Springend over de Hunebedden op de Havelterberg in het ochtendlicht.
Link ophalen
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Andere apps
-
De Havelterberg is sinds een paar jaar een zogenaamd 'aardkundig monument'. Deze omgeving heeft letterlijk en figuurlijk, een bewogen geschiedenis. De ijstijden, de eerste landbouwers, de Duitsers en de geallieerden; allemaal lieten ze hun sporen na.
Vanochtend was het een mooie ochtend voor een levende én sportieve geschiedenisles.
We waren al weer vroeg uit de veren en genoten van de rust, de herfstkleuren, de wolken en het hunebed. Meer dan 5000 jaren geleden bouwden de eerste landbouwers van Europa, het Trechterbekervolk, hun hunebedden. Er zijn er in Drenthe nog 52 van over. De meeste bovenop de Hondsrug maar hier op de Havelterberg liggen er ook twee. Nummers D53 en D54
Het duurde maar een paar minuten dat de aanwezige wolkjes dieprood opkleurden door de opkomende zon.
Alinda sprong bijna een gat in de wolken. bovenop de op twee na grootste hunebed van Nederland.
Toch handig zo'n hulpje die al overweg kan met een groot fototoestel. Zie ik mezelf ook nog es terug.
Ondanks dat ik al maanden niet meer sport en de stenen nog lekker glad waren, ging het me nog redelijk gemakkelijk af :-)
Als we omhoog lopen, zien we dat de zon zijn eerste stralen over de heide werpt. De heuvels zijn zo'n 150.000 jaar geleden door een gigantische ijsmassa omhoog geduwd.
Dit zijn de mooiste momenten van de dag en we lopen zo van de ene schilderij weer een volgende in.
Op de plek waar in de tweede wereldoorlog de Duitsers hun vliegtuigen, onder camouflagenetten, verstopten groeien nu geschubde inktzwammen. Een teken dat mensen hier de aarde hebben omgewoeld.
Één van de duizenden bommenkraters die er na de oorlog waren ontstaan in dit gebied. De plassen bevatten nu zeldzame hagedissen. Het Duitse vliegveld is nooit in gebruik genomen, maar het heeft onuitwisbare sporen nagelaten. Gelukkig zijn de hunebedden, gelegen pal naast een startbaan, bewaard gebleven. Ze werden begraven in een diepe kuil en na de oorlog steen voor steen weer herplaatst.
De herfst gevangen in een beeld. Spinrag, sterker dan staal!
Eikels.
Dit is nog leuker dan de speeltuin!
Het zonnetje van de Havelterberg.
Op de terugweg nog even langs Rheebruggen.
Dood en leven in één boom.
Dé kleurbrenge van de herfst is wel de Amerikaanse eik.
'Hoe ziet een kastanjeboom er dan uit papa?' Nou, zo dus.
Paardenkastanje met zijn driekleppige ruwe bolster.
Als diamanten zo waardevol en mooi worden ze verzameld.
Halverwege oktober en de rode heidelibellen zetten nog steeds, in een tandem, eitjes af tussen de waterplanten.
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
Eind juli en begin augustus 2018, trok de zomer alle registers open met steeds nieuwe warmte en droogte records. Door de droogte regende het dorre bladeren, de reptielen kropen weg in de grond en het gras kleurde geel. We stonden veertien dagen op een natuurcamping in Eesveen en genoten van al het moois op en rondom onze tijdelijke woonomgeving. De zon komt rond zes uur boven de horizon uit. Dit blijft het mooiste moment van de dag om buiten te zijn en het is nog even een paar uurtjes aangenaam weer buiten. Op een weiland direct naast de camping. Midden in het bosgebied ligt een mooi stuk heide met grafheuvels en oude karrensporen. De nevel blijft hier net wat langer hangen dan op de weilanden en zorgt voor een mysterieuze sfeer. Als de zon wat hoger klimt is het tijd om mijn favoriete vriendjes van deze vakantie op te zoeken. Boomkikkerpubers! Als de zon op de braamstruiken gaat schijnen...
In 1990 liep ik er tientallen kilometers. Over de heide en door het bos. Ook regelmatig scheurde ik met een rupsvoertuig over de Elspeter heide. Als we midden in de zomer ergens stopten, kwamen er regelmatig kwajongens aan die even in het voertuig of op de foto wilden. Het geweer heb ik ingeruild voor een fototoestel en de rupsbanden zijn ingewisseld voor de nopbanden van mijn moutainbike. Wat is gebleven is mijn groene kleding en het uren lang lopen. Toen op zoek naar een denkbeeldige vijand, die gelukkig nimmer uit het oosten is komen opdagen, nu op zoek naar het leven waar ik toen met mijn neus bovenop zat, maar geen benul van had. . Bloeiende rode bosbes, ook wel vossenbes genoend 's Ochtends een half uurtje op de heide bij zo'n 14 graden levert al snel een levendbarende hagedis op. Of is het een vrouwtje zandhagedis? Helemaal gelukkig wordt ik als ik dit groene mannetje van de zandhagedis tegenkom. Nog geen 4 meter verder nog twee exemplaren. D...
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
Wat is het toch een genot om door een met witte rijp bedekt landschap te lopen. Een half uur later glijdt de rijp, inmiddels gesmolten, als glinsterende pareltjes van de takken naar beneden. Het landschap verandert in korte tijd van wit naar talloze tinten bruin en groen. Ik merk het amper op, totdat een koude druppel precies op mijn wang valt en me doet beseffen hoe vergankelijk het moment is. Op een gehakt stammetje zie ik in mijn ooghoek ineens iets bekends. Yes, een geel nestzwammetje! Klein, maar o zo leuk. De sporen van dit paddenstoeltje zitten met miljoenen tegelijk verpakt in eitjes, keurig liggend in een nestje. Wachtend op die ene druppel die ze als kleine projectielen uit hun nestje zal schieten. Bij een bomenwal zie ik plots twee paar ogen mijn kant op kijken. Doodstil staan de jonge reeën, turend tegen de zon in, naar een schaduw die verdacht veel op een mens lijkt. Zeker weten doen ze het nog niet, dus blijven ze stokstijf staan. Pas als ik beweeg, lopen ze rustig e...
De Gouden Driehoek is in het noorden van het land een bekende naam voor het gebied tussen Groningen, Drachten en Assen. Een streek waar het voor mens en onderneming goed vertoeven is, maar waar ook de natuur zich van haar mooiste kant laat zien. In 2025 had ik het genoegen hier vele malen rond te mogen struinen. In de uiteenlopende natuurgebieden ontdekte ik bijzondere en soms zeldzame paddenstoelen en planten, elk met hun eigen verhaal. Maar ook mistige zonsopkomsten, bijzondere weersverschijnselen, oeroude bomen en bossen en uitgestrekte landschappen passeerden mijn pad. In deze blog neem ik je mee langs die momenten: kleine ontdekkingen en grote indrukken, in een landschap dat telkens weer weet te verrassen. In de bossen rondom Roden komt op een enkele plek het zeer zeldzaam voorkomende beekmijtertje voor. Dit kieskeurig zwammetje, van slechts enkele millimeters groot, komt alleen maar voor in het voorjaar in kwelgebieden waar voedselarm en zuurstofrijk water naar boven komt. ...
De slootwallen kleuren geel van het speenkruid, de vlinders fladderen weer rond, de adders warmen zich op in de zon en de eerste bomen zijn al bijna uitgebloeid. Elk en ain het 't veujoar in de kop ! Het mannetje van de zwarte specht inspecteert een oud hol. Zullen ze dit jaar hierin gaan nestelen of zou hij een nieuw ovalen gat in een oude beuk gaan timmeren? De zwarte specht is een schuwe bosvogel die je vaker hoort dan dat je ze ziet. Het mystieke en klagelijke geluid klinkt ver. Het territorium van deze vogel is groot, per boswachterij heb je dan ook vaak maar 1 paartje. Met zijn grote lijf en sterke snavel timmert ie hele stukken schors los van de bomen, op zoek naar larven van kevers en houtmieren. Nachtvlinders zijn echte camouflage meesters. Deze voorjaarsbladroller zag ik pas toen ze voor mijn voeten opvloog. De gehakkelde aurelia doet absoluut geen moeite om zich te verstoppen en bovenop de bloei van onze prunus leverde het ...
Vanochtend was het weer zo'n ochtend, waarvan je hoopt dat het nooit middag zal worden. Een minimum grondtemperatuur van meer dan 3 graden onder nul, was voldoende voor mooie ijs structuren op de Drentse vennen. Dat ik ook nog een berijpte libel zou spotten was een welkom cadeautje. Terwijl ik wat rondscharrel met 'waiting for the sun' in mijn hoofd, zie ik langzaam maar zeker een ijsvloer ontstaan. Door de opkomende zon is wordt deze ijsster ietwat geel beschenen. Er hangt een mooie nevel over de heide en alles is bedekt onder een laagje rijp. De eerste wandelaar is er met haar hondje al vroeg bij. Er zwerven nog vier fotografen door het gebied en één heeft een berijpte pantserlibel gespot. Dit zijn echt cadeautjes. Even later is het gele licht alweer verdwenen maar zijn nog steeds scherpe structuren te bewonderen. Door de bijzonder warme en droge 2018 is de dopheide vrolijk aan haar tweede bloei begonnen. Het...
Om half vijf werd ik gewekt door de zingende merels. Hoewel ik er nog maar een paar uur in lag, was ik direct klaar wakker. Een blik door het raam vertelde me dat het onbewolkt was. Ik had het gevoel dat ik wel eens leuke dingen zou kunnen gaan zien en daarom maar snel aangekleed en me gereed gemaakt. Een klein uur later was ik getuige te van de zonsopkomst om precies 5.24 uur. Even later komt ie boven de bomen uit van het Mantingerzand Er is zijn twee kleine wolkjes aanwezig waarachter hij zich heel even verschuilt. De beroemde dikke den van het Mantingerzand. Toevallig kwamen twee nijlganzen overvliegen op het moment dat ik de geschoren schapen tegenkom. Nabij Nieuw Balinge waren we 15 jaar geleden al bezig om de Amerikaanse vogelkers proberen weg te krijgen, Het is een echte plaaggeest die zich steeds verder uitbreid. Het in toom houden is overduidelijk niet gelukt. Als ze bloeien is het best een leuk gezicht. Van dic...
Vanwege een ijskoude bovenlucht en een noordwesten wind kwamen er op 8 december 2017 talloze winterse buien ons lage landje binnengetrokken. Het was de start van 4 heerlijke winterse weerdagen. Het begon vrijdags met grote vlokken. Een teken dat de temperatuur nog boven nul was. Het leverde een schilderachtig plaatje op. De wijken van Eleveld. Niet iedereen lijkt er blij mee te zijn. Als de natte sneeuw is gesmolten en de zon komt er voorzichtig bij, tonen zich opeens duizenden druppels aan de takken Iedere druppel is een wereld op zich. De zaterdag moest ik werken, maar waren er gelukkig alleen maar wat kleine buitjes. De zondag was het echter flink raak. Het sneeuwde bijna de hele middag en avond. De harde wind maakte dat de sneeuw tegen de bomen aan plakte. Een rondje Stuifzand in de sneeuw. Ik hou van kronkelige eikentakken. Wijken van Eleveld nabij Siberië. De depressie die verantwoordel...
Supergave fotos, Bart.....wat kan ik daar toch van genieten.....
BeantwoordenVerwijderen