Sneeuw, ijs, baardmannen, sneeuw, kerken, reeën en nog meer sneeuw in het Groningerland,
Link ophalen
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Andere apps
-
Dat het een prachtige ochtend zou worden had ik een dag eerder al in de smiezen en daarom had ik op tijd de wekker gezet. De vorst was net een paar uur het land uit en na de regen waren er brede opklaringen binnen geschoven. Ik had geen plan en ging maar een beetje mijn neus achterna. Zonder tijdsdruk, zonder verwachtingen, hoofd leeg, helemaal Zen. Meestal hét recept voor een geweldige dag.
De zon kwam op in de buurt van Nieuw Buinen. Even van de grote weg af om een foto te maken. Ik kwam erachter dat de vorst nog steeds niet helemaal het land uitwas maar zich in de grond had verstopt. Spekglad waren de binnenwegen. Er is hier nog maar weinig sneeuw te bekennen.
Aan de andere kant van de provinciegrens wordt het beeld opeens anders. Ik rij een witte wereld binnen en in plaatsjes als Alteveer zie ik nog hele hopen sneeuw langs de kant. Gaandeweg is er een eerste doel in mijn hoofd ontstaan en niet geheel toevallig kom ik in Beerta uit.
Via een totaal verijst weggetje kom ik bij de heilige graal van weerminnend Nederland uit. Het meetstation Nieuw Beerta. In een soort van poollandschap werden hier de afgelopen week de ijskoude metingen doorgegeven aan de naar sneeuw hunkerende westerlingen.
Als ik weg wil rijden, krijgen de winterbanden eerst geen grip op de verijsde weg, waar een dun laagje water als smeermiddel bovenop ligt. Een straal gas achteruit zet de boel gelukkig in beweging en opgelucht verlaat ik de Hamer en Sikkellaan.
Niet alleen de naam van de weg doet me denken aan vervlogen tijden waar het communisme in deze streek hoogtij vierde. Ook.de kapitale boerderijen doen bij mij beelden van onderdrukking en uitbuiting opkomen. De boeren kregen voor niets grond erbij als hier weer een stuk land op de zee was heroverd. Als je in oude boeken leest hoe deze herenboeren met hun macht omgingen begrijp je direct, hoe het communisme juist hier zo massaal werd omarmt door het 'gewone' volk.
Binnendijken scheiden de polders. Naast de dijkdoorgang staat een hokje waarin vroeger houten balken werden bewaard. Deze balken werden in geval van dreigende stormvloeden in de doorgang geplaatst. De wegen worden hier bar en boos en in de verste verte is er niemand meer te zien.
Bij Nieuw Statenzijl heb ik een volgende halte bereikt. Het kunstwerk dat dient als windwijzer, wijst in de richting van een vogelkijkhut, gelegen in het buitendijkse rietland van de Dollard.
Prachtige duiven bevolken de sluis.
Van ver hoor ik het typerend 'getik' van vele baardmannetjes
Baardmannetjes zijn niet alleen twee gesjeesde, bejaarde bebaarde vogelaars die in een busje Nederland doorkruisen. Nee, het is de naam van een prachtig vogeltje dat in de winter bovenin rietpluimen zijn voedsel vindt.
Ze zijn super behendig op de dunne, door hun gewicht diep doorbuigende rietstengels.
Hier zie je pas goed hoe behendig ze zijn.
Onder het genot van een kopje koffie en een broodje, zie ik vanuit de kijkhut, dat de Dollard voor een groot gedeelte nog vol ligt met ijs.
Drie weken geleden heeft het hier flink geijzeld en dat heeft zo hier daar zijn sporen achtergelaten
Een buizerd zien is niet zo moeilijk in het Groningerland, ze mooi op de foto krijgen is een ander verhaal.
De grote zilverreiger heeft nu ook eens een perfecte schutkleur.
Eenzaam, maar niet alleen.
Alleen op de wereld. Let ook eens op de hopen sneeuw die hier aan de kant geschoven zijn.
Torenvalk
Vanuit hier werkten wellicht tientallen mensen in de klei
Hazen zijn zeer taaie dieren die zonder hol of winterslaap het koude weer trotseren.
Punt van Reide. Aan de andere kant van de Dollard zie je de windmolens van Duitsland.
Hier ligt nog een stuk kwelder.
IJs, water en klei.
Termunten
Bij de haven van Delfzijl. Meeuwen, wilde eenden en bergeenden.
Zo dicht bij huis moest ik natuurlijk even bij Pa en Moeke langs om even bij te tanken met een kop koffie. Ze hebben een mooi geel bloemetje in de tuin staan. De winteraconiet.
'Toorntje van Spiek'
Bij Eenum kijken twee reeën mij nieuwsgierig aan.
Pas even later zie ik dat er een reebokje in de slootwal staat. Wat camouflagekleuren doen!
Er komen fietsers aan en ze besluiten daarom er maar vandoor te gaan.
Nabij Ekenstein.
Het koude weer heeft ook zijn keerzijde. Deze aalscholver heeft het niet gered.
Zonsondergang bij Schildmeer. Tijd om helemaal tevreden en met een waarvolle herinnering naar huis te gaan.
Eind 2013 was ik ook in deze omgeving, toen was er van winterweer totaal geen sprake:
Het meest bijzondere weerverschijnsel is wat mij betreft absoluut een windhoos. Dit is dan helemaal te danken aan het feit dat op 14 juli 1975 een windhoos pal over ons huis trok. Ik was toen zeven jaar. Het was die dag, zoals zo vaak bij zware windhozen het geval is, broeierig warm. In het begin van de avond kwam er volgens mijn moeder opeens een heel rare geelgroene lucht uit het westen opzetten en de wolken gingen op een zeer vreemde manier door elkaar bewegen. Wat ik mij nog herinner is zeer veel lawaai en met het hele gezin in het halletje tussen twee muren in schuilen voor al het vensterglas wat door allerlei dakpannen van de buren kapot knalde. Mijn vader ging even kijken in onze (vrij grote boerderij-achtige) schuur en zei dat het hele dak tientallen centimeters op en neer ging. Na afloop naar buiten gegaan en door het dorp heen gelopen. Het was een enorme ravage met enorm veel afgewaaide dakpannen. Complete boerderijschuren gingen tegen de vlakte Naar la...
Verstopt tussen Siberië en Stuifzand liggen de 'wijken van Eleveld'. Één van de zeer weinige plekken in Nederland waar gegraven veenwijken omzoomd worden door bos. Je komt als je hier loopt bijna nooit iemand tegen terwijl het toch een bijzonder gebied is. Er loopt een wandelroute doorheen die is aangegeven met paaltjes. Zoals de naam al aangeeft was het een veengebied dat eigenaar was van dhr. Eleveld. Een vermogende voorvader van Magreet Morret , de huidige eigenaar. Het is het meest noordwestelijke deel van het veengebied van Hoogeveen. De wijken eindigen hier aan het einde van het bos. Zoals te zien op onderstaande kaart van1900 was bijna het hele gebied rondom nog bos. Donkere wolken maken plaats voor de zon 'Cristian' de storm van 28 oktober 2013 heeft zijn sporen achtergelaten Prachtige lanen doorkruisen het gebied maar lopen soms zomaar dood. Weilanden afgewisseld met singels en bos. Typisch voor dit gebied Kamperfoeli...
Ik had het voorrecht om een week in de Algarve te mogen verblijven voor een opleiding tot natuurcoach. Dat betekende dat de natuur mijn werkomgeving vormde. Wat wil een Bart nog meer? De hoop op een heerlijke zonnige week had ik vooraf afgeschreven. Een hogedrukgebied bevond zich ergens boven West-Europa en de depressies, die normaal vaak over Nederland trekken, moesten daardoor een zuidelijker koers beschrijven. En laat dat nu precies over Portugal gaan. Daardoor de eerste dagen geen stralend blauwe hemel maar soms Hollandse luchten. Voordeel was dat het heerlijk wandelweer was, Ik was nog maar net op het eco-resort Case Vale de Lama geïnstalleerd of het begon al te kriebelen. Mijn hele systeem wou maar een ding; strunen! Hieronder de hoogtepunten van een hele week samengevat in een fictieve wandeling van de resort naar de kliffen bij Lagos. De omgeving van het resort is een ware Hof van Eden met vogelsoorten waar je in Nederland alleen maar van kan dromen. Ee...
In de laatste week van april 2017 was het nu niet bepaald vakantieweer. Bijna iedere nacht dook de temperatuur onder nul en 's middags stortte menig hagel en sneeuwbui zich uit over onze hoofden. Tussen de buien door scheen heerlijk de zon en met een warme muts, twee jassen en bijgestelde verwachtingen, was het in Bad Bentheim prima vol te houden. Er was genoeg te ontdekken want, behalve de eeuwenoude bomen, zijn hier ook in grote aantallen bosplanten te zien die in Nederland maar weinig voorkomen. Het oerbos van Bad Bentheim wordt doorsneden door meanderende bosbeekjes. Op de oevers zijn vele sporen van wilde zwijnen, edelherten en reeën te zien. In dit bos mogen al heel lang dode bomen gewoon blijven staan. Het is een prachtig gezicht waarin oud zich mooi aftekend tegen het fris groene van de jonge bomen. Langs een pad is het net wat lichter en ontdek ik het maarts viooltje, die het het ook in april nog prima doet. Is de naam violet afgeleid...
Al een paar nachten hing het in de lucht; de eerste vorst. Met opklaringen en wolken in de aanvoerrichting zou het ook vanochtend weer spannend worden of het zou lukken. Om half zeven komt mijn dochter me wakker maken dat er mist is en er drie sterren heel mooi op een rijtje staan. Tja; dan moet je er als weerliefhebber natuurlijk uit. Op de satellietbeelden zag ik onder het eten dat er wolken snel kwamen aanzetten vanuit het noorden. Terwijl moeders de vrouw haar wijze hoofd schud en weer terug onder dekens kruipt, gaan wij richting het zuiden, de kou tegemoet. Naar een plek waar ik al een tijd lang foto's wil maken; de Loozensche linie, tussen Gramsbergen en Hardenberg. Een in ere herstelde verdedigingslinie uit 1799 die gebouwd is in opdracht van Napoleon hemzelf. 'Ik wil graag grondmist boven een rivier, met bomen , rijp en een opkomende zon' zei ik nog in de auto. We kregen het allemaal. Nog veel meer zelfs. Parels gevangen in een...
Ik ben niet zo van het stilzitten. Althans; dat maak ik mezelf wijs. De werkelijkheid is dat ik urenlang in het bos of op de heide kan zitten wachten op dieren die plotseling op komen dagen. De kick die dat geeft geeft me een heerlijk gevoel. Deze keer op een wel heel bijzondere plek in Vierhouten. De foto's zijn bijna allemaal gemaakt in verschillende observatiehutten van Viva la Veluwe . De boomklever is een behendig vogeltje dat moeiteloos lang boomstammen omhoog maar ook weer naar beneden loopt. Een gaai zie ik vaak vliegen maar van dichtbij fotograferen is me nog nooit gelukt. Deze sluwe vogel laat zich niet snel verrassen. Een groenling komt vlak voor me wat drinken. Hij komt heel vaak langs en eet heel wat zaden op. Hij draait ze rond in zijn bekje en trilt het binnenste eetbare deel los van de buitenkant. In tegenstelling tot de meeste andere vogels zit dit vogeltje minutenlang te eten op één plek. Tussendoor drinkt ie eens ...
In 1990 liep ik er tientallen kilometers. Over de heide en door het bos. Ook regelmatig scheurde ik met een rupsvoertuig over de Elspeter heide. Als we midden in de zomer ergens stopten, kwamen er regelmatig kwajongens aan die even in het voertuig of op de foto wilden. Het geweer heb ik ingeruild voor een fototoestel en de rupsbanden zijn ingewisseld voor de nopbanden van mijn moutainbike. Wat is gebleven is mijn groene kleding en het uren lang lopen. Toen op zoek naar een denkbeeldige vijand, die gelukkig nimmer uit het oosten is komen opdagen, nu op zoek naar het leven waar ik toen met mijn neus bovenop zat, maar geen benul van had. . Bloeiende rode bosbes, ook wel vossenbes genoend 's Ochtends een half uurtje op de heide bij zo'n 14 graden levert al snel een levendbarende hagedis op. Of is het een vrouwtje zandhagedis? Helemaal gelukkig wordt ik als ik dit groene mannetje van de zandhagedis tegenkom. Nog geen 4 meter verder nog twee exemplaren. D...
Meer dan een paar centimeter sneeuw komt niet bijzonder vaak meer voor in Nederland, dus als het zover is dan moet je er bij zijn. Toen het tegen tienen stopte met sneeuwen lag er zo'n 6 á 7 centimeter sneeuw. Vandaag in twee etappes rondom huus gelopen. Waarom zou je ver weg gaan als het dichtbij zo mooi is? Als afsluiter ben ik ook nog tegen de avond even naar het oude diepje en naar de heide gereden.Hier beleefde ik voor de tweede keer in korte tijd en spannend avontuur met een Schotse hooglander. Het water in de Pesserma is alweer behoorlijk gedaald en steekt mooi af in de sneeuw. 'Pommel' (Gronings woord voor lisdodde) aan één kant bestoven door de sneeuw. Met de kont naar de wind gedraaid. Slootje langs 'de Sleutel'. Bartje Struun in actie. Even tussendoor een sneeuwdouche om af te koelen. Na een paar plakken brood en even een rustmoment brak de zon langzaam door de wolken en ging ik nogmaals op pad. Deze keer alleen en rich...
Pas dit jaar heb ik de omgeving van de Davidsplassen in het Dwingelderveld pas echt leren kennen. Een zonsopkomst had ik hier echter nog nooit gefotografeerd, terwijl dit toch een van de weinige plekken in zuid Drenthe is waar je een grote plas met vele watervogels vlak voor je neus vanuit een vogelkijkhut kunt fotograferen. Omdat ik wegens een verkoudheid de slaap toch niet meer kan pakken, besluit ik op de vroege ochtend van de 21 oktober maar eens weer op pad te gaan. Als ik uit de auto stap is het al aardig lichter geworden. Het is echt opvallend hoeveel beter ik me voel, zo snel ik maar een paar meter op pad ben. Het is best nog wel een eindje lopen naar de kijkhut maar doordat de zon nog achter de wolken hangt, ben ik toch nog mooi op tijd om me te nestelen. Ik schenk een kopje koffie in en geniet van de serene rust. Vlak voor de zon opkomt kleurt alles even mooi rood op. De rust maakt plaats voor het geluid van honderden ontwakende ganzen die vanuit de begroeiing...
De gekraagde aardster is een soort die ik al poosje op mijn wensenlijstje heb staan. Zo bijzonder is tie niet meer, maar vanwege zijn uiterlijk spreekt ie toch wel tot de verbeelding. Ik moest er snel bij zijn want als het de komende week flink gaat vriezen, zal het snel gedaan zijn met zijn pracht. Vandaag had ik geluk. Hoe beter ik keek, hoe meer ik er vond. In totaal meer dan vijftig. De aardster is in het najaar als een bol zichtbaar. De bol knapt open en zes lippen krullen af naar beneden. Ze vallen ondanks hun grootte en afwijkende vorm, bijna niet op met hun bruine kleur tussen de eikenbladeren. Je hoeft niet dwars door het bos om ze te zoeken. Daar zal je ze wellicht niet eens vinden, ze staan langs het fietspad. Vroeger was dit een schelpenpad en langzamerhand is het kalk hieruit het grond in gespoeld . Dit zorgt voor een gunstige bodemhuishouding voor meer paddenstoelen en planten, die anders vooral langs de kust plaatsvinden. De li...
Weer mooie fotoos. De eenzaamheid is voelbaar.
BeantwoordenVerwijderenPrachtig!
BeantwoordenVerwijderenJa, inderdaad, schitterend. Niet alleen de baardmannen, maar ook de reeën en de reebok met een enggesteld gewei. Groet'n, Highmoorhero.
BeantwoordenVerwijderen