Een paar keer in het jaar ben ik erg vroeg wakker en vaak besluit ik er dan maar uit te gaan en erop uit te gaan. Vanochtend was weer zo ver. Op het moment dat de eerste vogel begon te zingen ging ik om 3.45 mijn bed uit. Snel eten, kleren aan en op pad. Wat ik stiekem al gehoopt had bleek zo te zijn, er was grondmist. Dat zou een mooie zonsopkomst kunnen worden en ik besloot naar de grote stille heide van het Mantingerzand te gaan. Het was rustig op de weg, de enige levens wezens die ik zag was een buschauffeur en 2 reeën die vlak voor me de weg overstaken.
In de oosten begint de lucht al wat te kleuren. \
De volle maan prikt door de grondmist
Waar ik ook kijk, het is overal om me heen prachtig en ik maak tientallen foto's.
De bewolking schuift langzaam zuidwaarts en ik baal een beetje dat het nét niet de zonsopkomst wordt die ik had gehoopt.
Als de zon opkomt schijnt ie toch nog een kwartier lang mooi tegen de onderkant van de wolken. De mistbanken lossen nu snel op.
Één van de duizenden spinnenwebben.
Wat is de Drentse heide zonder de Drentse heideschaap? Bos...
Vlak voor me schiet een vos de weg over en verschuild zich achter het hoge gras. We kijken elkaar een paar seconden recht in de ogen aan, alvorens hij het op een lopen zet.
Een eind verderop stuit ik op een vossen burcht. Twee jongen zitten te zonnebaden. Één jong zit me verbaast aan te kijken terwijl de ander lekker lijkt te slapen.
Het jong vertrouwt het niet helemaal en gaat naast broer of zus zitten. Even later verdwijnen ze in het hol. Ik besluit om twintig meter verderop een betere plek op te zoeken, diep verscholen tussen de heide en en wacht op de dingen die gaan komen. .
Terwijl ik een beetje weg begin te dromen, zie ik opeens bij een ander hol moedervos opdagen! Ze heeft een prooi in haar mond en gaat in het hol. Even later komt ze naar buiten en rennen drie jongen wild enthousiast om haar heen.
Ze snauwt de jongen af en kijkt gespannen rond. Ze ruikt vast mijn afwezigheid.
Ik blijf roerloos zitten en hoop dat ze niet opmerkt.
Ze relaxt wat en gaat op haar gemak zitten en kijkt langs me heen.Ik haal opgelucht adem.
Ik heb een geweldige tien minuten en maak nog een kort filmpje terwijl ze met hun vieren naar het andere hol lopen.
Als moeders weer op jacht gaat, gaan de jongen weer lekker genieten van het zonnetje. Ik besluit heel rustig weg te sluipen en mijn weg te vervolgen.
Op een paal ontdek ik een leuk vogeltje, een jong van een graspieper.
Ik kan heel dichtbij komen en van 3 meter afstand gaat ie mooi poseren.
Brandend water. Ik kijk nog even op de oever of er al ringslangen liggen te zonnebaden maar het is nog te vroeg. Het is bijna zeven uur. Ik krijg honger en zin aan koffie en besluit terug te gaan, er moet immers ook nog gewerkt worden vandaag...
Kwam je agelopen zaterdagmorgen 6 sept. op de Windhorst (Mantingerbos- en weiden) tegen.Leuk gesprek gehad o.a. over je blog. Dat blog ziet er geweldig uit, ga zo door! 5451
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
Over en weer begint men de strijd. Als ze tegen de vijand oprukken, zakken onze voorste gelederen meteen langzaam weg in het stinkende dode moeras, waarin ze tenslotte door het gewicht van hun wapenuitrusting geheel wegzinken. Van verre met pijlen en speren en van dichtbij met het zwaard slachtten de Drentse onmensen hen af als vee. Door dit slechte begin werden onze mannen door zo’n vrees bevangen, dat heel dat ongelukkige leger, wijd en zijd over het moeras verspreid, tot zijn schande in grote paniek op de vlucht sloeg die hun de dood zou brengen. Het gevolg was dat velen, doordat ze zo hard liepen en door de buitensporige hitte van die dag, geen lucht meer konden krijgen en tallozen, treurig genoeg, smadelijk in die smerige modderpoel wegzakten. De slag bij Ane, 28 juli 1227. Misschien is deze veldslag voor de Drent nog magischer dan het verhaal van David en Goliath. Uit de boeken kennen we het wel zo ongeveer, maar wie weet waar deze historische veldslag werkelijk h...
Tussen het paaseieren zoeken en de verwachte regen en visite van vanmiddag moest ik er nog even op uit. Omdat ik er al jaren niet was geweest, besloot maar eens weer naar de Hooge Stoep te gaan. Een heidegebied in boswachterij Gees. Ik ben nog geen 5 ,minuten aan het lopen als er vlak voor me een mooi klein vogeltje in een klein boompje gaat zitten. Het is volgens mij het vrouwtje van de roodborsttapuit. De hoge stoep is een gevarieerd heideterrein. In deze omgeving kan je zowel de ringslang, de adder als ook de gladde slang tegenkomen. Vanwege de lage temperatuur en een zon die al snel achter de wolken schuift is de kans dat ik die zie vandaag wel heel erg klein. Tussen de heide staat op de meer kale plekken verschillende soorten mossen en korstmos. Van dichtbij is het rood bekermos een echte blikvanger. Ze zijn nog maar twee weken in het land en nu al slepen de roodborsttapuiten ze al met nestmateriaal. Het mannetje ro...
Als je een nieuwe computer krijgt dan kan dat het moment zijn om nog eens het verleden in te duiken. In de diepste regionen van mijn documenten vond ik op die manier nog een mapje met gedichten en gedachten. Ook tegenwoordig borrelen er soms wat woorden boven op bepaalde momenten. Samen met een bijpassende foto zal ik die hier plaatsen. In 2003 rende ik mezelf, in al mijn enthousiasme, nogal eens voorbij. De foto is genomen bovenop de berg de Zaltman in Tjechië. Na mijn geboorte was 2001 mijn meest bewogen jaar in mijn leven. Een burn-out en daarna een ernstig verkeersongeluk, veranderde iets in mijn hersencellen. Liggend op een ziekenhuisbed op de intensive care in een vreemd land. Helemaal op mezelf deed me afdalen tot de kern van het leven. Doe eens gek en ga 's ochtends op een mistige dag in september eens langs de oude kerkhof van Hoogeveen. Beelden en woorden vielen als vanzelf samen.
Het Nolderveld was tot bijna halverwege de twintigste eeuw een groot heidegebied ten westen van de esdorpen Nolde en Linde. Tegenwoordig is de meeste heide ontgonnen en resten er nog slechts enkele kleine stukken heide en verschillende bosjes. Kaart 1940 Het is een gebied dat geologische en archeologisch interessant is. Vanmiddag liep ik daarom samen met mijn 'Red Arrow' archeovrienden dwars over de akkers op zoek naar sporen uit een ver verleden. Er was weer veel te zien, ontdekken en te verwonderen. Op de hoogtekaart is mooi te zien hoe de stuwwal van Zuidwolde net even onder Nolde eindigt. (Hoe geler hoe hoger) De stuwwal is ontstaan door een gigantische ijsmassa in de voorlaatste ijstijd die als een bulldozer het land heeft opgestuwd. Door opwarming van het klimaat ging deze 'gletsjer' precies in dit gebied niet verder zuidwaarts. De ijsmassa smolt langzaam weg en begon aan de onderkant smeltwater af te voeren en stroomde ten zuiden v...
Lopend over de heide kan je ze vaak vlak voor je zien, of nog vaker, horen wegschieten; hagedissen. In Nederland komen er vier soorten voor, de muurhagedis, de zandhagedis, de levendbarende hagedis en de pootloze hazelworm. Hagedissen zijn bij de meeste mensen wellicht vooral bekend van de vakantie. In Frankrijk lopen de muurhagedissen soms gewoon je caravan door en op die manier zijn er al verschillende in Nederland beland. Toen wij dit jaar twee weken lang in Campingplatz Am Niemetal neerstreken, zagen we binnen twee minuten al dat we een familie levendbarende hagedissen als naaste buren hadden. Wat is er dan mooier om vanuit onze luie stoel, met de zon op onze hoofden, dagenlang het normaal verborgen levenswijze van deze prachtige reptielen te observeren? Zonlicht is van levensbelang voor deze koudbloedige dieren. Een afgezaagde boomstam was favoriet voor deze hagedis. De nog vochtige schubben reflecteerden het zonlicht in alle kleuren van de regenboog. Ze was...
Op tweede paasdag 2016 was er een fikse storm langs de kust. In Drenthe waaide het ook flink door, maar tussen de buien door klaarde het flink op en gingen we vol goede moed met gezin en schoonouders naar het bezoekerscentrum bij het Dwingelderveld. Er zouden immers een massa heikikkers zitten. In het ven naast het centrum zaten ze er inderdaad met tientallen.Met tegenlicht gaf het een apart gezicht met al dat weerkaatsende kikkerdril Al snel bleken het echter geen heikikkers te zijn maar de bruine kikker. Die mannetjes krijgen in de paartijd een blauwachtige buik. De mannetjes van de heikikkers worden helemaal blauw. Er waren veel meer mannetjes dan vrouwtjes te zien. De bruine vrouwtjes hadden het dan ook zwaar te verduren. Letterlijk een plaatje. Vooral de weerkaatsing van de ogen in het water vind ik mooi. Een opgeblazen kikker. Het is een heerlijk zacht geluid wat alle mannetjes bij elkaar produceren. Behalve alle kikkers...
Na een paar dagen onvervalst herfstweer, met maartse buien in april, deed het weer vandaag weer haar best om een beetje in het gareel te komen. De twintigers, die we vorig jaar rond deze datum hadden, zaten er nog niet in, maar met een graad of tien en eindelijk verlost van die harde wind en hagelbuien, deed het toch een beetje voorjaarsachtig aan. Ideale omstandigheden om nog even na het werken, over het idyllische Terhorsterzand te struinen. De Makkumerplas is een plaatje. Typisch Drents met een ven met op de achtergrond jeneverbesstruwelen met daarboven onvervalste Nederlandse wolkenformaties. Spiegelglad was het water vandaag. Op de plas dobberen twee stelletjes kuifeenden. Kuifeenden houden van diepe vennen met helder water. Het zijn echte duikers die zowel waterplanten als waterdieren die tussen de planten eten. Zullen dit nog overwinteraars zijn die straks terug gaan naar het noorden of zullen dit al de eerste broedvogels die overwinterd hebben i...
Wellicht was het vandaag de meest grijze en kille dag van 2014. Met een temperatuur van amper 2 graden boven nul en een grijze lucht met laaghangende bewolking was leek buiten maar een troosteloze boel. Een hele dag binnen zitten is pas iets waar een mens écht depresssief van wordt dus heb ik toch maar de stoute winterlaarsen aangetrokken om maar weer eens wat door de Mepper Hooilanden en de boswachterij Gees heen te struinen. Vanuit de auto zie een hele zwerm kleine vogeltjes vliegen en neerdalen in het pitrus. Ik zoom maximaal in en maak wat foto's. Thuis achter de computer zie ik pas dat het putters zijn. Prachtige vogels die zo uit een volière te lijken te komen Als ik uit de auto stap zie ik na een paar seconden een ree het pad over steken. Ik doe snel mijn fotocamera aan en zoals verwacht komt er nog een ree achteraan; wow, het is een zwarte ree. Die heb ik nog nooit eerder gezien. Het kleurverschil is hier duidelijk zichtbaar. Helaas heb ik mijn camera nog op ...
Vandaag een rondje maaknatuur gedaan. Eigenlijk is alles in Nederland maaknatuur. De mens die zich veelal Nederlander noemt heeft eigenlijk overal met zijn pootjes aangezeten. Mijn eerste bestemming was het milleniumbos bij Fluitenberg. Je komt daar door een doodlopend weggetje in te rijden naast de nieuwe begraafplaats. Ik zette de auto eerst maar es neer bij de grafheuvels. Vroeger moeten hier zeven stuks hebben gelegen. Twee hebben ze er hersteld. Tot mijn grote verbazing lief er een reegeit bovenop te grazen. Ze had me niet door terwijl ik op minder dan tien meter stond en liep rustig het bosje in. Reegeit bovenop een grafheuvel Het millenniumbos ligt even verderop en is kortgeleden aangeplant. Ik vind het heel goed dat mensen iets voor het milieu doen. Of een boompje planten in zo'n bos nu werkelijk iets bijdraagt op dat gebied waag ik te betwijfelen. Dat je het bewust doet voor iets of iemand en dat het een educatief karakter heeft vind ik echter wel een goed pla...
Lijkt wel een jong van een zanglijster.
BeantwoordenVerwijderenPrachtig Bart en bedankt dat je het met ons wil delen
BeantwoordenVerwijderenKwam je agelopen zaterdagmorgen 6 sept. op de Windhorst (Mantingerbos- en weiden) tegen.Leuk gesprek gehad o.a. over je blog. Dat blog ziet er geweldig uit, ga zo door!
BeantwoordenVerwijderen5451