Een paar keer in het jaar ben ik erg vroeg wakker en vaak besluit ik er dan maar uit te gaan en erop uit te gaan. Vanochtend was weer zo ver. Op het moment dat de eerste vogel begon te zingen ging ik om 3.45 mijn bed uit. Snel eten, kleren aan en op pad. Wat ik stiekem al gehoopt had bleek zo te zijn, er was grondmist. Dat zou een mooie zonsopkomst kunnen worden en ik besloot naar de grote stille heide van het Mantingerzand te gaan. Het was rustig op de weg, de enige levens wezens die ik zag was een buschauffeur en 2 reeën die vlak voor me de weg overstaken.
In de oosten begint de lucht al wat te kleuren. \
De volle maan prikt door de grondmist
Waar ik ook kijk, het is overal om me heen prachtig en ik maak tientallen foto's.
De bewolking schuift langzaam zuidwaarts en ik baal een beetje dat het nét niet de zonsopkomst wordt die ik had gehoopt.
Als de zon opkomt schijnt ie toch nog een kwartier lang mooi tegen de onderkant van de wolken. De mistbanken lossen nu snel op.
Één van de duizenden spinnenwebben.
Wat is de Drentse heide zonder de Drentse heideschaap? Bos...
Vlak voor me schiet een vos de weg over en verschuild zich achter het hoge gras. We kijken elkaar een paar seconden recht in de ogen aan, alvorens hij het op een lopen zet.
Een eind verderop stuit ik op een vossen burcht. Twee jongen zitten te zonnebaden. Één jong zit me verbaast aan te kijken terwijl de ander lekker lijkt te slapen.
Het jong vertrouwt het niet helemaal en gaat naast broer of zus zitten. Even later verdwijnen ze in het hol. Ik besluit om twintig meter verderop een betere plek op te zoeken, diep verscholen tussen de heide en en wacht op de dingen die gaan komen. .
Terwijl ik een beetje weg begin te dromen, zie ik opeens bij een ander hol moedervos opdagen! Ze heeft een prooi in haar mond en gaat in het hol. Even later komt ze naar buiten en rennen drie jongen wild enthousiast om haar heen.
Ze snauwt de jongen af en kijkt gespannen rond. Ze ruikt vast mijn afwezigheid.
Ik blijf roerloos zitten en hoop dat ze niet opmerkt.
Ze relaxt wat en gaat op haar gemak zitten en kijkt langs me heen.Ik haal opgelucht adem.
Ik heb een geweldige tien minuten en maak nog een kort filmpje terwijl ze met hun vieren naar het andere hol lopen.
Als moeders weer op jacht gaat, gaan de jongen weer lekker genieten van het zonnetje. Ik besluit heel rustig weg te sluipen en mijn weg te vervolgen.
Op een paal ontdek ik een leuk vogeltje, een jong van een graspieper.
Ik kan heel dichtbij komen en van 3 meter afstand gaat ie mooi poseren.
Brandend water. Ik kijk nog even op de oever of er al ringslangen liggen te zonnebaden maar het is nog te vroeg. Het is bijna zeven uur. Ik krijg honger en zin aan koffie en besluit terug te gaan, er moet immers ook nog gewerkt worden vandaag...
Kwam je agelopen zaterdagmorgen 6 sept. op de Windhorst (Mantingerbos- en weiden) tegen.Leuk gesprek gehad o.a. over je blog. Dat blog ziet er geweldig uit, ga zo door! 5451
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
Het Woldlakebos is een bos aan de rand van de Weerribben en vormt een buffer tussen tussen dit nationaal park en het landbouwgebied. Het is een gebied dat, net als de polders rondom, wel werd drooggelegd maar nooit is ontgonnen. Er lopen brede sloten, met veel krabbenscheer, door het gebied met daarnaast een paar meter ruigte en riet en daarnaast weer een breed pad.De zon krijgt alle kans om het hier goed op te warmen en de wind wordt door de bomen gebroken. Ideale omstandigheden voor libellen en vlinders. Het is ruim 20 graden en half bewolkt als ik hier samen met Hero en Matthijs en onder begeleiding van een immer roepende wielewaal op pad ga. Het is een vruchtbare omgeving. Twee parende koevinkjes. We zien er vandaag wel honderden vliegen. Bloedrode heidelibel De dagpauwoog is één van de mooiste vlinders van Nederland. Kleine rode weekschildkever, in de volksmond ook wel soldaatje genoemd. Een oud mannetje van de bruine korenbout. ...
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
Soms heb je van die weken dat toevallig alles samenvalt. Zo'n periode had ik in maart 2015. Natuurlijk had het nóg mooier gekund, maar de kans dat ik ooit nog eens, binnen negen dagen tijd, een adder, een mistboog, tientallen blauwe heikikkers, het noorderlicht en ook nog eens een zonsverduistering zie, is wel heel erg klein. 'Toevallig' wist ik dit alles ook nog eens weet vast te leggen op de foto. Voor het nageslacht heb ik er maar even een blogje aan gewijd. Op 15 maart was er een flinke uitbarsting van een zonnevlam. Dat gebeurd in deze periode van verhoogde activiteit, dat 1 keer in de elf jaar plaatsvind, wel vaker. Alleen deze keer was het een hele grote en was de geomagnetische storm ook nog eens precies op de aarde gericht. De 18e was het 's avonds zelfs in Nederland met de blote oog zichtbaar. Ik was echter aan het werk en had er helemaal niets van meegekregen. Omdat ik aanvoelde dat er nog wel eens een golf zou kunnen komen ging ik tegn elf uur, gewapend me...
Ik ken het Fochteloërveen eigenlijk vooral van de tijd dat ik nog op een racefiets door Drenthe heen scheurde op weg van Tuk naar Spijk. Ondertussen is mijn levenstempo wat gedaald en mijn vrijetijdsbesteding ietwat gewijzigd. Zo wist ik nooit dat er in dit natuurgebied een wel heel zeldzaam vlindertje rondfladdert. Rond deze periode schijnt hij te vliegen en samen met Hero Moorlag trokken wij onze rubberlaarzen aan liepen we 3,5 uur over de rode paaltjes route van 3,5 kilometer. We waren de auto nog niet uit of we zagen deze gewone pantserjuffer. Pantserjuffers zijn duidelijk te herkennen omdat ze de enige juffersoort zijn die hun vleugels in rust gespreid hebben. In de ruigte rondom de parkeerplaats vloog ook nog een donkere vlinder. Mijn eerste koevinkje van dit jaar. Toen we op pad gingen vloog er vlak naast het pad een wilde eend op. Hij bleek te broeden op 9 eieren. Een prooirestant van, wat ik vermoed, een jong haasje. Een geoorde fuut met jon...
Nieuw Balinge is voor mij bekend terrein. Ik heb er jaren gewoond en toen we vanochtend vroeg, onderweg naar oma, erlangs kwamen had ik opeens het idee dat we wel eens een ringslang zouden kunnen treffen. Het warmt namelijk al snel op en het is bijna onbewolkt. Het meest in het oog springende plant is hier de waterlelie. De grote roodoogjuffer vliegt hier massaal. We zien twee ringslangen. Één blijft een poosje mooi in de zon liggen terwijl wij hem bewonderen. Het is een grote slang van wel 80 cm lang. Hij heeft geen giftanden en is dus ongevaarlijk. Hij eet vooral kikker en het is een echte waterslang. De aanwezige vissers vertellen dat ze er gisteren nog een in hun schepnet hadden. Een ringslang is gemakkelijk te onderscheiden van een adder vanwege zijn grote maar ook vanwege zijn 'ring' vlak achter zijn hoofd. Ik maak nog een kort filmpje van de slang en zijn publiek. Alinda ontdekt opens een mooie Sint jacobsvlinder. De rups van de vlin...
De maand september 2016 begint op weergebied steeds meer bijzonder geworden. Ook vandaag tikte de thermometer in Drenthe weer bijna de tropische waarde van dertig graden Celsius aan. Dit heeft direct zijn weerslag op de natuur. De vinders en libellen vliegen nog volop. Ik had geluk en maakte precies een foto op het moment dat de heidelibel ging zitten. Nou ja, geluk. Ik was al minutenlang bezig om van alle kanten dit vrouwtje van de bruinrode heidelibel te bekijken en vast te leggen. Ze kwam na korte vluchten telkens weer terug naar haar favoriete tak. Met tegenlicht zie je mooie de aders in de vleugels . Op de grond zie ik een poepje van een das. Vol met pitten van de Amerikaanse vogelkers, Normaal graaft de das een mestputje waar hij keurig zijn behoefte in doet, maar soms kom je ze ook zo tegen. De das is een echte opportunist en eet wat hem voor de snuit komt. De bessen van de Amerikaanse vogelkers zijn niet alleen bij de das gewild. Er...
Brenazet is een campinghoeve in de Auvergne. Een rustige streek in midden Frankrijk, waar het heerlijk toeven is. Zodra ik er was werd ik onrustig; ik wilde er op uit. Want wat was er veel natuur te zien rondom de hoeve. Ik telde maar liefst 15 verschillende soorten vlinders. Bijna iedere dag liep ik even een rondje, maar die eerste keer dat ik in 'het verborgen valleitje' midden in het bos kwam was niet meer te evenaren. Het leek wel of de dieren hier nog nooit een mens hadden gezien en vele vlinders, juffers als ook een familie beverraten en zelfs een boommarter liepen hier een paar meter voor mijn voeten rond te scharrelen. Op het erf bij de boerderij zag ik direct al een vlinder die me in vervoering bracht. Een kolibrievlinder zat boven mij in de vlinderstruik, te smullen van het nectar. Ik maak verschillende foto's van deze overdag vliegende nachtvlinder, die ik heb bewerkt in bovenstaande samengestelde foto. Dit was wat mij betreft de mooiste. &nbs...
Ik ben niet zo van het stilzitten. Althans; dat maak ik mezelf wijs. De werkelijkheid is dat ik urenlang in het bos of op de heide kan zitten wachten op dieren die plotseling op komen dagen. De kick die dat geeft geeft me een heerlijk gevoel. Deze keer op een wel heel bijzondere plek in Vierhouten. De foto's zijn bijna allemaal gemaakt in verschillende observatiehutten van Viva la Veluwe . De boomklever is een behendig vogeltje dat moeiteloos lang boomstammen omhoog maar ook weer naar beneden loopt. Een gaai zie ik vaak vliegen maar van dichtbij fotograferen is me nog nooit gelukt. Deze sluwe vogel laat zich niet snel verrassen. Een groenling komt vlak voor me wat drinken. Hij komt heel vaak langs en eet heel wat zaden op. Hij draait ze rond in zijn bekje en trilt het binnenste eetbare deel los van de buitenkant. In tegenstelling tot de meeste andere vogels zit dit vogeltje minutenlang te eten op één plek. Tussendoor drinkt ie eens ...
Op de laatste dag van augustus 2015 kwamen er in de nacht vele bijzonder zware supercells tot ontwikkeling in zuid en midden Nederland. Ook in Drenthe kwamen er wat kleinere onweersbuien over. Rond middernacht kwam het geheel steeds dichterbij. Opvallend waren de ontladingen van wolk naar wolk, die tientallen kilometers lang waren. Toen ik na een korte nacht, vanochtend rond negen uur naar buiten keek, verslikte ik me bijna in de koffie. Een zeer zeldzaam prachtig wolkenspel was zichtbaar in het zuidoosten. Asperitas ! (voorheen bekend asperatus ) Snel sprong ik op de fiets. De buienradar laat hier nog niets zijn om 9.00 uur. Het golfde in de lucht Het was bijna windstil en het bleef lang op één plaats hangen. Deze wolken zijn zeldzaam. Zo zeldzaam dat ze pas sinds 2009 een officiële wetenschappelijk naam hebben. 180 graden gedraaid lijkt het wel een woeste zee met golven. Misschien is golfwolk wel ...
Lijkt wel een jong van een zanglijster.
BeantwoordenVerwijderenPrachtig Bart en bedankt dat je het met ons wil delen
BeantwoordenVerwijderenKwam je agelopen zaterdagmorgen 6 sept. op de Windhorst (Mantingerbos- en weiden) tegen.Leuk gesprek gehad o.a. over je blog. Dat blog ziet er geweldig uit, ga zo door!
BeantwoordenVerwijderen5451