser staatsbosgebied stroomt is het een schoon en belangrijk rust- en overwinteringsgebied geworden voor honderden, zo niet duizenden (water)vogels. Toen we even voor acht uur in het schemerdonker aankwamen zagen we direct boven in een dode boom een jonge zeearend. Die vogel had ik nog nooit in levende lijve gezien. Hoe kan mijn dag nog beter beginnen?! Wat een machtig beest is het toch, ondanks dat het een jong exemplaar betreft. Zou het een jong zijn uit de Oostvaardersplassen waar al sinds 2006 met succes wordt gebroed? We lopen langzaam dichterbij tot hij zijn houding verandert. Te laat, hij ...
Reacties
Een reactie posten
Benieuwd naar je reactie.